list do redakcji

Wraz z nadejściem wiosny zaczynają się balkonowe porządki. Zdarza się, że zamiast trafić do kosza, kurz i śmieci lądują w ogródkach sąsiadów z parteru, zostawiając im dodatkową "niespodziankę" do sprzątania. Jak poradzić sobie z tym problemem i gdzie leży granica sąsiedzkiej odpowiedzialności?

"O 22 pięciolatki już same podchodziły do stołów i otwierały sobie piwa 'zero', a potem hasały z nimi po sali. Albo ciągnęły swoich rodziców do drinkbaru, żeby zamawiali im mocktaile. Ku mojemu zdziwieniu, nikt się nie sprzeciwiał. Za to z uśmiechem na twarzy robiono maluchom zdjęcia z drinkami. No bo przecież to idealny content na Instagrama" - pisze w liście do redakcji Iwona.

"Wiem, że czasy się zmieniły i nie chcemy z niczego rezygnować, gdy decydujemy się na dziecko. Tylko mam wrażenie, że tracimy w tym wszystkim zdrowy rozsądek. Ostatnio pięciogodzinny lot spędziłam w towarzystwie rodziców z około czteromiesięcznym maluszkiem. Problemy zaczęły się już w czasie startu" - żali się Ilona w liście do redakcji.

Chyba każdy uczeń z niecierpliwością czeka na ferie. Inaczej bywa w przypadku wielu rodziców, w szczególności tych młodszych dzieci. W końcu nie każdy może pozwolić sobie na dwa tygodnie urlopu. Jak zorganizować opiekę? Nasza czytelniczka Iwona postanowiła zatrudnić babcię. Niemal dosłownie.

"Na Wigilii będą osoby, które uważają mnie za życiową porażkę, bo nie mam ślubu ani dziecka. Na samą myśl mam ochotę zostać w domu. Nie potrafię zrozumieć tego, że najbliżsi nie potrafią zaakceptować moich wyborów" - pisze Julia w liście do redakcji.

"Przeczytałem tekst o kobietach, które są wykształcone i nie chcą wiązać się z mężczyznami po zawodówce. Moim zdaniem to działa w dwie strony. Studiuję prawo i nie wyobrażam sobie związku z kobietą, która nie posiada wykształcenia" - pisze Maciej w liście do redakcji.

"Zdzisiu by mi nie wybaczył, że na grobie kładę mu sztuczne badziewie - argumentuje teściowa. Oczywiście my z mężem dokładamy do jej wymysłów, chociaż wszyscy wiemy, że naprawdę wcale nie chodzi o śp. Zdzisia, tylko o to, co sąsiadki powiedzą. Bo przecież 1 listopada trzeba się pokazać" - żali się Wanda w liście do redakcji.

"Czy ktoś mógłby mi wytłumaczyć, dlaczego tak trudno jest przez 8 godzin skupić się tylko na pracy? Jak inne małżeństwa radzą sobie z pracą zdalną? Niestety nie ma u nas szans na powrót do biura, a nie wiem, jak przetrwam z mężem kolejne miesiące" - pyta Ola w liście do redakcji.

"W ostatni weekend weszłam do księgarni i po 5 minutach musiałam z niej uciekać, bo bo pani przeglądając książki, na wszystkich kasłała. (...) W dzisiejszych czasach możemy spokojnie zostać w domu i korzystać z zakupów online. Nie ma potrzeby narażania siebie na powikłania i zarażania innych!" - apeluje Iza w liście do redakcji.

"Obowiązki żony nie powinny różnić się od obowiązków męża. W XXI wieku mówi się dużo o równouprawnieniu i zacierają się te granice pomiędzy rolami płci, ale nie u mnie w domu. Ja pracuję za dwoje. Mąż oczekuje, że będę zarabiać, sprzątać i gotować, a on tylko leży i pachnie" - pisze Iza w liście do redakcji.

"Nigdy nie chciałam być mamą. Mam dość tych krytycznych spojrzeń innych ludzi i pełnych fałszywej troski pytań o to, czy nie boję się, że na starość zostanę sama. Dobrze, że o tę mityczną szklankę wody już nie pytają, bo chyba padłabym na miejscu" - pisze Monika w liście do naszej redakcji.

"Ja rozumiem, że szczególnie jeśli podróż jest długa, można czuć się źle w butach, ale skoro jedni są w stanie to wytrzymać, czemu inni nie stosują się do zasad? Tym bardziej, że w pociągach pojawia się komunikat o tym, aby nie uprzykrzać innym pasażerom podróży oraz nie kłaść stóp na siedzeniach i po prostu nie zdejmować obuwia. Może powinno się wprowadzić za to mandaty" - zastanawia się Agata w liście do redakcji.

"Gdybym chciała zjeść schabowego i posłuchać narzekających Polaków, pojechałabym do Władysławowa, jednak w tym roku wolałam tego uniknąć. Wybraliśmy się więc z mężem na wakacje do Włoch. Jak nigdy potrzebny nam był urlop w klimacie dolce vita" - zaczyna swój list Patrycja.

"Jedna sąsiadka miała kozę, codziennie ją odwiedzałam. Nic przy niej nie robiłam, po prostu tam chodziłam, bo takie wtedy były atrakcje. Dwa domy dalej u zaprzyjaźnionej rodziny pomagałam zbierać truskawki. Nagroda? Pajda domowego chleba z masłem, rozgniecionymi truskawkami i cukrem. To było coś czego nie zapomnę nigdy. Babcia wysyłała mnie po mleko, albo po jajka do sąsiadek. To wszystko to nie był przymus, tylko atrakcje, które mnie cieszyły" - wspomina Ania w liście do redakcji.

"Powiedział, że od lat już niczego do mnie nie czuje, że nie da rady dłużej myśleć tylko o dzieciach i że w końcu musi zacząć żyć. Po rozwodzie ruszył w dwumiesięczną podróż po Europie. Gdy wrócił, zaczął chodzić na siłownię i Bóg wie, co jeszcze. Czasem widzę, jakie brednie wypisuje na Facebooku i nie mogę uwierzyć w to, że to słowa dorosłego faceta" - żali się Anna w liście do redakcji.

"Już pierwszego dnia wyjazdu poznaliśmy w hotelu parę po 30-stce. Też byli na wakacjach bez dzieci i od małego smalltalku w recepcji przeszliśmy do wspólnej imprezy przy barze tego samego wieczoru (...). Następnego dnia o 7 rano obudził mnie telefon" - pisze Agata w liście do redakcji.

Wielu rodziców wyręcza swoje dzieci we wszystkim. Jest to zrozumiałe, gdy te są małe i nieporadne. Problem pojawia się wtedy, kiedy dorastają. Nagle okazuje się, że nie są do końca dobrze przygotowane do życia poza murami domu rodzinnego. "Miarka się przebrała, jak pojechaliśmy z mężem w odwiedki do syna. Wynajmuje kawalerkę razem z kolegą. Ja wiem, że w tym wieku to się człowiek cieszy wolnością i nie myśli o obowiązkach. Ale są jakieś granice na litość boską! [...] 4 worki śmieci w kuchni, cały zlew zawalony brudnymi naczyniami, ani jednego czystego widelca, kurz na szafkach taki, że można bałwana ulepić. Złapałam się za głowę" - napisała nasza czytelniczka Renata.

"Pokazaliśmy teściowej zdjęcia naszych ślubnych strojów i serio: nigdy nie widziałam jej w takim stanie. Zaczęła krzyczeć, że przyniesiemy wstyd całej rodzinie, że kto to słyszał iść do ślubu, jak na dyskotekę" - żali się Asia w liście do redakcji.

"Mąż nie chce, żebym wiedziała, na co przeznacza nasz budżet. Zamiast płacić kartą, regularnie wypłaca gotówkę na swoje zachcianki. Kiedy zapytałam go o to, dlaczego tak robi, strasznie się oburzył. Powiedział, że ma prawo do zarządzania swoimi pieniędzmi i że nagle jest mu wygodniej płacić gotówką. Czy tylko mi się wydaje to dziwne?" - żali się Ilona w liście do redakcji.

"Gdzie się podział mój rozum?! Sama nie wiem. Przecież dobrze wiedziałam, że mnie na to nie stać. Ale czego się nie robi dla swoich dzieci, prawda? Jeszcze pół biedy, gdyby do dziś byli szczęśliwym małżeństwem, ale nie... Nawet połowy nie zdążyłam spłacić, gdy usłyszałam: Mamo, rozwodzę się" - pisze Danuta w liście nadesłanym do naszej redakcji.

"Kiedy mój narzeczony zapytał, kiedy mam uregulować ten tysiąc złotych, to zaskoczony proboszcz odparł, jak gdyby nigdy nic: 'Ale proszę pana, opłata za całość to 1500 złotych'. Szczerze? Dla mnie to, ile proboszcz sobie 'krzyknął', to jest jakiś żart. Zwłaszcza, że umawialiśmy się wcześniej z wikariuszem na 500 złotych mniej" - pisze Sandra w liście do naszej redakcji.

- Kiedy myśleliśmy o emeryturze, wyobrażaliśmy sobie, że będzie to czas, kiedy w końcu odpoczniemy i nadrobimy stracone lata. Marzyliśmy o dniach spędzonych w ogródku, podróżach z wnukami na Mazury czy sielskich popołudniach we dwoje. Naprawdę wierzyłam w to, że nam się uda. Teraz widzę, że to była nierealna wizja - pisze Renata w liście do redakcji.

"Usłyszałam, że nie przyjmuję księdza po kolędzie, nie wspieram parafii i nie chodzę do kościoła, więc nie mogę zostać matką chrzestną. Ciśnienie tak mi się podniosło, że normalnie myślałam, że się zagotuję. Powiedziałam wprost, że w takim razie dziecko nie będzie miało chrztu i będzie to wina nikogo innego jak właśnie jego" - pisze Magdalena w liście nadesłanym do naszej redakcji.

"Ciocia i wujek spali oddzielnie, każdy miał swój własny telewizor, każdy jadł co innego na obiad i nawet na wakacje, wyjeżdżali oddzielnie. Bo wujek wolał przez miesiąc siedzieć na Mazurach, a ciocia wyjechać z dzieciakami nad morze. Nie mieli sobie nic do powiedzenia poza zgryźliwościami. Myślałam, że moje małżeństwo będzie wyglądało zupełnie inaczej" - żali się Iza w liście do redakcji.

"Zięć się oferował, że chce mi łazienkę wyremontować. W ogóle dopiero później dotarło do mnie, że będąc u mnie, rzucał okiem na ściany i pod nosem sobie coś mamrotał, że 'tu trzeba będzie wykończyć', albo coś innego. Zdziwiło mnie to, bo o nic go nie prosiłam, ale też nic nie powiedziałam" - pisze Marianna w liście nadesłanym do naszej redakcji.

Rodzice potrafią zrobić naprawdę wiele, by wspomóc swoje dzieci. Niektórzy poświęcają im cały wolny czas, inni stawiają na wsparcie finansowe. Dzieci te starania najczęściej doceniają. Zdarza się jednak, że do czasu. Boleśnie przekonała się o tym nasza czytelniczka Hanna. "Stwierdziliśmy, że przynajmniej finansowo trochę córkę odciążymy. Wysyłałam jej co miesiąc kilka stówek. Ale w końcu źródełko wyschło. Teraz jak zadzwoni raz na miesiąc, to jest święto lasu" - napisała w liście do redakcji.

"Nasze matki i babki tonęły w pieluchach, bo nikt nie myślał wtedy o tym, czego chcą. Robiły to, czego oczekiwało od nich społeczeństwo. Tym bardziej dziwi mnie, że choć czasy się zmieniły i dziś bezdzietne kobiety sukcesu nikogo nie oburzają, chcą, żebym popełniła ten sam błąd. A ja bez wyrzutów sumienia mogę powiedzieć, że bez dzieci czuję się szczęśliwa" - pisze Magda w liście do redakcji.

"Nie wyobrażam sobie pracy na dwóch etatach. Już teraz nie sypiam, jestem ciągle zmęczona, rzeczy lecą mi z rąk. Miałabym więc najpierw zrywać się o 5.00 nad ranem, szykować jedzenie, odwozić dzieci, jechać na kilka godzin do pracy, wracać przed mężem i zabierać się do następnej pracy w domu. Brzmi to po prostu absurdalnie" - pisze Magdalena w liście nadesłanym do naszej redakcji.

"Moja teściowa nie pracuje, więc ma mnóstwo czasu. W dodatku bliska dwa przystanki autobusowe dalej od nas. Nie, nie uważam - jak niektórzy - że powinna być darmową opiekunką do mojego dziecka. Nie wyobrażam sobie tego nawet, kompletnie. Uważam, że ma prawo w tym wieku poświęcać się samej sobie. Ale tutaj chodzi o naprawdę drobne przysługi związane z opieką nad wnukiem, i to bardzo rzadko" - pisze Agata w liście nadesłanym do naszej redakcji.

"Jestem dorosłym i odpowiedzialnym człowiekiem, więc nie popełnię tego samego błędu drugi raz, ale w głowie analizuje przeróżne scenariusze. Za każdym razem, kiedy z żoną kłócimy się o kolejne bzdury, zaczynam myśleć o byłej. Wyobrażam sobie, jak wyglądałoby życie, gdybym z nią został. Czy można jednocześnie kochać dwie osoby?" - pyta Artur w liście do redakcji.