życie

Akcja jest prosta. Oni dają ci jedną z tych najbardziej unikalnych rzeczy jakie mają, swój charakter pisma, ty dajesz im kilka groszy. Razem możecie zyskać znacznie więcej.

Nazywam się Ania i jestem pracoholiczką. Nawet moi najbliżsi nie wiedzą, ile naprawdę mam zleceń i ile godzin dziennie spędzam przed komputerem. Zdarza mi się pracować za dużo, za długo, zbyt obsesyjnie, a na dodatek, w mojej opinii, nie dość dobrze. W "Wysokich Obcasach Extra" czytam, że efektywność jest najwyższa, jeśli pracujemy po pięć-sześć godzin dziennie. Co na to ci, którzy nie przestają (albo udają, że nie przestają) przez 24 godziny na dobę?

Jeśli potrafi się słuchać, można usłyszeć różne historie. Nasza Czytelniczka wysłuchała, spisała i podzieliła się z nami. bo "dobrze powiedzieć komuś, chociażby obcemu, co dusi człowieka". Nas też teraz trochę dusi.

Czy jak koza ma gorące rogi, to znaczy, że jest chora? Czy obsługi kozy karpackiej można nauczyć się z internetu? Justyna Prus-Wojciechowska rozmawia o tym z Jolą Jasińską, która porzuciła miejskie życie, by założyć w górach nowy dom, w którym najważniejsi lokatorzy to stadko kóz. Jola prowadzi małą agroturystykę dla gości, którym nie przeszkadza, że koza rozkłada się na ich kocyku i pcha się na kolana.

Wywołuje skurcz w żołądku i sprawia, że włosy siwieją jak u Gandalfa. Mowa o krytyce, która bywa ostra jak brzytwa, ale potrafi też zmotywować do pracy. Krytykę konstruktywną lubię. Szkoda tylko, że nie każdy szef potrafi użyć jej mocy.

"Mózg mi się spocił. To wszystko jakaś magia i cuda. Czuję się jak własna babcia, gdy pierwszy raz zobaczyła telewizor i małych ludzi w nim zamkniętych." Nasza Czytelniczka niezwykle barwnie opisuje swoje potyczki z technologią. I zadaje przy okazji ważne pytanie.

?Zazdroszczę ludziom wewnętrznego przekonania o słuszności ich działań, tego, że wewnętrznie i z całą mocą wierzą, że robią coś, co ma znaczenie, bo ja tak nie mam.? Słowa te wypowiedział mój kolega, ale ja się również pod nimi w pewien sposób podpisuję.

Zaczyna się niewinne. Nie chce mi się, zrobię potem. Jutro. Może w przyszłym tygodniu. Albo wcale nie zrobię, bo to chyba nie jest aż takie ważne. A potem niechcenie wszechogarnia. I jak tu żyć?

Nasza Czytelniczka w odpowiedzi na list o związku z panem i władcą, opowiada swoją historię. Pisze: "Jestem owocem takiego związku. Dorastanie w moim rodzinnym domu uświadomiło mnie, że takie związki mogą trwać latami". Ku przestrodze.

Dzisiejszego focha dedykuję sieci Play, która może i jest najszybciej rozwijającą się siecią w Polsce, ale ma poważny problem z formalnościami dotyczącymi zgody na działania marketingowe.

Osoby dramatu: mąż - zagorzały przeciwnik oraz żona - pragmatyczna pani domu. W tle pojawiają się dzieci, które wszystko niszczą. Powód dramatu - IKEA (tak! Od dziś nowy katalog!). Na koniec zwycięża pragmatyzm połączony z zamiłowaniem do ikeowych parówek w bułkach. A groziło rozwodem...

Już jej niosą suknię z welonem, a ty czujesz falę ekscytacji, potem niepewność wreszcie zawroty głowy i mdłości. Może jeszcze ucieknie, może się rozmyśli, a może jednak to był dobry pomysł, słuszny wybór i doskonała decyzja z tym prezentem. Bo prawdziwy dramat, to przyjść na wesele z nieudanym podarunkiem.

Trafiłaś super okazyjną cenę wynajmu, a nieruchomość wydaje się ucieleśnieniem twoich marzeń? To świetnie, ale pamiętaj, że poza nią jest jeszcze jej właściciel. A on może zmienić twoją radość w niekończące się pasmo udręk. Zanim więc podpiszesz papiery i włożysz klucz do zamka w drzwiach wynajętego mieszkania/apartamentu/loftu/domu zobacz, przy jakich typach właścicieli powinna się zapalić w twojej głowie czerwona, ostrzegająca lampka.

Czasem masz ochotę trzasnąć klapą komputera i zapomnieć o całym wirtualnym świecie? Nie dlatego, że to, co tam się dzieje jest złe, ale za bardzo przypomina ci, jak wiele można naprawić lub zmienić w twoim własnym życiu? Tylko bardzo trudno się do tego przed sobą przyznać.

Gdy czytałyśmy ten list do redakcji, miałyśmy ciarki na plecach. Też będziecie mieć. Chyba nic więcej nie dodamy, poza szczerym życzeniem, by bohaterce tej historii udało się szczęśliwie pokierować swoim życiem.

"Palacza można skrytykować, można wygonić go z przystanku i restauracji, żeby nie szkodził innym, można też śmiało powiedzieć, że daje zły przykład dzieciom. Otyłego, jedzącego gofra z bitą śmietaną, skrytykować nie można, a on też daje przykład". Nasza Czytelniczka wnikliwie bada komentarze pod tekstami o nadwadze i plaży - i wyciąga wnioski.

Nie płacą na czas albo nie płacą w ogóle. Zatrudniają na czarno, nie zgłaszają pracowników do ZUS, nie szkolą i oczekują rzeczy niemożliwych. Polski pracodawca nie jest aniołem. Czym grzeszy najczęściej?

Przeciąganie liny, przekraczanie granic, badanie wytrzymałości. Codziennie obok nas toczy się wojna. Umiłowani, pobawmy się w pseudopsychologów, bo pora zbyt wczesna na zabawy w doktora. Jakie manipulacje was bawią, które urągają inteligencji, a kiedy kłamstwo sprawia, że chcecie strzelać z bazooki?

Po ośmiu latach biegania mogę powiedzieć, że jest to sport dla każdego. Tyle że nie dla każdego musi oznaczać to samo. Dla jednych będzie stylem życia, podkręcaniem rekordów, maratonami, gadżetami. A dla innych truchtem w tempie konwersacyjnym, w starym dresie i po - zawsze tej samej - ulubionej trasie.

Nasza Czytelniczka opowiada historię ludzkiej niekompetencji na przykładzie "drobnej tragedii". Pozostaje chyba zalać się (w trupa), bo raczej nie nauczymy ludzi, jak mają pracować, jeśli mają swoją pracę w, eee, nosie?

Jak zdobyć chłopaka w 10 dni? Jak kupić kieckę wartą tysiąc złotych za stówę? Jak namalować zmysłowe smoky eye? Chcecie wiedzieć, o czym naprawdę rozmawiamy przy kawie, winie i ginie?

Była jedną z pierwszych polskich bohaterek amerykańskich gazet. Sąsiedzi mówili, że jest jasnowidzem, prasa ochrzciła ją kapłanką Sinobrodego. Otylia Klimek pomogła opuścić świat żywych co najmniej dziewiętnastu osobom.

Kochany przez miliony komik walczył z depresją i nałogami od lat, nawet dekad. Jak człowiek postrzegany jako wesoły, mający "wszystko? mógł się zabić?

Czy kobieta może zostać górnikiem dołowym? Dlaczego na górze bywa gorzej? Dlaczego to nie płeć dzieli dziś polskich górników i czy właściwie można mówić o kopalniach inaczej niż w kontekście upadku, roszczeń i przywilejów wyszarpywanych przez związkowców? Sprawdzamy to razem z Karoliną Bacą-Pogorzelską, reporterką, autorką książek "Drugie życie kopalń" i "Babska Szychta".

Trzeba to wreszcie powiedzieć. My - pracownicy - nie jesteśmy idealni. Wręcz przeciwnie, bywamy beznadziejni. Staramy się bardzo kamuflować nasze wady, ale trzeba stawić czoło prawdzie, a ta bywa gorzka.

List Czytelniczki o nieestetycznych, jej zdaniem, widokach otyłych ludzi na plaży wywołał sporo emocji. Do redakcji Focha przyszło wiele komentarzy i polemik, poniżej zamieszczamy dwie z nich.

Są ludzie, których umiłowanym zajęciem jest roztrząsanie przeszłości. Zwłaszcza, gdy ta jest nasycona krzywdą. I nieważne, czy prawdziwą, czy wyimaginowaną. Są tacy, dla których najważniejsze jest to, co tu i teraz. Są wreszcie tacy jak ja. Zapatrzeni w przyszłość. I ślepi na całą resztę.

System emerytalny musi upaść, bo kopią pod nim dołki złośliwi bezdzietni oglądający seriale? Czytelniczka w oparach absurdu jaki znalazła w artykule na jednym z czołowych polskich portali.

Czy uwarunkowanie faceta, żeby chodził jak w zegareczku jest aż tak proste? Czytelniczka ma teorię jak to zrobić i zachęca do wypróbowania tej metody.

Z każdym doświadczeniem stajemy się bogatsi, mądrzejsi. Tylko ile człowiek może tej mądrości i doświadczenia nabrać? Nasza Czytelniczka ma aż nadto doświadczeń i wolałaby już nie mieć kolejnych.