dzieci

Czy wiecie, że "Gra Endera" doskonale pasuje do Focha, który "jest skierowany do czytelniczek 30+". Otóż już za chwilę minie 30 lat od jej wydania (1985), a ponieważ jest to książka z gatunku fantastyki naukowej, tym bardziej warto się z nią zapoznać - niektóre z przewidywanych w niej faktów miało już okazję zderzyć się z rzeczywistością.

"Co zechcesz niesie ci z oddali na niewidzialnej szybkiej fali - radio to w domu cały świat? - śpiewa Ewa Bem w nieco staroświeckiej, ale uroczej piosence dla dzieci opowiadającej właśnie o magii gadającej skrzynki. Ja radio lubiłam najbardziej za słuchowiska.

Do tej pory byłam młoda. Moje giętkie ciało i elastyczny umysł przyjmowały wszystko, co obficie im serwowałam. Bez wytchnienia. Aż nagle zaczęły wysyłać sygnały, że miewają dość. Starzeję się? Tak, też uważam, że to niemożliwe!

Że za wcześnie na świąteczne tematy? Jeśli chodzi o prezenty to raczej za późno. No chyba, że lubimy przepłacać. Poza tym może coś z dzisiejszych propozycji przyda się do upchania pod mikołajkową poduszkę. Wybrałam 20 zabawek dobranych w zależności od wieku dziecka i kondycji naszego portfela. Dziś pierwsza dziesiątka.

Podobno o gustach się nie dyskutuje. A szkoda, bo może wówczas mieszkalibyśmy w piękniejszym kraju. Może przywiązywalibyśmy większą wagę do estetyki, może słowo kultura nie wzbudzałoby chęci ucieczki.

W Polsce nie jest łatwo być zwykłym patriotą. Patriotyzm szarpią z lewej i z prawej, wsadzają pod tęczę, ciągną do kościoła, wpychają do majtek. O nacjonalizmie to nawet nie ma co wspominać. Sięgnął bruku. Na szczęście są ludzie, którzy chcą tym słowom przywrócić właściwy sens. Ja też spróbuję - zorganizuję swoim synom szczególną lekcję historii.

Zamiast niemowlęcego wózeczka, wózek inwalidzki. Gips na nogę, kule w dłonie. Okulary na nos. Do tego ulotka zachęcająca do oddania włosów na peruki dla innych dzieci. Nowa linia akcesoriów polskiej firmy lalek ma na celu uwrażliwienie zdrowych i pomoc chorym dzieciom w oswojeniu choroby.

"Chcę pozbyć się taty z mojego życia, bo jest dla mnie, tylko i aż, obcym człowiekiem. Można tak?" - z takim zapytaniem zwraca się nasza Czytelniczka.

Nostalgia - ludzka rzecz. Niemal wszyscy ją odczuwamy i chętnie dajemy się porwać fali pięknych (upiększonych?) wspomnień. Ale czasem ten nurt może okazać się zdradliwy. Jak idące przez internet tsunami pt. "Urodziłem się w latach 70.".

Wywiesić na drzwiach ucięty łeb kozła czy zainwestować w amulety odstraszające? Jak zniechęcić okoliczną smarkaterię, czcicieli podejrzanych świąt zza oceanu (tfu!) przed napastowaniem naszego domostwa i próbami wyłudzenia cukru?

Napisała do nas Czytelniczka z krainy Gluta, Focha, a może nawet Depresji. Wsparcie mile widziane. A może ktoś pomoże tak realnie?

Jeśli macie dzieci w wieku przedszkolnym lub wczesnoszkolnym to prędzej czy później staniecie ze wszą oko w oko. A ponieważ mam dość zamiatania tego problemu pod dywan (czy chowania pod czapką) postanowiłam porozmawiać na temat wszawicy z Joanną Narożniak - rzeczniczką Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Warszawie.

Wydaje mi się, że bawienie się lalkami specjalnie dziewczynek nie psuje. Nie sprawia, że stają się głupsze czy mniej zaradne życiowo. Ale są takie słowa, często dziewczynkom powtarzane, na które mam alergię, bo... No właśnie, dlaczego?

Zaczyna się sezon kiepskiej pogody. Czasami zbyt kiepskiej, żeby marudną i wynudzoną progeniturę oddelegować na plac zabaw, względnie do ogródka. Trzeba więc zaplanować jakieś bardzo angażujące zajęcia domowe. Polecam zabawy z masami plastycznymi.

Ostatnio znowu zabolało mnie to, jak dziewczynka dziewczynce (kobieta kobiecie) potrafi butem w twarz wyjechać. I stłamsić jej kobiecość, jako gorszą.

Nie tak miało być? Dziecko nie radzi sobie w domu, szkole lub przedszkolu? Nie zawsze trzeba biec od razu do specjalisty. Czasem wystarczy się pobawić. Czym? Dziś pod lupę biorę zabawki terapeutyczne.

Rok szkolny w toku. Życie rodzinne koncentruje się wokół odrabiania lekcji. Zaczęły się wszy, pyskówki w szatni i wyścigi na najnowsze modele telefonów. Zróbmy więc krótkie zestawienie. Czy wiemy, czego szkoła [podstawowa] nauczy nasze dzieci, a czego my sami powinniśmy dopilnować?

Jedne gadają jak nakręcone, więc z pełnego dygresji strumienia świadomości próbujecie wyłowić perełki i poukładać w logiczną całość w skrytości serca błagając o ciszę. Inne milczą, lub dawkują słowa niczym Paavo Nurmii, czyli bardzo oszczędnie. Jak w takim razie komunikować się z tymi małymi cholerami, żeby dowiedzieć się więcej o ich szkolnej egzystencji?

Właściwie to po co im ułatwienia? Cholerne darmozjady! Myślą, że to wielkie mecyje się rozmnażać? Co to za heroizm mieć dwójkę dzieci?! Dawniej to każdy miał dwie sztuki potomstwa, a potem jeszcze cztery do ośmiu. I dobrze było, komu to przeszkadzało?

Jest wrzesień, a we wrześniu - prasowy zalew wywiadów z najlepszymi nauczycielami świata. Obsesyjnie skupionymi na swojej pracy, dla których nauczanie to wyzwanie i codzienny rozwój. Nie spotkałam na swojej drodze takich, ale z drugiej strony, może ideał to przesada?

Bycie rodzicem nie jest łatwe. Bycie rodzicem z niewyparzoną gębą i skłonnością do ironizowania jest szczególnie ciężkie. Zwłaszcza dla dzieci, które muszą się nauczyć wyczuwać sarkazm w ciepłym głosie mamy i taty. Biedne, biedne maleństwa!

Nikt mnie nie przekona, że ciąża jest super. Jestem w stanie zaakceptować fakt, że dzieci są, ale ciąża? Nigdy. Dlaczego?

Rozstępy, bolący kręgosłup, obolałe nogi i piersi, wiatry i bekanie, hemoroidy, żylaki, zmęczenie, huśtawki nastrojów. Tak, pojawiają się. Ale bycie w ciąży to nie wyłącznie droga przez mękę. W byciu w ciąży można odnaleźć wiele przyjemności. Naprawdę.

Dziecięce pokoje wypełnione mniej lub bardziej udanymi podobiznami żywych stworzeń w różnej formie rozkładu (myślę o ukochanym kotku mojej córki, który wygląda, jakby przeszedł przez kingowski smętarz dla zwierzaków, ale na szczęście odznacza się przyjemniejszą naturą niż jego rezydenci)... Brrr. Oto ranking straszliwych zabawek naszych czasów!

Dzieci nas wkurzają. To jasne. Ale myślę, że my - dorośli, nie mniej wkurzamy dzieci. Czym? Pewnie wszystkim. Ale najbardziej swoimi drętwymi tekstami. Przedstawiam kilka, które doskonale pamiętam z własnej młodości. Wraz z uzasadnieniem. Z młodości, rzecz jasna!

Rodzić "naturalnie" w szpitalu, przez cięcie cesarskie czy może zdecydować się na poród domowy? Każda kobieta z dzieckiem w brzuchu zadaje sobie pytanie o to jak rodzić. Justyna Prus-Wojciechowska napisała nam dlaczego walczy o cesarkę.

Jeśli są tu śmiałkowie, których nie odstrasza tytuł, to podkręcę czynnik grozy. Będzie nie tylko o feminizmie, siostrzeństwie, kobiecości i księżniczkach, ale też o dzieciach, słowem o disneyowskiej produkcji "Kraina lodu". Ach, przeraza!

Zastanawiasz się, co powiedzieć koleżance, która właśnie informuje cię, że wkrótce czeka ją cięcie cesarskie, czy że będzie miała poród operacyjny? Cóż, na to pytanie nie odpowiem. Powiem za to, czego NIE MÓWIĆ.

Podczas trzytygodniowej podróży przez Czechy, dzieci z fascynacją przechadzały się po barokowych wnętrzach zamków, z radością przyjmowały propozycję spędzenia jeszcze jednej godziny w kolejnym niesamowitym muzeum i w podskokach przemierzały kolejne ulice. Tylko, że nie. Posłuchajcie zatem jak było naprawdę.

Nusia, Baśka, Zuza, Dorotka, Ela, Lotta, Ziuzia i ta przemądrzała mała w czerwonym bereciku - z okazji Dnia Postaci z Bajek, dziś na Fochu robimy miejsce dla nieletnich, ale jakże charakternych, dziewczęcych gwiazd.