śmierć

Właśnie dotarło do mnie, że jest coś, czego nie lubię w lecie. Nie lubię czytać wiadomości, bo najlepiej sprzedają się skandale i nieszczęścia, a w okresie letnim codziennie dowiaduję się o kolejnej, bezsensownej śmierci dziecka.

Każdy użytkownik może wysłać prywatną wiadomość do zmarłej osoby - taki zapis jest w regulaminie najpopularniejszego serwisu społecznościowego. Są też aplikacje, które odpowiedzą w imieniu nieżyjącego. Im więcej masz lat, tym bardziej te informacje mogą ci się przydać. Nawet nie zauważysz, jak twój internet zaczną zapełniać zmarli.

Czy chciałbyś zostać po śmierci drzewem? Albo rafą koralową? A może fajerwerkiem? Możesz - pod warunkiem, że umrzesz, a twoje ciało zostanie poddane kremacji w kraju, który pozwala na takie fanaberie.

Do śmierci? Do osiągnięcia wieku "statecznego"? Dopóki jesteśmy zdrowi? Kiedy należy przestać gonić za przyjemnością i "folgować sobie"? Oto trzy inspirujące historie o radości życia. Na przekór śmierci.

Śmierć ważnej dla nas osoby to temat, z którym zmierzy się każdy. W tym jesteśmy wszyscy równi. Ale każdy przeżywa to zupełnie inaczej. Napisała do nas wdowa, która nie zamierza przechodzić tradycyjnej żałoby. Ku lekkiemu oburzeniu rodziny, sąsiadów, a może nawet Waszemu.

Nie jestem nawiedzonym gotem, nie mam wymalowanych na czarno ścian pokoju, nie wielbię diabłów, nie zarzynam kotów na ołtarzu, nie mam obsesji śmierci. Lubię mrok i makabrę, ale nie aż tak. Czy to jasne? A jednak zdałam sobie w pewnym momencie sprawę, że Święto Zmarłych to moje ulubione święto. I tej wersji zamierzam się trzymać. Także leksykalnie. Bo dla mnie to nie Wszystkich Świętych, tylko dzień poświęcony tym z mojej rodziny, którzy już odeszli.

Dostajemy wiele listów od Czytelniczek. Jednak są takie, przy których zatrzymujemy się na dłużej, bo targa nami wiele emocji. Tak było i tym razem, gdy znalazłyśmy w skrzynce mailowej ten list...