dzieci

Dla małego dorosły to władza absolutna - bo duży, bo silny, więc pewnie wie lepiej. Tyle że większy gabaryt nie zawsze oznacza większy rozum. Zdarza się, że dorosły jest cymbałem, który postępuje źle. Jak wtedy reagować?

Panuje przekonanie, że poród to taki straszny ból, taki nie do przejścia. Pierwszy poród wspominam jak traumę, ale drugi dał mi siłę. Co się zmieniło?

Sarkazm i niepohamowana ironia - oto esencja listu naszej Czytelniczki. Wyraźnie rozzłoszczona dokłada swój głos do dyskusji o macierzyństwie i roli kobiety w społeczeństwie. I zupełnie nie jest to głos grzeczny.

My, ateiści (oraz innowiercy, będący obywatelami Polski), pragniemy tylko, aby szkoły stawały się przyjazne dzieciom, nowoczesne, dobrze wyposażone i dofinansowane - pisze Czytelniczka, sugerując, że lekcje religii niekoniecznie są priorytetem.

Są listy, które rozpętują burzę. Oto polemika z listem sugerującym, że kobiety ciążą maskują własną, życiową bierność. I nie jest to bynajmniej list ostatni.

Spór w kwestii posyłania sześciolatków do szkół trwa. Skupiamy się na gotowości dzieci. Mało kto jednak zauważa, że problem tkwi głównie w tym, że to nasze szkoły i nauczyciele nie osiągnęli dojrzałości do przyjęcia dzieci.

W przychodniach tłumy, bo rodzice przyprowadzają dzieci z lekkim katarem. Na Facebooku apel lekarza, by w szpitalu nie sprzeciwiać się procedurom, które ratują dzieciom życie. Gdzieś w tle armia antyszczepionkowców i wierzących w homeopatię. Co się dzieje ze zdrowym rozsądkiem rodziców?

Kolejny głos w sprawie sześciolatków posyłanych do szkół. Tym razem jednak adresatem są nie tyle autorzy reformy edukacyjnej, co rodzice. Czytelniczka ma im kilka spraw do zarzucenia.

Nie masz pomysłu na życie? Zachodzisz w ciążę. Nie chcesz dopuścić do świadomości, że jesteś coraz starsza? Rodzisz dziecko! Obraz kobiet, jaki wyłania się z listu naszej Czytelniczki jest dość kontrowersyjny. Zgadzacie się z jej obserwacjami?

O miłości, która rodzi się naturalnie. O szacunku, do którego nikogo nie trzeba przekonywać. O tym właśnie napisała do nas Czytelniczka wspominając swoją babcię. Najzwyklejszą i najcudowniejszą zarazem.

Instagramowe matki to społeczność, która codziennie, namiętnie i wiernie, ładuje do sieci tysiące zdjęć swoich dzieci. Dla niektórych mam to tylko zabawa ładnymi obrazkami, ale dla innych Instagram to sposób na samorealizację, na walkę z samotnością lub na zarobienie kasy.

W idealnym świecie dzieci są słodkie i pachnące. Pilnie słuchają tego, co się do nich mówi i są grzeczne. W prawdziwym świecie jest inaczej. Rodzicu, nie załamuj rąk! Nie jesteś bezbronny. Oto sprawdzone triki działające na nieletnich.

Krystian ma 8 lat i zespół Downa. Ja 43 i zespół Chronicznej Radości Życia. Do ideału nam bardzo daleko, ale w życiu nie chodzi o to żeby być idealnym, tylko o to żeby być szczęśliwym.

Ani miłość, ani szacunek, ani przywiązanie nie biorą się znikąd. Aby być blisko z drugim człowiekiem warto poświęcić mu swój czas i uwagę. Ach, to oczywistość? Otóż nie.

Świat pełen jest grzecznych dziewczynek. Grzecznych niuń posłusznie rodzących dzieci, myjących gary, udających orgazmy, siedzących cicho gdy każą i generalnie niemyślących za dużo. Od kiedy urodziłam córkę, codziennie zastanawiam się, czy chcę, by była kolejną grzeczną dziewczynką.

Dziecko jest dla mnie przede wszystkim CZŁOWIEKIEM. Mniejszym, ale potrafiącym odróżnić to, co lubi od tego, czego nie lubi. Dlatego nie przekonacie mnie do tego, aby dziecko tresować. Mój dom to ani zoo, ani cyrk.

Bycie dzieckiem to frajda, nie bez powodu jako dorośli zmagamy się z poczuciem pustki po bezpowrotnej utracie tego stanu. Zapominamy przy okazji, że dzieciństwo i dojrzewanie to czas nieustannych prób, porażek, rozczarowań i niepewności. Dlatego warto czasem mówić małym ludziom proste, ale ważne prawdy.

Dzieci podobno za dużo siedzą przy ekranach. Przed telewizorami, tabletami i telefonami komórkowymi. Ale to tylko narzędzia, które można wykorzystać głupio lub mądrze - jak nominowana do "nauczycielskiego Nobla" pani pedagog z Olsztyna, która prowadzi inspirującego bloga Tableciaki.

Poranek nie jest moją ulubioną porą dnia. Zwłaszcza odkąd muszę na ósmą rano dostarczyć dzieci do instytucji edukacyjnych. A jednak zauważyłam, że są i pozytywy. Pollyanna!

Ludzie bezdzietni nie zdają sobie sprawy z tego, że w towarzystwie dzieci najzwyklejsze rzeczy, których się nie zauważa, nagle stają się RZECZAMI pochłaniającymi energię, uwagę, czas i nerwy. O co mi chodzi? Już tłumaczę.

Mnogość zabawek, rozrywek, zajęć dodatkowych, wieczny nadmiar możliwości sprawiają, że chcemy jak najwcześniej nauczyć nasze dzieci wybierać to, co dla nich najlepsze. Czy jednak trzy-, czterolatki powinny i czy umieją podejmować świadome decyzje?

Matka i córka noszą te same ciuchy, dzielą pasje i gusta i zachowują się jak przyjaciółki? Czy urabianie dziecka na swój wzór i podobieństwo to na pewno pomysł na wychowawczy sukces?

Policjantem został przez przypadek, pisarzem z zamiłowania. W Polsce znany jest przede wszystkim jako autor kryminałów dla dorosłych, w Norwegii - skąd pochodzi - popularność zdobył serią detektywistycznych książek dla młodych czytelników. Zapraszam do spotkania z Jornem Lier Horstem.

Dla polityków dobro dziecka nic nie znaczy. Ekipa rządząca wzięła tysiące małoletnich zakładników. Przesuwane z miejsca na miejsce dzieci i ich rodzice służą wykonaniu zadania politycznego, które ma przynieść zyski w krótkiej perspektywie. Jak mam z tej pułapki uwolnić swoich synów?

Fotografię tego noworodka zrobiono chwilę po jego urodzeniu. Jedni są zachwyceni, inni zniesmaczeni. Maluch śpi na łóżku, a z jego pępka odchodzi nieodcięta pępowina ułożona w słowo ?love?. Obok niego leży całe łożysko.

Nie tylko pod gołym niebem, ale w ogóle bez ścian, podłogi, współczesnej toalety, lodówki, stołów czy zabawek. Czasem nawet bez stałej siedziby. LEŚNE PRZEDSZKOLA są prawdziwym powrotem do korzeni dzieciństwa. Edukacja plenerowa ma już kilkadziesiąt lat i właśnie powoli wkracza do Polski.

Planujecie już zimowe ferie? Poznajcie obserwacje naszej Czytelniczki, zanim zaczniecie uszczęśliwiać własne maluchy nieco na siłę. Może nie każdy chce być sportowcem?

Nie tylko pod gołym niebem, ale w ogóle bez ścian, podłogi, współczesnej toalety, lodówki, stołów czy zabawek. Czasem nawet bez stałej siedziby. LEŚNE PRZEDSZKOLA są prawdziwym powrotem do korzeni dzieciństwa. Edukacja plenerowa ma już kilkadziesiąt lat i właśnie powoli wkracza do Polski.

"Społeczeństwo jawi mi się jako stado baranów. Nie znam pojęcia tabu. Podobno nie mam wstydu. Jestem aspołeczna". Czytelniczka prezentuje swój sposób postrzegania świata, zastanawiając się jednocześnie, czy jej dzieci będą do niej podobne?

Czy warto siedzieć na macierzyńskim i wychowawczym, ile się da? Czy może trzeba jak najszybciej wracać do pracy? Kobiety w różnym wieku mają bardzo różne podejście do sprawy...