lenistwo

Niektóre znaki zodiaku mogłyby bez wyrzutów sumienia spędzać długie godziny na kanapie. Astrologia od lat łączy je z potrzebą spokoju, wygody i wolniejszego tempa. Właśnie te cechy sprawiają, że część znaków bywa uznawana za najbardziej leniwe.

W dobie kultu produktywności nie mają lekko. Nie znoszą ciężkiej pracy i wszystko zostawiają na ostatnią chwilę. Kochają za to nic nie robić i trwonić cenny czas. Jeśli już się za coś wezmą, to często idzie im opornie i powoli. Te znaki zodiaku bywają naprawdę leniwe.

Jakie są najbardziej leniwe znaki zodiaku? Okazuje się, że te osoby niechęć do wykonywania codziennych obowiązków mają we krwi. Trudno je do czegoś namówić, gdyż każdy dzień najchętniej spędzałyby na nic nierobieniu. Należysz do tego grona?

"Jeśli chodzi o thermomixa, to nie chciałabym takiego luksusu za żadne pieniądze. Nie dość, że i tak trzeba pokroić i obrać wszystkie warzywa, to jeszcze sprzęt zajmuje pół blatu i później trzeba go umyć. Przecież równie dobrze mogę to wszystko wrzucić do garnka" - pisze Anna w liście do redakcji.

Wszyscy uwielbiamy leniwe niedziele w wygodnych dresach z przekąskami i ulubionym filmem. Czy jesteś osobą, która ma tendencję do pędzania czasu właśnie w taki sposób co drugi dzień czy raczej sporadycznie? Być może zaliczasz się do grona najleniwszych znaków zodiaku.

Od niezwykle pracowitych do tych, którzy całe dnie wolą spędzać na kanapie. Każdy znak zodiaku jest inny, a wszystko jest zapisane w gwiazdach. Niektóre z nich żyją pracą i uwielbiają w pełni poświęcać się swoim obowiązkom. Pozostałe robią to z przymusu, bo najchętniej by tego nie robili. Oto lista od najbardziej pracowitego do najbardziej leniwego znaku zodiaku.

Starość. Tu wcale nie chodzi o zmarszczki czy fizyczną niemoc. Starość to stan umysłu, to przejście w tryb wygodnictwa, to rezygnacja z przygody na rzecz tego, co sprawdzone i przewidywalne. Analizując swoje podejście do życia, zastanawiam się - starzeję się czy jestem tylko leniwa?

Świat zwariował, wszyscy za czymś gonią, nie ma chwili wytchnienia? Często słyszymy takie teksty. A co, jeśli ktoś lubi gonić, a nie umie odpocząć?

W ostatni weekend nie robiłam NIC. Słownie NIC. W sobotę pomógł mi w tym kac. A w niedzielę pomogłam sobie sama.

Zaczyna się niewinne. Nie chce mi się, zrobię potem. Jutro. Może w przyszłym tygodniu. Albo wcale nie zrobię, bo to chyba nie jest aż takie ważne. A potem niechcenie wszechogarnia. I jak tu żyć?

Są takie dni, że "choćby przyszło tysiąc atletów i każdy zjadłby tysiąc kotletów ", to i tak nie zaciągną nas do roboty. Na szczęście wśród dwudziestu sześciu dni urlopu są cztery klejnoty koronne. Cztery dni urlopu na żądanie, specjalnie stworzone na takie okazje. Kolokwialnie zwane są "kacowym", ale oprócz tego oczywistego powodu: są też inne, równie ważne przyczyny nieprzyjścia do pracy.

"Szanuj pracę" - tę radę usłyszałam na początku swojej urzędowej drogi (przecież nie napiszę, że kariery) od zaprawionego w biurokratycznych bojach kolegi. "Szanuj pracę" padło, gdy wyskoczyłam z propozycją szybkiego rozwiązania problemu. Okazało się, że swoim podejściem i postępowaniem niebezpiecznie zawyżam wypracowane przez lata standardy. Problem musi dojrzeć, sprawę trzeba przetrawić a pismo musi nabrać urzędowej mocy (czyli poleżeć i skruszeć jak dziczyzna).

Być może kiedyś moja metoda okaże się tą złą. Być może pożałuję. Nie wykluczam. Już dawno przestałam o czymkolwiek i kimkolwiek myśleć, że na pewno i że tu już się na bank nie mylę (im więcej takiego myślenia, tym większe potem zdziwko przy oczywistej porażce, nieprawdaż).