marzenia

A gdyby tak rzucić wszystko i wyprowadzić się na Barbados? Choć dla wielu osób brzmi to co najmniej nierealnie, na taki krok zdecydowała się 60-letnia Jacqueline. Porzuciła stałą pracę oraz dom na rzecz przeprowadzki w iście rajskie okoliczności. - Jestem tu szczęśliwsza - przyznała.

"Ku pamięci ukochanego męża Christie uruchomiła "Uncle Alex's Seaside Cafe" - spełnienie jej życiowego marzenia. Służy, jako świadectwo trwałej miłości i przypomnienie, że czasami potrzeba rozdzierającej serce straty, aby na nowo rozpalić ogień miłości i ambicji."

Święta to czas, kiedy spełniają się marzenia. Wyszłam na ulice Warszawy, żeby zapytać seniorów, o czym marzą na tym etapie życia. Na liście znalazły się prozaiczne rzeczy. "Pogoda", "zdrowie", "spokój", "aby dożyć" - wyliczali moi rozmówcy.

Na zaprezentowanym zdjęciu ludzie najczęściej widzą dwie rzeczy. Internautka wyjaśnia, co to oznacza, mówi, jakie cechy osobowości zdradza. Użytkownicy TikToka komentują: "To niesamowite, że zawsze masz rację".

Marzenia to temat rzeka. Nie ma osoby, która o czymś by nie marzyła. Jedne z nich są bardziej przyziemne, inne niezwykle trudne do osiągnięcia, jednak ich wspólną cechą jest to, że pobudzają do działania.

Co sezon pojawiają się nowe gadżety, które mają nam ułatwić życie. A to damska rurka do sikania na stojąco (nie przyjmie się), a to wysięgnik do strzelania grupowych selfików (już się przyjął). Ciągle jednak brakuje, moim zdaniem, paru ważnych wynalazków.

Chcesz być szczęśliwy? Rzuć etat, zacznij robić to, co kochasz i... zagryź zęby, bo możesz po pewnym czasie zacząć żałować.

Nowy Rok to czas planów, rozliczeń i podsumowań? Bez przesady! Najlepiej monitorować pragnienia na bieżąco.

Nowa praca, podwyżka, namiętna miłość, nowy (mniejszy) rozmiar? Co chcesz osiągnąć w nowym roku? I jak? Przed wami lista postanowień naszej Czytelniczki oraz plan ich spełnienia. Trzymamy kciuki za ich spełnienie.

Zrealizować marzenia, zwłaszcza te z dzieciństwa. To taka piękna idea. Otóż nie zawsze. Dziecięce marzenia zawierają niekontrolowaną dawkę naiwności, dlatego czasem dobrze, że się nie spełniają.

Czasami zaglądam sobie na serwis vumag.pl, bo lubię poczytać o luksusie. Kto biednemu zabroni? W ogóle to lubię profil VU MAG na Facebooku. Jest po prostu jakoś tak sympatycznie prowadzony. To TYLE, jeżeli chodzi o wychwalanie innej redakcji. Narzekać nie mam zamiaru, ale chcę napisać o czymś, co dziś wyczytałam i co spowodowało, że zaczęłam niezdrowo fantazjować.

Jakiś czas temu przeczytałam tekst o panu, który bardzo nie lubił swoje pracy i przez dwa lata analizował godziny, przybycia i wyjścia z biura oraz pory, w których robił sobie przerwę na lunch. Przez dwa lata pan notował sobie te dane, po czym zrobił z nich wykres i doszedł do wniosku, że im mniej lubił swoją pracę, tym później ją zaczynał.

I pewnie nie będzie, już taki mój pech. Ale cóż, marzenia nie zrujnują dziewczyny - jak mawia bohaterka powieści, którą mamy z red. Połajewską na półeczce Wstydliwych Przyjemności. Chętnie bym widziała ekranizację, problem w tym, że nigdy się nie przyznam, co to za tytuł. Nie i już. Mam jednak parę innych pragnień, których wstydzę się nieco mniej.

Nowy Rok, a wiec zapał, entuzjazm i siły witalne. Po wyleczeniu bólu głowy i zakwasów po sylwestrowych pląsach zaczyna się czas postanowień. Wszyscy obiecujemy sobie: zmniejszenie spożycia węglowodanów, więcej ruchu na świeżym powietrzu, że do teatru pójdziemy w tym roku przynajmniej cztery razy, że odmalujemy przedpokój, że zrobimy coś dla innych, będziemy mniej przeklinać. Czy udaje się nam dotrzymać obietnic? Nie zawsze.

Pamiętacie, jak bohaterowie przygodowych książek z dzieciństwa mawiali "do odważnych świat należy"? Cóż, nie każdy jest zwycięzcą, jak ten pan ze słynnego filmiku na YouTube. Jedni zawsze chcieli nauczyć się jeździć na rowerze, ale bali się zbłaźnić, ja miałam tak z perkusją... do czasu.

W momencie, gdy Foch opublikuje ten tekst będę gdzieś nad Oceanem w drodze do Stanów Zjednoczonych, gdzie spędzę najbliższe dwa tygodnie. Oczywiście, jaram się jak race na Legii, bo to bardzo prestiżowy wyjazd: The International Visitor Leadership Program amerykańskiego Departamentu Stanu. Tak, chwalę się, bo jest czym - jestem jedyną zaproszoną na ten wyjazd studyjny osobą z Polski.

... a to jednak szkoda, umówmy się. Tyle byłoby z tego dobra i profitów, nie tylko dla otoczenia (które wszak mam dokładnie tam, gdzie powinnam) lecz i dla mnie samej. Długoterminowo. Jaka więc nie jestem?

Z podróżami jest trochę jak z czytaniem - tyle do obejrzenia, tak mało czasu, a jednak mam listę miejsc, za którymi tęsknię, jak za kolejnym sezonem ulubionego serialu.

Postanowiłam poddać się dziś wakacyjnemu obłędowi. Wszyscy gadają o plażach, drinkach z palemką i o urlopach, zatem zgrzytam zębami przed monitorem i kombinuję. Na szczęście zawsze można odbyć wirtualną podróż i zadziałać sobie na wyobraźnię. I nerwy.