dzieci

Dzieci opuszczają dom, a rodzice ramiona? Bynajmniej. Czytelniczka udowadnia, że życie nie kończy się z dniem, kiedy przestajemy być potrzebni dzieciom. "Bo jestem nie tylko matką" - pisze.

"Ja rozumiem, że kobiecie w ciąży albo staruszkowi czy inwalidzie, ale dziecku? Niby dlaczego?" - pytają oburzone kobiety. Ustąpilibyście trzylatkowi miejsca w tramwaju albo autobusie?

Gdzie zaczyna się prześladowanie, które może doprowadzić do takich tragedii, jak koszmarna historia 14-letniego Dominika? W piaskownicy. Sześcioletnie dzieciaki, którym nie wyrosły jeszcze stałe zęby, a już ćwiczą się w wyzywaniu.

Było tak: rodzice przyszli z małym dzieckiem do jadłodajni. Dziecko darło się przez 40 minut, więc postanowiła je uciszyć (skutecznie) właścicielka knajpy. No i znowu internet podzielony: jedni się oburzają, inni gratulują. Bachory jak zwykle krzyczą najgłośniej.

Wybór naszych tekstów o macierzyństwie "Matko, czy możesz mieć wszystko?" ukazuje się właśnie w formie e-booka. Na dobry początek napisałam więc recenzję tej książki. Taką wiecie - bez taryfy ulgowej, bo internet nie oszczędza nikogo. Nawet samego siebie.

Choć nasz konkurs " Czego tak naprawdę pragną kobiety" już się skończył, publikujemy list, który uważamy za interesujący. Z różnych powodów. Poznajcie Czytelniczkę, która właśnie zaczyna wszystko od nowa.

Smartfony ogłupiają nasze dzieci, a rodzice zamiast poświęcać czas dzieciom, gapią się w ekrany swoich telefonów - takie panuje przekonanie. Tymczasem dla nas pisze matka dwójki dzieci, która "ma smartfona i nie zawaha się go użyć". Bo smartfon to może niekoniecznie wcielone dobro, ale z tym złem też nie przesadzajmy.

Wakacje, aaaaaa! Super, aaaaa! Szkoda, że nie dla mnie. No, bo jak tu się cieszyć, skoro dzieci? Jedno już nie chce jeździć na obozy, drugie jeszcze nie może. Co zrobić z takim maluchem, który nie nadają się nawet na półkolonie?

Usypianie dzieci wymaga strategii. Przestrzeganie stałych godzin przygotowywania do snu działa fenomenalnie. Maluchy tuż po założeniu nocnej garderoby, są gotowe do niekończących się harców. A potem jest już tylko lepiej.

Dzieciństwo widziane oczami dziecka i dorosłego różni się na wszystkich poziomach. Tam, gdzie mały człowiek wyczuwa przygodę, jego opiekun spodziewa się zagrożenia życia. Tam, gdzie dorosły chce sobie podciąć żyły (czytaj: piaskownica), dziecko raduje się pod niebiosa.

Dla dzieci, dopóki są małe, najlepsze wakacje to takie, gdzie mają swobodę: woda, las, rower, pies i ganianie na powietrzu od rana do nocy. Nie musi to być nic wspaniałego - zagraniczna podróż niemal zawsze przegra tu z domkiem na wsi.

Czy akcja społeczna, która szokuje mieszkańców Łodzi: "To nie jest czekolada - Sprzątaj po swoim psie", ma szansę trafić do wyobraźni tych, którzy nie baczą na kupy sadzone przez swoich czworonogów?

Seria sugestywnych fotografii pokazujących skutki obcowania najmłodszych widzów z telewizją robi furorę w sieci. Czy naprawdę powinniśmy tak bezrefleksyjnie przeklejać te portrety bezmyślnie gapiących się w ekran dzieciaków?

Sprawa Dominika - 14-latka, który popełnił samobójstwo, zaszczuty przez rówieśników - poruszyła mnie bardzo. Również dlatego, że mogę przywołać z mroków przeszłości niechlubną kartę szkolnego prześladowcy.

Dziecko, które wykazuje pewne zaburzenia ale nie jest autystyczne nie ma szans na przedszkole integracyjne. Poznajcie historię jednego malca "z problemami" i jego rodziców.

Samobójcza śmierć 14-letniego, zaszczutego przez kolegów chłopca, to sprawa wstrząsająca sama w sobie. Ale fakt, że po jego śmierci powstała strona "Dominik Szymański dobrze, że zdechł", to sygnał, że nikt nie robi nic, by młodych oprawców utemperować.

Towarzyski spęd: dzieci, dorośli, atmosfera piknikowa. Jedno z dzieci coraz mocniej dokazuje, macha kijem przed twarzą innego chłopca. Ktoś z dorosłych postanawia przywołać je do porządku i wymierza mu siarczysty policzek. Co dzieje się później?

Ludzie kochają komentować. Nic dziwnego zatem, że tak rzadkie i niesłychane zjawisko jak ciąża musi spotykać się z różnymi uwagami. Niektóre z nich kobiety ciężarne słyszą po wielokroć podczas tych długich miesięcy przy nadziei. Czasami - nadziei, by cały świat zamilkł i zachował swoje złote myśli dla siebie...

Kosz łakoci za to, że dozorca zamiata liście, a kucharki robią obiady? Już samo wręczanie tych upominków wychowawczyniom wydaje mi się dyskusyjne. A teraz jeszcze okazuje się, że to nie jest spontaniczny wyraz wdzięczności rodziców. To twardy obowiązek. Coś jak płacenie haraczu albo podatku dochodowego.

Wakacje to okres, który od pewnego czasu budzi we mnie zgrozę. Ich nadejście oznacza, że trzeba prawdopodobnie wziąć w końcu urlop i gdzieś pojechać. Ale gdzie? I po co? I dlaczego tak drogo?!

Im jestem starsza, tym bardziej uświadamiam sobie, jak wiele rzeczy zawdzięczam temu, jak traktował mnie tata. Nie chodzi mi o umniejszanie zasług matki w wychowaniu, ale dziś mamy Dzień Ojca, więc chciałabym opowiedzieć wam więcej o tym mężczyźnie.

Elegancka filiżanka czy maszynka do mięsa (sic!)? A może tylko kwiaty? Albo jeszcze lepiej: zamiast dawać kwiaty wesprzyjmy jakąś akcję charytatywną. Dyskusja o tym czy i czym uhonorować nauczycieli z okazji końca roku szkolnego twa w najlepsze. Może też bierzecie w niej udział?

Jak sprawić, żeby dzieci zjadły warzywa z uśmiechem i jeszcze poprosiły o dokładkę? Jest na to prosty i wygodny sposób - zmiksowane zupy. Uwaga, tekst zawiera przepisy kulinarne!

Nie, no skąd, no co najwyżej usta ochronną barwiącą pomadką, no czasem błyszczykiem. Może jeszcze paznokcie - od czasu do czasu. No to co, mogą się malować, czy nie, te nasze dzieci?

Jak sprawić, żeby dzieci zjadły warzywa z uśmiechem i jeszcze poprosiły o dokładkę? Jest na to prosty i wygodny sposób - zmiksowane zupy. Uwaga, tekst zawiera przepisy kulinarne!

Obie córki urodziłam po trzydziestce. Czyli trochę "odkładałam" decyzję o macierzyństwie. Na fali kontrowersyjnej kampanii Fundacji Mamy i Taty postanowiłam zastanowić się, co sprawiło, że się jednak zdecydowałam mieć dzieci.

Rodzimy dzieci, a potem nie chce nam się z nimi być. Bo impreza, zakupy, wyjazd z koleżanką, kolegą. Mamy dzieci, ale wszędzie wolimy iść sami. Po co nam te dzieci?

Pijesz sobie rano kawę na rozruch i jest to dla ciebie tak naturalne, jak oddychanie? Nie wszyscy mogą sobie pozwolić na taki luksus...

Szczery list Czytelniczki o największym życiowym wyzwaniu, powodzie do nieustannych nerwów i frustracji, przedmiocie dumy - o macierzyństwie.

Zawsze byłam zwolenniczką tezy, że niedobrze jest mieć więcej dzieci niż rąk, bo jak toto ogarnąć? Ale z czasem dochodzę do wniosku, że moja prokreacyjna powściągliwość była błędem.