Czytam kultowego Mikołajka dzieciom i mam coraz większe wątpliwości, czy aby powinnam kontynuować

Kultowa seria książek sprzed ponad pół wieku to kopalnia współcześnie piętnowanego: obśmiewania wyglądu, stosowania przemocowych rozwiązań, mobbingu wśród uczniów. Czy mam ją czytać dzieciom, traktować jak przypowieści, tłumaczyć, jako zły przykład?

Mam dwoje dzieci, między którymi jest pięć lat różnicy, na dodatek dzieli ich także różnica płci. Usypiam dzieci równocześnie, czytając obojgu tę samą książkę. Czasami rutyna się zmienia, starszy brat łaskawie pozwala sięgnąć po opowieść o kucykach Pony. Generalnie jednak muszę wybrać na wieczorną lekturę bajeczki, które spodobają się obojgu, nie będą za długie (czytanie na głos męczy mnie), w razie potrzeby będę mogła dołączyć drugą bajkę i głos mi nie padnie.

100 lat sukienek na komunię. Tak zmieniały się polskie gusta od 1915 roku

Kompromisem pasującym wszystkim okazały się kultowe przygody Mikołajka Rene Goscinnego z rysunkami Jean-Jacques Sempé. Od strony formy idealne: dość krótkie, napisane dużą czcionką. Im więcej ich jednak tych opowiadań czytam, tym wiele rzeczy przestaje mi leżeć. Do tego stopnia, że po skończonym rozdziale tłumaczę dzieciom, że:

Siłowe rozwiązania to żadne rozwiązania

W książce ciosy rozdaje Euzebiusz - „jeden kolega, który jest bardzo silny i daje wszystkim fangi w nos”. Jak wynika z fabuły, Euzebiuszowi ręce lecą do każdego, od czasu do czasu musi się jednak hamować, bo taki np. Ananiasz „nosi okulary i nie zawsze można go bić”.

Pieniądze nie są najważniejsze

Chwalenie się bogatym ojcem i prezentami, które od niego dostaje, kierowcą, który go wodzi, samochodami, które ma to już domena Gotfryda. A ten ma wszystko i na dodatek wciąż się swoim stanem posiadania chwali, udowadniając, że jest od reszty świata lepszy. „Ja jestem najlepiej ubrany” - mawia często.

Nie wypada roztrząsać czyjegoś wyglądu...

Ofiarą zjawiska zwanego z angielska „body shamingiem”(obśmiewaniem ze względu na wygląd) pada Alcest - „jest bardzo gruby”, „ten kolega, który jest bardzo grupy i bardzo lubi jeść”. Właściwie za każdym razem kiedy pojawia się Alcest, pada także określenie dotyczące jego tuszy.

ani licytować się koneksjami

„Zawołam mojego tatę (policjanta) i tata zabierze was wszystkich do więzienia!” - straszy kolegów Rufus. Zresztą nie tylko kolegów, ich rodziców także. Zresztą Rufusa ojciec chętnie konfrontuje wystawione przez syna cele i nie waha się przed używaniem atrybutów władzy.  

Wykluczanie niczemu nie służy

Przy Ananiaszu zazwyczaj pojawiają się określenia „pierwszy uczeń i pieszczoszek naszej pani”, „nie lubimy go zanadto”, „nosi okulary i nie można go bić”, „to zły kolega, bo ciągle się marze i nosi okulary, i przez to nie można go uderzyć”. Tutaj chyba nie trzeba dodawać stosownego komentarza.

Słowa znaczą

„Tłusta gęba”, „idiota”, „kretyn”, „wyglądał jak tłusty kurak”, „zamknij się”, „jesteś bałwan”, „Te, błazen”. Żeby było jasne. Sama nie mówię pośladki, tylko dupa. Ostrzejsza wersja słów o tym samym znaczeniu to jednak nie to samo, co słowa obraźliwe i oceniające.

A tych w Mikołajku niestety pełno. I ja wiem, że to jest relatywizm - świat widziany oczami dziecka, ale moje dzieci nie wychodzą poza pierwszy - dosłowny - poziom interpretacji.

Z powodów zbyt dużego rozdźwięku między tym, jak myślało i mówiło się kiedyś, a mówi i myśli się współcześnie, porzuciłam czytanie dzieciom przygód Koziołka Matołka. Korekta na bieżąco wiersza to nie jest zadanie na 20:30. Mikołajek na razie jest na obserwowanym, ale jak zobaczę, że ma przełożenie na zachowanie moich dzieci, trafi na cenzurowane.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Kim są "roszczeniowi rodzice". Nauczycielka: Najgorzej jest w placówkach prywatnych

MOŻE ZAINTERESUJE CIĘ: Jak po latach wspominamy lektury szkolne? Królowa znienawidzonych lektur nie zmienia się od pokoleń: 'To najgorsze, co mnie spotkało!'

Więcej o:
Komentarze (1)
Czytam kultowego Mikołajka dzieciom i mam coraz większe wątpliwości, czy aby powinnam kontynuować
Zaloguj się lub komentuj jako gość
  • semantyczne_naduzycie

    0

    Szanowna Pani, proszę zatem całkowicie zabronić dzieciom oglądania telewizji, w tym bajek, fabularnych i kreskówek albowiem:
    1) nawet w kreskówkach jest pełno przemocy, 100 razy więcej niż w Mikołajku, pozytywni bohaterowie leją negatywnych, którzy lecą w przepaść, wpadają pod samochody, walce etc.
    2) i w kreskówkach i w bajkach fabularnych czy książkach brzydcy, czyli ci odstający od lansowanych wzorców wyglądu - są źli (np. siostry i macocha Kopciuszka), są przedstawiani jako niscy, grubi, łysi (mężczyźni), z haczykowatymi nosami, okularami, grubymi nogami (kobiety). Wiele bajek kończy się ... śmiercią (zabójstwem) negatywnych bohaterów, pozytywni nierzadko coś kradną, aby wygrać (np.'Kot w Butach') etc.
    3) nikt w tych kreskówkach nie przejmuje się tym, że jego potencjalna ofiara nosi okulary - inaczej niż w Mikołajku,
    4) Moim zdaniem Mikołajek nie jest książką dla rówieśników bohatera, lecz dla nastolatków (wtedy sam przeczytałem - trochę przypadkowo), podobnie jak amerykańska kreskówka 'South Park', gdzie 9-10 latkowie mówią językiem amerykańskich nastolatków (bez porównania 'mocniejszym' niż w Mikołajku, ale to inny kraj i pisane 50 lat później)). Obie te pozycje są pełne smrodu dydaktycznego - pokazują, na szczęście w ironiczny i niezbyt nachalny sposób pozytywne i negatywne zachowania i cechy charakteru w konwencji humoru uczniowskiego. I jeszcze jedno - i gruby i okularnik-kujon (oszczędzany przez kolegów z powodu okularów)i syn bogatego i syn policjanta ciągle są kolegami i bawią się ze sobą, nawet po bójkach, kłótniach i wyśmiewaniu się. To własnie czegoś uczy. Pozdrawiam

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX