związki

Papużki-nierozłączki - wielka przyjaźń na wieki. A potem pojawia się facet, związek i nagle słuch ginie po naszej siostrze z wyboru. Nasza Czytelniczka z wyraźnym żalem opisuje tę damską niewierność.

Jak to jest, że kobieta, mimo że facet ją pobił, dalej go kocha? I dlaczego mu wybacza? Czemu się z nim wiąże, choć on bywa dla niej chamski? Dlaczego, choć jest atrakcyjna i niegłupia trwa przy nim i wciąż wierzy w jego zmianę? Dramatyczny apel Czytelniczki.

Katarzyna Gajek zawodowo zajmuje się swataniem - zajęciem z dzisiejszego punktu widzenia nieco staroświeckim. A jednak wydaje się, że wbrew pozorom - potrzebnym i pomocnym.

Każdy związek jest inny - to pewne. Ale można odnaleźć kilka punktów zbieżnych, po których poznamy, że osoby do siebie pasują. A czy Wy jesteście "dobraną parą"? Mamy dla Was mały sprawdzian.

"Z mojego 15-letniego doświadczenia wynika, że to kobiety grają bardziej nie fair, i traktują dziecko jak kartę przetargową w celu wyegzekwowania wyższych alimentów" - pisze nasza czytelniczka w reakcji na tekst o alimentach.

Czy jest hipokryzją podpisanie się pod małżeństwem siostry, która z rozsądku wychodzi za człowieka, którego nie kocha? Nasza Czytelniczka zastanawia się, czy może być świadkiem małżeństwa, w które nie wierzy.

"A skąd ja mogę mieć pewność, że ty tych pieniędzy nie wydasz na siebie, zamiast na dzieci??. To jedno z pytań, które usłyszała każda moja koleżanka po rozstaniu czy rozwodzie, jako odpowiedź na prośbę o alimenty.

Tradycja chce, żeby po ślubie niewiasta nosiła nazwisko męża. Coraz częściej decydujemy się jednak zatrzymać swoje, dodać do niego drugi człon albo namówić przyszłego męża, żeby to on podpisywał się inaczej.

To nie jest list o tym, że bycie singlem jest fajne lub nie. "Musicie mi wierzyć, ale to naprawdę przeszkadza i oprócz samooceny, zaburza poczucie bycia dojrzałym" - pisze nasza Czytelniczka.

To nie musi być przewiązany wielką kokardą Ford Torino, basen wypełniony po brzegi płatkami róż, wycieczka do najromantyczniejszych stolic świata, czy pierścień z wielkim brylantem. O tym, że ktoś kocha, mogą świadczyć drobne rzeczy - to, że rano przyniesie do łóżka kawę albo zajmie się czymś, czego nienawidzisz. Warto te drobiazgi doceniać.

Czasami kłócimy się (pardon: dyskutujemy w uniesieniu) o sprawy ważne - życiowe decyzje, wychowanie dzieci, przyszłość. A czasem do ostateczności może nas doprowadzić drobiazg, totalna głupota...

Podobno nie ma nic prostszego niż namówić mężczyznę na rozmowę po Wielkiej Kłótni Związkowej. Wystarczy pograć w jego gry, poprosić o pomoc przy naprawie zepsutego sprzętu, zagrać zagubioną łajzę. Z kobietami sprawa jest bardziej złożona.

Ja wiem, że jak człowiek zakochany to trochę ślepy, nie chce widzieć złego, wszystko sobie na dobre wytłumaczy. A czasem jesteśmy już z kimś tak długo, że przestajemy odróżniać zalety od wad. Kilka rad jak rozpoznać, czy ten chłopak jest dobry dla ciebie.

Miłość nie patrzy w metrykę, ale już rodzice córki, spotykającej się z mężczyzną starszym od nich - owszem. Jak sobie radzić w takiej sytuacji? Nasza Czytelniczka zwątpiła, by istniało dobre rozwiązanie.

Dzień kobiet, dzień kobiet! Czyli ten moment w roku, gdy wszyscy mają coś do powiedzenia na temat kobiet. Przeważnie głupiego w dodatku. Foch! Posłuchajcie, co mówią bohaterowie filmu dokumentalnego "Sonda o kobietach".

Początek związku. Motyle w brzuchu, słońce świeci nawet w deszczowy dzień, gra muzyka. I my, tacy lepsi! Wypowiadamy różne zdania światopoglądowe czy nas określające. Z pełną nonszalancją sprzedajemy piękną wizję siebie. Czasem prawdziwą, czasem... nie.

Do znudzenia powtarzamy, że mężczyźni odchodzą, a prawdziwe przyjaciółki pozostają. A co jeśli dziewczęca przyjaźń nie przetrwa próby czasu i skończy się nie hukiem lecz skomleniem?

Historia naszej Czytelniczki - młodszej od nas, więc mogłybyśmy zrzucić wszystko na kwestię wieku, a jednak... Przypomina problemy każdej z nas, bez względu na wiek.

Jak poradzić sobie po rozwodzie, szczególnie, gdy trzeba codziennie w pracy widywać byłego męża z nową partnerką? Czytelniczka obawia się, czy poradzi sobie z tak trudną sytuacją.

Niedaleko pada jabłko... Nasza Czytelniczka dowodzi, że - czy tego chcemy, czy nie - najbardziej irytujące wady naszych rodziców i tak prędzej czy później z nas wylezą.

Jak dorobić się depresji po rozstaniu? Nasza Czytelniczka twierdzi, że przepis jest prosty i dzieli się nim z wami. Skorzystacie?

Cała masa kobiet, nie że wszystkie, ale chyba większość, spędza pół życia na znalezieniu idealnego faceta. I co robimy, jak już go znajdziemy? Prędzej, czy później włącza nam się tryb poprawiaczki.

Zazwyczaj dzieci nie akceptują nowych partnerek ojców, co bywa w wielu związkach problemem. W sytuacji opisanej przez Czytelniczkę jest zupełnie inaczej - poziom akceptacji jest według niej aż za duży.

Czasem ktoś zachowuje się w stosunku do nas sztucznie, nie angażuje się w rozmowę, tylko ślizga po powierzchni. Niektórzy są mistrzami takich nieznaczących konwersacji. Nasza Czytelniczka opisuje historię swojej przyjaciółki, która - według niej - stała się nagle robotem...

"Za jednym i za drugim w ogień bym wskoczyła" - pisze nasza Czytelniczka o swoim synku i swoim partnerze. W czym problem? Otóż ten ostatni nie przepada za tym pierwszym.

Czy "paryżanka" - kobieta-ideał to wymyślony twór? Jakoś nie chce mi się wierzyć, że one wszystkie takie są - szczupłe, zadbane, uśmiechnięte, eleganckie, a do tego wszystko im wychodzi zupełnie niechcący - pisze Czytelniczka.

"The Affair" pokazuje zdradę tak jak filmy przyrodnicze atak drapieżnika na bezbronną ofiarę: na zimno i z perwersyjną przyjemnością. Dacie się skusić?

Smutny list od Czytelniczki, która walczy z depresją i z dodatkowym żalem do osoby, która miała przy niej być na dobre i na złe.

Nie cierpisz chodzić na święta do teściów? Są na świecie osoby, które mają żal, że nie mogą dostąpić tego zaszczytu. Może należy się cieszyć? Choć rozumiemy rozgoryczenie Czytelniczki.

O różnicach między kobietami a mężczyznami, Polakami a nie-Polakami, o literaturze kobiecej i erotycznej, o urwanym guziku i tyglu kulturowym, jakim jest Bruksela, rozmawiam z Grażyną Plebanek, polską pisarką mieszkającą od 10 lat w Belgii, autorką m.in. "Nielegalnych związków", "Dziewczyn z Portofino" czy wydanej kilka miesięcy temu "Bokserki".