wychowanie

Wczoraj policja zatrzymała mężczyznę, który biwakował z synkiem we własnoręcznie zrobionym szałasie na warszawskim Bemowie. Sprawa, choć nie do końca jasna, a za to nadmiernie rozdmuchana, dała mi do myślenia. Bo pokazuje brzydkie prawdy o współczesnym świecie: obszar wolności się kurczy, dziecko jest dla społeczeństwa problemem, zaś ojciec jest z zasady podejrzany.

Uderzasz w pupę. Pupa jest miękka, nie będzie mocno bolało. Poza tym pamiętasz, jak ojciec ci tłumaczył, że pupa jest do bicia. Albo trzepniesz po rączkach. Po rączkach to nawet w zasadzie nie jest klaps, bo wiadomo, pupa jest od klapsów. No i nie bijesz z całej siły. Przecież nie chcesz sprawić bólu, tylko chcesz, żeby sobie ten rozbisurmaniony dzieciak dobrze i na całe życie zapamiętał, czego nie wolno!

Hej, rodzice, słyszycie to? No właśnie. Nikt nie woła. Wreszcie wakacje. Teoretycznie, jako matka dzieciom powinnam naprzemiennie zgrzytać zębami i szlochać z tęsknoty. Zgrzytać, gdy pytają, kiedy skończę pracę, szlochać, kiedy dzwonią, pytając kiedy przyjadę. A ja tymczasem się cieszę. Wiecie czemu? Bo wreszcie mamy dwumiesięczną przerwę w tych cholernych zadaniach domowych.

Antologia "Jestem Tatą!? mówi nie tylko o ojcostwie, ale też o partnerstwie, społeczeństwie, historii, ewolucji czy zmierzchu cywilizacji. Słowem: można się z niej dowiedzieć więcej niż sugeruje tytuł. I warto!

Wydaje się, że to dorośli wychowują i uczą najmłodszych. Czy na pewno? Ja się całkiem sporo nauczyłam od moich dzieci. Czy jesteś rodzicem, czy dopiero planujesz nim zostać, czy też może nigdy nim nie będziesz, te proste zasady, według których działają dzieci, warto zastosować w swoim życiu.

Dzieci to wielkie pochłaniacze pieniędzy, a im większe dziecko, tym wyraźniej zarysowuje się problem finansowania. Ostatnio - jako matka już-za-chwilę-pierwszoklasistki - zetknęłam się z problemem kieszonkowego. Tak, świadomie użyłam słowa "problem". Dwa razy. Bo wiele wskazuje, że nie jest to wcale prosta sprawa.

Ten artykuł miał być o tym, że tylko chory i zboczony umysł może dopatrywać się "pożywki dla pedofilów? w nowym teledysku Sii. Ale będzie o znęcaniu się nad dziećmi, stanach maniakalnych i fobiach społecznych.

Oszukali nas. Nakłamali. Powiedzieli, że my, matki, wszystko możemy mieć, że wszystko jest możliwe. Że dziecko nie przeszkadza ani w życiu, ani w karierze. Na wszystko wystarczy czasu. Bo przecież liczy się JAKOŚĆ, a nie ILOŚĆ.

Nasza Czytelniczka postanowiła podzielić się spostrzeżeniami na temat uroków bycia mamą nastolatka. To wiele wyzwań i wiele wzruszeń, choć czasami człowiek żałuje, że nie pokroił i nie zjadł dzieciątka, gdy jeszcze było zbyt małe, żeby stawiać opór.

Dziś Dzień Matki, więc nie napiszę o pracy w biurze, tylko o ciężkiej orce na ugorze - o wychowaniu. Bo wychowanie to najcięższa praca, najtrudniejsze zadanie, które przede mną stoi. Serio? Nie do końca.

Nie wierzę w Boga. Nie chodzę do kościoła. Moje dzieci nie chodzą na religię. I niby wszystko ok, nie czuję się jakoś specjalnie dyskryminowana, tylko już się martwię (na ulubiony "zapas?), co będzie, jak moja młodsza dorośnie do komunii. I dowie się, że nie dla niej sukienka, przyjęcie i stosy prezentów.

Jest wiele chorób zakaźnych, które dzieci przynoszą z instytucji edukacyjnych. Oprócz ospy czy szkarlatyny są to również okresowe mody na określone bajki czy serie zabawek. Jako rodzica niepokoi mnie przekaz, jaki niosą niektóre z nich. Na szczęście nie jest jeszcze tak źle, bym nie mogła stworzyć lepszej jakościowo alternatywy i pokazać córkom, że nie tylko paskudne lolitki w miniówach są cool.

Bezstresowe wychowanie w duchu "Rodzinki.pl" to jeden wielki blef. Jak każda dobrze przyrządzona popkulturowa papka, serial działa łagodnie przeczyszczająco. Pokazuje bezstresowe wychowanie, podszyte staroświecką surowością. Ale wbrew pozorom nowoczesne metody wychowawcze wcale nie osłabiły rodzicielskich zapędów kontroli i manipulacji. Jak się z tego wyzwolić?

Od niewinnej ściemy przez fantastyczne minięcie się z prawdą, aż po okrutne sugestie, które mogą kosztować dzieci rozstrojenie nerwowe - zapraszam do podziwiania i współtworzenia panoramy oszustw rodzicielskich.

Polskie dzieci ponoć nie lubią wyprowadzać się od swoich rodziców. Tak gdzieś przynajmniej do trzydziestki. Chyba, że tych rodziców stać na to, żeby wynająć im mieszkanie i dać na utrzymanie. Wtedy luzik, nie ma sprawy. Ale i tak wpadną do mamy kilka razy w tygodniu na przepierkę i obiadek. Bo dlaczego nie? Przecież mama kocha, więc i obiad da, i brudne skarpety wypierze. A właściwie to pralka pierze, co nie?

Nowy trend w świadomym rodzicielstwie! Na razie głównie w zachodnich serwisach parentingowych, u nas nieśmiało jeszcze, na blogach, kwitnie nowa myśl: a co jeśli wychowujemy nasze dzieci ZA BARDZO? I hodujemy pokolenie osób niesamodzielnych?

Nasz Czytelnik postanowił ustosunkować się do tez Natalii, dotyczących naszego czułego i współczującego, a także dobrze wychowanego pokolenia. OK, koniec żartów, spróbujmy na poważnie.

Przeczytałam komentarz Krystyny Jandy na temat niewychowania, czy też złego wychowania mężczyzn. I, o ile zjawiska opisane przez panią Jandę są naganne, o tyle nie podpiszę się pod jej stwierdzeniem, że takich wychowali (wychowały?) mężczyzn. To krzywdzące i dla wychowujących, i dla mężczyzn.

Ostatnio Gosia podesłała nam tekst o 10 wkurzających pytaniach, które często słyszą wegetarianie. Zainspirował mnie do przytoczenia Wam najbardziej wkurzających pytań, które spotykają ludzi wytatuowanych.

Nasza Czytelniczka wkurzona na źle wychowanych facetów wystosowała interesujący apel. Podpisujemy się pod nim, choć my akurat stosunkowo rzadko trafiamy na takie chamskie przypadki.

Świat pełen jest ludzi, którzy na prawo i lewo podkreślają, jak to ich nowonarodzone pociechy przesypiają całe noce i dnie. Ba! Oni poczytują sobie to za sukces. Prawdziwym zwycięstwem, zwłaszcza w świecie artystycznym, jest przekuć spanie lub niespanie potomstwa w sztukę - niekoniecznie przetrwania.

Kilka tygodni temu podziwiałam heroiczny wysiłek, z którym pan Thompson wychował i (prawdopodobnie) wyprowadził na ludzi dwanaścioro dzieci. Choć metody były bardzo surowe, a niekiedy pozostawiały, w Waszej opinii, wiele do życzenia, to komentarze pod tekstem zawierały jednak sporo aprobaty. Czy będzie tak i tym razem?

Ojciec na urlopie wychowawczym to wciąż raczej ewenement niż powszechne rozwiązanie. Odbiór społeczny też jest niezbyt zachęcający. - Oczekiwania społeczne wobec mnie były minimalne, wystarczyło, że dziecko przeżyje, a dom nie runie - wspomina jeden z moich rozmówców. Tata z dzieckiem, w domu? Wiadomo: bezrobotny albo inny nieudacznik... Posłuchajcie ojców, którzy zdecydowali się zostać z dziećmi w domu.

?Rodzice, z którymi spotykam się na wywiadówkach doprowadzają mnie do szału. Walczą o dobre oceny swoich dzieci, jakby miało to jakiekolwiek znaczenie. Głupcy wychowują kolejne pokolenie głupców!? Tak zaczyna się list pewnej matki, która zwraca uwagę na to, co jest ważniejsze od ocen.

Dostałyśmy (bardzo długiego) maila w sprawie kulturalnego i efektywnego posługiwania się pocztą elektroniczną. Garść porad i praktycznych rozwiązań przekazuje Wam Mężczyzna Inaczej.

Chciałabym pokazać Wam dziś coś, co wzbudziło ostatnio wiele emocji pośród moich znajomych z Facebooka. To tekst napisany przez pewnego ojca, który opisał swoje metody wychowawcze. I wywołał burzę.

A teraz wyobraź sobie, że się starasz, poświęcasz i chcesz dla wszystkich jak najlepiej. Licząc po cichu na choćby cień wzajemności. I nagle okazuje się, że nie było sensu liczyć na cokolwiek. A zawiodła rodzina. I to w święta...

"Jak wytłumaczę młodej i żądnej prezentów latorośli, że Komunii Świętej nie będzie?" - to i kilka innych "niewygodnych" pytań zadaje sobie nasza Czytelniczka, stawiając tezę, że pobudki, dla których ludzie chrzczą dzieci bynajmniej nie są religijne. Argumenty ma mocne.

Temat "roszczeniowych matek" wraca jak bumerang. Tym razem z pretensjami wystąpił nasz Czytelnik, Grzesiek. Jego ostatnia podróż samolotem nie była bowiem miłym i relaksującym przeżyciem...

Petronela zainspirowana naszym październikowym cyklem o pomaganiu napisała o tym, że nie umie odmówić pomocy - nawet, gdy wcale jej nie chce udzielać. Brak asertywności może utrudniać życie.