rodzice

Temat alimentów okazał się zapalną iskrą. Oto list Czytelniczki, która o niepłaceniu alimentów wie więcej niż sama by chciała. Co gorsza boi się, że sama będzie musiała je płacić.

"Moi rodzice zapadli się w sobie. Żyją od śniadania do obiadu, planując kolację. Jak mogę przebić się przez skorupę zniechęcenia i obojętności, pod którą żyją?" Czytelniczka prosi o pomoc w dotarciu do rodziców, którym przejście na emeryturę odebrało chęć do ciekawego życia.

Można dyskutować o tym, czy wychowując dziecko należy je traktować jak dorosłego człowieka (w Stanach ta metoda wychowawcza cieszy się rosnącą popularnością). Ja wolę się jednak zastanowić, czy aby na pewno rodzice traktują swoje dorosłe już dzieci jak dorosłych ludzi? Gdzie jest granica między troską a dominacją?

Trzydzieści lat skończone, ale nie osiągnęłaś całkowitej stabilizacji finansowej. Może nie jesteś " u rodziców na garnuszku", ale jak coś się dzieje z pracą lub dziećmi, to do kogo idziesz po pomoc?

Na miłość nigdy nie jest za późno! Gdy więc mama wraca z sanatorium i oznajmia, że kogoś tam poznała - należy właściwie zareagować. Problem w tym, że nie każdy tak potrafi.

Czy rzeczywiście jest tak, że rodząc dziecko - zyskujesz supermoce? Co prawda "chodzisz po ścianach niczym ślepe zombie", ale wszystko inne wygląda faktycznie na nadprzyrodzone zdolności...

Dzieci, wszędzie dzieci i jeszcze więcej dzieci. Od razu widać, że mają wakacje. A my przy okazji zostajemy uszczęśliwieni ogromem czasu na szlifowanie umiejętności rodzicielskich. Ja też was dziś nie oszczędzę, bo choć nie przygotowałam tradycyjnego przeglądu książek do czytania dzieciom, to będę zachęcała do czytania o - zgadliście! - dzieciach.

Gdzie zaczyna się prześladowanie, które może doprowadzić do takich tragedii, jak koszmarna historia 14-letniego Dominika? W piaskownicy. Sześcioletnie dzieciaki, którym nie wyrosły jeszcze stałe zęby, a już ćwiczą się w wyzywaniu.

Nie chcemy czekać do Dnia Matki, żeby podziękować tym, które wydały nas na świat. Za to, że przed każdą ich wizytą przewracamy dom do góry nogami, w pocie czoła pieczemy ciasta i upominamy naszych mężczyzn, żeby byli grzeczni. I za to, że z wiekiem (czyli po trzydziestce) zaczynamy zachowywać się dokładnie tak, jak one.

Rodzice z wiekiem stają się nieraz kłopotliwymi stworzeniami. Jak sobie radzić w takich sytuacjach? - pyta nasza Czytelniczka.

Mówię moim rodzicom wszystko. Ile zarabiam, na kogo głosuję i czy jestem szczęśliwa. To podobno rzadkość, bo większość z nas ukrywa przed rodzicami taką czy inną prawdę o sobie.

Poczucie obowiązku i poczucie winy w relacjach z najbliższymi, przymus odnoszenia sukcesów, współczesne niewolnictwo w korporacji to tematy, które poruszamy w rozmowie z Wandą Żółcińską. Jej debiutancką powieść "Najdroższa" o opiece nad chorą na alzheimera matką poleca sama Magdalena Tulli. My także!

Wydawać by się mogło, że to tylko niegroźny, miniaturowy człowiek. Wnikliwa obserwacja zwyczajów i zachowań tych podstępnych stworzeń powala jednak wysnuć teorię, że jest to odrębny gatunek. Dziecko - zwierzątko tyleż rozkoszne, co zabójczo przebiegłe.

Nasza Czytelniczka przysyłając ten list napisała tak: "mam nadzieję, że sprowokuje on dyskusję na temat tego, czy każdy toksyczny rodzic powinien wymagać opieki od swoich dzieci. W Polsce panuje przekonanie, że każde dziecko, które oddało rodzica do domu starców jest "wyrodne". A czy kiedykolwiek ludzie pomyślą, że "wyrodny" może być ów rodzic, a nie to dziecko?".

Byłam chora. Moja córka dwa razy podała mi szklankę wody. Sama z siebie. Jej trud skończony. W myśl zasady "kto ci poda szklankę wody" - spełniła swój obowiązek. A wy? Co zrobiliście dla swoich rodziców?

Ojciec na urlopie wychowawczym to wciąż raczej ewenement niż powszechne rozwiązanie. Odbiór społeczny też jest niezbyt zachęcający. - Oczekiwania społeczne wobec mnie były minimalne, wystarczyło, że dziecko przeżyje, a dom nie runie - wspomina jeden z moich rozmówców. Tata z dzieckiem, w domu? Wiadomo: bezrobotny albo inny nieudacznik... Posłuchajcie ojców, którzy zdecydowali się zostać z dziećmi w domu.

?Cześć dziwko, czemu nie było cię na angielskim? - takim tekstem potrafią się witać dzisiejsze gimnazjalistki. Przynajmniej według doktor Iwony Chmury-Rutkowskiej. I nie, do przeprowadzenia wywiadów pani pedagog nie wybrała środowiska poprawczaków ani rodzin patologicznych. Przeciwnie. Rozmawiała z normalnymi dzieciakami. Naszymi.

Nasza Czytelniczka Marta postanowiła wypowiedzieć się na temat sporu między "niewdzięcznymi córkami", a "nieidealnymi matkami". Cenny głos, który pozwala wrócić do idei złotego środka.

List o matce poruszył czułą strunę w sercu naszej Czytelniczki. I wywołał sporo frustracji, której trzeba było dać upust. Dlaczego matki obwiniane są o całe zło świata? I dlaczego dzieci mają taką krótką pamięć?

Znają nasze słabe strony, potrzebujemy od nich miłości i troski, kochamy je, poświęcamy się dla nich, a one dla nas. Matka powinna być najważniejszą osobą na świecie, największym wsparciem. I dlatego tak bardzo boli, gdy nasze oczekiwania nie pokrywają się z rzeczywistością - przeczytajcie list naszej Czytelniczki.

Napisała do nas Monika, która obawiała się, że jej list trafi do kosza. Wydawało jej się, że temat nie jest zbyt chwytliwy, gdyż o pewnych rzeczach z trudem się rozmawia. Być może dlatego, żeby nie zapeszyć. Nas ten list jednak obchodzi. Redaktorzy też mają mamy...