życie

Lubimy czytać tylko o tym, że komuś jest gorzej? Cieszymy się z cudzych błędów, bo uczyć się z nich nikt nie zamierza? Obraz świata, jaki kreśli Czytelniczka, jest mało optymistyczny. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że bardziej chce sprowokować do dyskusji niż przekonać, że ma rację.

"Czarnoskóry James Bond to taki sam znak czasów jak czarnoskóry prezydent Stanów Zjednoczonych. Agent 007 musi być biały?!" - pyta Czytelnik, stawiając jednocześnie tezę, że nie wszyscy są gotowi na to, aby zagrał go Idris Elba.

Po ważnych wydarzeniach w życiu nadchodzi czas na ważne pytania. Jednym z przewijających się ostatnio często w rozmowach jest, czy po ślubie czuję się jakoś inaczej?

Co? Uczenie się, praca, hobby. Podróże. Kredyty. Obiad na mieście. Życie, życie się kompletnie nie opłaca. I jest już za późno. Zawsze. Na wszystko.

Zaniepokojonych tym, że dzieci dziś siedzą tylko w komputerach, uspokajamy. Czytelniczka opisuje w co bawią się dzieciaki na jej podwórku. Zabawy, które wydawało się, że zniknęły, mają się dobrze. Jeszcze Polska nie zginęła!

"8 mln ludzi nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest manipulowane przez korporację Towarzystwo Strażnica" - pisze Czytelniczka, która odeszła ze zboru. Dla byłych przyjaciół jest już niewidzialna, ale mimo to wciąż chce nawracać. Ale nie w imię religii tylko wolności.

Uwaga - będzie nieprzyjemnie, niezabawnie, momentami przygnębiająco. Może od razu powiem o co mi chodzi: jeśli właśnie wybierasz się na randkę z facetem, który komplementuje twój wygląd, a słowem nie wspomina, że jesteś oczytana, inteligentna, itd. - błagam cię, zostań w domu! Nie idź tą drogą!

Cześć, jestem Marta, mam 30 lat. Od dawna chciałam grać na giełdzie. Od 2 lat faktycznie to robię i chciałam wam o tym opowiedzieć. Udaje mi się coś zarobić, wkręciłam się i czuję, że mnie to rozwija. To absurd, że jest nas, kobiet, dziewczyn tak mało w tej dziedzinie.

Dyskusja na temat uchodźców budzi emocje, których nie studzi wzajemne obrzucanie się obelgami. Oto zdecydowane zdanie naszej Czytelniczki. Jeśli macie odmienne, spróbujcie wyrazić je w równie cywilizowanej formie.

Od kilku lat w języku polskim panoszy się inflacja. Łyknęliśmy modę na ekstrema językowe, która prześlizguje się do polszczyzny z obcych języków i zakrada się do rozmów krętymi ścieżkami internetu. Nic nie jest "w porządku" albo "takie sobie", wszystko jest najlepsze albo najgorsze. Ever. Czy to, co mówimy ma jakikolwiek sens?

Są miejsca, w których chce się zostać na zawsze. Takie, w których odnajduje się spokój. Są też przestrzenie, do których mentalnie emigrujesz po zastrzyk energii na cały dzień.

Gdyby wnioski o naszych działaniach wyciągać tylko z tego, co o nich mówimy - niewiele planujemy, chcemy zrobić czy po prostu robimy. Ciągle coś MUSIMY. Ja na przykład muszę napisać o tym tekst.

Martwi mnie wszystko. Praca, dzieci, życie. Jutrzejszy obiad. Zbytnie zmęczenie. Dziurawy but. Deszcz, który za często pada. Globalne ocieplenie. Bieda. Naprawdę, martwić się można o wszystko. Tylko po co? No właśnie.

O życiowej dojrzałości, odpowiedzialności i fantazji. O przewadze być nad mieć i umiejętności przyznania się do błędu. O tym pisze nasza Czytelniczka.

Wsparcie dostają tylko spektakularne przypadki. Kiedy ktoś ?po prostu? jest ciężko chory i potrzebuje pieniędzy na leczenie, jest nieinteresujący, bo takich osób jest zbyt wiele. My im pomagamy - mówią twórcy The Jillion. Polski start-up może zostać Europejską Innowacją Społeczną.

Ulegamy cenie na różne sposoby. Czasem dlatego, że jest niska i kusząca, innym razem - bo jest wysoka, więc mami nas obietnicą świetnej jakości lub możliwością ?pokazania się?. Jedno jest pewne, patrzymy na nią i o nią opieramy nasz osąd. Nawet jeśli WYDAJE SIĘ NAM, że nie.

Ulegamy cenie na różne sposoby. Czasem dlatego, że jest niska i kusząca, innym razem - bo jest wysoka, więc mami nas obietnicą świetnej jakości lub możliwością ?pokazania się?. Jedno jest pewne, patrzymy na nią i o nią opieramy nasz osąd. Nawet jeśli WYDAJE SIĘ NAM, że nie.

Poniedziałek rano, idę do pracy. Pyk. Piątek wieczór, padam na twarz. Nie zauważyłam wtorku, środy i czwartku. No może w środę wieczorem miałam taką nikłą refleksję "ojesu, jutro już czwartek", ale przemknęła i znikła, zapomniana niemalże w momencie pojawienia się. Znacie to?

Grzecznie, miło, subtelnie, ale w finale - PAC - w nosek. Czytelniczka prezentuje opis lubianych przez siebie czynności, towarzyszy życia i zwykłych przyjemności. Przy okazji trochę ma do nas pretensji. Oceńcie czy słusznie.

Wyobraź sobie, że jesteś mieszczuchem, jakich mało. W zgiełku i bieganinie czujesz, że żyjesz. Nawet na urlop jeździsz do miast. Aż tu nagle budzisz się rano i czujesz, że zwariujesz w tym betonie i musisz uciec od cywilizacji. Panikować? Raczej wsiadać w pekaes i szukać lasu. Będzie się działo.

Tyjemy, bo źle jemy. Bo się za mało ruszamy. Bo oglądamy reklamy i im wierzymy. Bo się starzejemy. Bo jesteśmy w ciąży. Bo nam się nic nie chce. Tyjemy na złość modelkom (taki bunt). Ale niestety, tylko my zapłacimy za to nasze tycie.

Może to zaklinanie rzeczywistości i próba jej racjonalizowania, ale nie jestem przesadną fascynatką młodości. Mimo pojawiających się zmarszczek, walki z siwiejącymi włosami i mniejszej odporności na alkohol. Bo gdy chcę porozmawiać z kimś mądrzejszym, zazwyczaj szukam kogoś starszego.

Czytelniczka dostała zaproszenie na wesele. Fantastycznie, prawda? Tymczasem ona opisuje swoje emocje następująco: Dziękuję, nie wybieram się. To była pierwsza myśl. Myśl numer dwa: Za jakie grzechy?!

Podczas zakupów dla dziecka kierujecie się swoim gustem czy malucha? A czy estetyka jest dla was ważniejsza od bezpieczeństwa? Z obserwacji naszej Czytelniczki wynika, że nie jest to zbyt oczywiste.

Współczesny internet sprzyja hipokrytom i leniom. Zamiast się w coś zaangażować, jedynie lajkujemy słuszne idee i szczytne pomysły. Konrad Kruczkowski, autor bloga Halo Ziemia - reanimuje przykurzone wartości.

Kiedy decydujesz się rzucić wszystko (w tym pracę w korpo) i wyjechać 1200 km na północ, do kraju, w którego języku potrafisz się co najwyżej przedstawić, nie mając na miejscu nic, musisz się przygotować na powracające z ujmującą regularnością pytania "dlaczego?" oraz "jak to?".

Nie ma to jak głos z drugiej strony barykady - męski. Bo choć zdarza się nam z panami droczyć, to nie ukrywamy, że lubimy znać ich opinię. I nie czynimy fochów, gdy piszą do nas listy. Oto punkt widzenia jednego naszych Czytelników.

Często mówimy o tym, czego chcielibyśmy nauczyć swoje dzieci. A ja dzisiaj na przekór (dla odmiany), o tym, czego bardzo nie chciałabym ich nauczyć.

Ile było w naszym życiu zdań, które były potrzebne codziennie lub dość często, wypowiadaliśmy je nieomalże automatycznie - do momentu, kiedy nagle przestały się przydawać? Ile z nich chcielibyśmy znowu włączyć do swojego wokabularza?

Poszukiwania pracy nigdy nie są proste. Gdy jeszcze robi to młoda mama z małym dzieckiem, sytuacja się komplikuje. Cierpką rzeczywistość rozmów kwalifikacyjnych opisuje nasza Czytelniczka.