szkoła

Szkoła uczy rzeczy, które niekoniecznie przydają się w dorosłym życiu (zawodowym zwłaszcza) - bo czy wielu z was korzysta z wiedzy np. o rozwoju pantofelka? Są za to przydatne umiejętności, których szkoła nie uczy i trzeba się dokształcać samemu.

Jestem córką nauczyciela. Zawsze pamiętam więc o 14 października i Dniu Nauczyciela. Przypominam sobie wtedy jednak nie tylko o rodzinie, ale i o tych nauczycielach, którzy nauczyli mnie najwięcej i najlepiej. Bo dopiero teraz, z perspektywy dorosłej kobiety, jestem w stanie docenić ich pracę.

Na Filipinach dzieci uczą się na korytarzach, w Brazylii bywa, że na pokładzie łodzi, a w Pakistanie w miejscowym parku. Oto szkoły w różnych krajach.

"Jeśli ktoś twierdzi, że szkoły są nieprzygotowane na przyjęcie 6-latków, przyznaje się do tego, że nie poświęcił swojego czasu na poszukanie odpowiedniej szkoły" - Czytelniczka bez owijania w bawełnę odpowiada narzekającym rodzicom.

Temat 6-latków w szkole wydaje się symboliczną puszką Pandory. W nieprzygotowanych szkołach czekają na dzieci nieprzygotowani nauczyciele. Z listu naszej Czytelniczki jasno wynika, że przynajmniej rodzice powinni być przygotowani. Na najgorsze.

Skoro wprowadzamy do szkół coraz zdrowsze jedzenie, dajmy dzieciom odpowiednią ilość czasu na to, by mogły wszystko przeżuć i wchłonąć. Tak podpowiada nie tylko zdrowy rozsądek, ale i grono badaczy z uniwersytetu Harvarda.

To wcale nie dzieci nienawidzą szkoły najbardziej. To rodzice mają dość prac domowych i dziwnych godzin lekcji. "Jestem wściekła, że nie kombinowałam z odroczeniem rozpoczęcia szkoły przez mojego 6-latka" pisze Czytelniczka.

W Polsce nie ma bogaczy, cheerleaderek i futbolistów, którzy gnębią grubokościstych, okularników i rudzielców? Z tego, co pamiętam ze szkoły, a pamiętam dużo, wystarczyło choć trochę się wyróżniać, żeby mieć przerąbane. Kogo "fajni" dręczą najchętniej?

Obserwując dzieciaki idące na rozpoczęcie roku, cieszyłam się, że sama już nigdy nie przekroczę murów szkoły. Powodów, dla których nie lubiłam tej instytucji jest co najmniej kilka. Pierwszy z brzegu: plotki o tym, kto ma już ?to? za sobą. Okraszone oklaskami dla chłopców i przyganą dla dziewczyn.

Pierwsze dni szkoły. Nowa wyprawka, czyste zeszyty, czyste rubryki dziennika, luz, jeszcze nie ma stresu. Czy rzeczywiście? O depresji wśród uczniów opowiada komiks edukacyjny "Czarne fale", stworzony przez lekarkę psychiatrę Katarzynę Szaulińską i rysownika Daniela Chmielewskiego.

Początek września i towarzyszące mu rozpoczęcie roku szkolnego to świetna okazja, żeby przypomnieć sobie lata dzieciństwa. W latach 90. bawiliśmy się w tazosami, a angielskiego uczył nas zielony Muzzy. Co jeszcze pamiętacie ze szkoły?

Zaczął się nowy rok szkolny, a wraz z nim przywędrowały wspomnienia ze szkolnej stołówki. W większości przypadków pewnie nie najlepsze. Zróbmy więc sztandarowe dania po naszemu - tak, by były pyszne.

Szkolny mundurek kojarzy się z przymusem podporządkowania się odgórnym regulacjom. Jest przejawem uniformizacji, odbierania dzieciom ich indywidualnych cech. Jest złem. Czy aby na pewno?

Przywrócenie mundurków w polskich szkołach zawdzięczamy reformie przeprowadzonej przez byłego ministra edukacji Romana Giertycha. Po kilku latach porzucono ten pomysł, jednak w nielicznych placówkach nadal można spotkać dzieci w jednakowych strojach. Jak po latach absolwenci wspominają nakaz noszenia mundurków?

Kosz łakoci za to, że dozorca zamiata liście, a kucharki robią obiady? Już samo wręczanie tych upominków wychowawczyniom wydaje mi się dyskusyjne. A teraz jeszcze okazuje się, że to nie jest spontaniczny wyraz wdzięczności rodziców. To twardy obowiązek. Coś jak płacenie haraczu albo podatku dochodowego.

Elegancka filiżanka czy maszynka do mięsa (sic!)? A może tylko kwiaty? Albo jeszcze lepiej: zamiast dawać kwiaty wesprzyjmy jakąś akcję charytatywną. Dyskusja o tym czy i czym uhonorować nauczycieli z okazji końca roku szkolnego twa w najlepsze. Może też bierzecie w niej udział?

W ciągu ośmiu miesięcy trwającego roku szkolnego musiałabym wziąć miesiąc wolnego na opiekę nad dzieckiem w tych dniach, gdy tylko szkoła nie pracuje - pisze Czytelniczka. Dlaczego etat nauczycielski wygląda inaczej niż "normalny" i co robić z dziećmi, gdy szkoła jest zamknięta?

Głupio wyszło z tą religią w szkołach. Mam poczucie, że nie tyle wylano dziecko z kąpielą, co wyniesiono je z wanną na cokół, który wcześniej zajmował złoty cielec. Metafora może zawiła i bez sensu, ale czy sens ma ureligijnianie dzieci w taki sposób, w jaki jest to robione obecnie? Nie mam przekonania.

Jako rodzice bywamy czasem stawiani wobec dylematów, które wydają się jakby żywcem wyjęte z dydaktycznej czytanki. Ale kiedy problem nas dotyczy, to nie tak łatwo o rozwiązanie...

Dwa i pół tygodnia z własnymi dziećmi, w zimie, w czasie największej świątecznej gorączki? Szaleństwo! ktoś tu zwariował, i na pewno nie są to rodzice!

Wydaje się, że snobizm jest przywilejem dorosłych i bogatych, że chodzi w nim o picie wina, albo wspieranie niszowej sztuki. Tymczasem to podstępne bydlę atakuje człowieka z zaskoczenia i nie ma litości. Zdałyśmy sobie z tego sprawę, wspominając licealne idiotyzmy, czynione w celu podkreślenia własnej wyjątkowości.

Rok szkolny w toku. Życie rodzinne koncentruje się wokół odrabiania lekcji. Zaczęły się wszy, pyskówki w szatni i wyścigi na najnowsze modele telefonów. Zróbmy więc krótkie zestawienie. Czy wiemy, czego szkoła [podstawowa] nauczy nasze dzieci, a czego my sami powinniśmy dopilnować?

Jedne gadają jak nakręcone, więc z pełnego dygresji strumienia świadomości próbujecie wyłowić perełki i poukładać w logiczną całość w skrytości serca błagając o ciszę. Inne milczą, lub dawkują słowa niczym Paavo Nurmii, czyli bardzo oszczędnie. Jak w takim razie komunikować się z tymi małymi cholerami, żeby dowiedzieć się więcej o ich szkolnej egzystencji?

Jest wrzesień, a we wrześniu - prasowy zalew wywiadów z najlepszymi nauczycielami świata. Obsesyjnie skupionymi na swojej pracy, dla których nauczanie to wyzwanie i codzienny rozwój. Nie spotkałam na swojej drodze takich, ale z drugiej strony, może ideał to przesada?

Wielu rodziców sześciolatków walczy o to, by ich dzieci nie szły jeszcze w tym roku do szkoły: kombinują odroczenia, szukają dla maluchów "ratunku". Dlaczego więc zdecydowałam się iść pod prąd tej tendencji, choć w świetle obowiązujących przepisów mogłabym jeszcze "nie skracać dzieciństwa" córce? To nie była łatwa decyzja i nie podjęłam jej lekko - chętnie wyjaśnię, co mną kierowało.

Hej, już wiem. Wpadłam na to po trzydziestu latach! Lepiej późno, niż wcale, nieprawdaż. Jednym gestem, jedną myślą zdjęłam sobie z pleców dwa, dźwigane od dekad garby. To nie moja wina, że jestem tępa w kwestiach matematycznych. Źle mnie uczono. To nie moja wina, że przez lata stroniłam od aktywności fizycznej. Źle ze mną ćwiczono.

?Rodzice, z którymi spotykam się na wywiadówkach doprowadzają mnie do szału. Walczą o dobre oceny swoich dzieci, jakby miało to jakiekolwiek znaczenie. Głupcy wychowują kolejne pokolenie głupców!? Tak zaczyna się list pewnej matki, która zwraca uwagę na to, co jest ważniejsze od ocen.

Napiszę dla Was krótki tekst, dobrze? Dla odmiany. W opozycji do zwykle produkowanych przeze mnie emocjonalnych litanii, naszpikowanych skrytymi i jawnymi obelgami narzekań, elaboratów wołających na puszczy, pretensji i przydługich rozważań psu na budę. Postaram się zmieścić w minimum przewidzianym dla fochowego tekstu. Krótko: panie profesorze Legutko, jestem zniesmaczona.

Szkoła realizuje podstawę programową! Jeśli rodzic chce, by dziecko chciało się uczyć i miało z tego frajdę - może uczyć je sam. Smutne wnioski naszej Czytelniczki, która z żalem wyznaje, że według niej "szkoła sucks"...

Dobra, siadam tutaj i wystawiam twarz na ciosy. Znaczy - przepraszam - chciałam powiedzieć, że zamieniam się w słuch. Jestem pełna uwagi i dobrej woli. Wyjaśnijcie mi, dlaczego właściwie posłanie do szkoły sześciolatka jest złe?