Prawo do informacji
Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej, art. 19.1 pkt. 2; ustawa o zawodzie lekarza art. 31; Kodeks etyki lekarskiej, art. 13, 16, 17;
Pacjentka korzystająca z usług medycznych ma prawo do pełnej informacji na temat stanu swojego zdrowia, proponowanych oraz możliwych metod diagnostyki i leczenia, spodziewanych korzyści i ewentualnych skutków ubocznych oraz ryzyka związanego z terapią, a także do informacji o błędach popełnionych w trakcie procesu diagnostycznego i terapeutycznego.
Pacjentka ma prawo wglądu do wszelkiej dokumentacji medycznej dotyczącej stanu swojego zdrowia oraz do jej kopiowania. Lekarz nie ma prawa bez zgody pacjentki informować nikogo o stanie jej zdrowia - dotyczy to także najbliższej rodziny.
Dość często zdarza się, że lekarze ignorują prośby kobiet o udzielenie szerszej informacji. Czasami wprost jej odmawiają. Taka postawa jest niedopuszczalna: podważa zaufanie do lekarza, świadczy o braku szacunku dla pacjentki, a przede wszystkim prowadzi do tego, że pacjentka nie może podjąć świadomej decyzji dotyczącej jej własnego zdrowia i ciała. Do takiej decyzji ma prawo tylko ona. Lekarz, który ogranicza to prawo, narusza jej prawa człowieka.
Przykładem jest nie tylko odmawianie przez lekarzy pacjentce pełnej informacji, np. na temat sposobów zapobiegania ciąży, ale także udzielanie informacji nierzetelnej lub nieprawdziwej, która może zaważyć na decyzji kobiety. Podczas pierwszej wizyty u ginekologa pacjentka ma prawo oczekiwać, że lekarz poinformuje ją, na czym polega badanie, i zadba o to, by zminimalizować stres związany z tym wydarzeniem.
Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny
