macierzyństwo

Rodzimy dzieci, a potem nie chce nam się z nimi być. Bo impreza, zakupy, wyjazd z koleżanką, kolegą. Mamy dzieci, ale wszędzie wolimy iść sami. Po co nam te dzieci?

Pijesz sobie rano kawę na rozruch i jest to dla ciebie tak naturalne, jak oddychanie? Nie wszyscy mogą sobie pozwolić na taki luksus...

Szczery list Czytelniczki o największym życiowym wyzwaniu, powodzie do nieustannych nerwów i frustracji, przedmiocie dumy - o macierzyństwie.

Zawsze byłam zwolenniczką tezy, że niedobrze jest mieć więcej dzieci niż rąk, bo jak toto ogarnąć? Ale z czasem dochodzę do wniosku, że moja prokreacyjna powściągliwość była błędem.

Czytelniczka pisze: jestem ciekawa zdania innych Czytelniczek, na temat usypiania dzieci. Nie ukrywam, sprawiają wrażenie naprawdę mądrych kobiet, od których czasem można się czegoś fajnego nauczyć. Nie sposób się nie zgodzić. Pomożecie?

Przyjęło się w Polsce, że o macierzyństwie mówi się albo słodko-pierdząco, albo ?naturalistycznie?, czyli prawdziwie do bólu. Albo peany i róże, albo kupy, smród i wieczna walka. A tymczasem macierzyństwo jest takie do bólu nudne, normalne i codzienne. Coś w nim lubisz, a czegoś nie - i tyle.

Czy istnieje "prawdziwy" obraz rodzicielstwa? Czy faktycznie, gdy tylko to maleńkie, całkowicie bezbronne stworzenie wydostanie się na świat, jego matkę automatycznie zaleją fale bezwarunkowej miłości? A może to jedno wielkie kłamstwo?

Nie chcemy czekać do Dnia Matki, żeby podziękować tym, które wydały nas na świat. Za to, że przed każdą ich wizytą przewracamy dom do góry nogami, w pocie czoła pieczemy ciasta i upominamy naszych mężczyzn, żeby byli grzeczni. I za to, że z wiekiem (czyli po trzydziestce) zaczynamy zachowywać się dokładnie tak, jak one.

Wyznania matki niekonsekwentnej - list od Czytelniczki, która - no cóż... Radzi sobie równie dobrze, jak każda z nas.

Najgorsze rodzicielskie lęki są łatwe do odgadnięcia (ale trudne do wyeliminowania). Jednak są jeszcze inne. Równie straszne. No, prawie.

Matka Polka idealna, matka wystarczająco dobra, "zła" matka - koncepcji i postulatów macierzyństwa jest wiele, ale w byciu matką ważne jest coś innego. Oto tekst nagrodzony pierwszym miejscem w naszym konkursie "Być matką, być córką w teorii i w praktyce".

Macierzyństwo to szaleństwo? I czy w tym szaleństwie jest jednak jakaś metoda? Oto tekst nagrodzony drugim miejscem w naszym konkursie "Być matką, być córką w teorii i w praktyce".

Jak to jest być matką? Jak to jest być córką? Niby wiadomo, a wciąż sporo zaskoczeń. I da się to mądrze, ciekawie, szczerze opisać. Oto tekst nagrodzony trzecim miejscem w naszym konkursie "Być matką, być córką w teorii i w praktyce".

W Stanach aż 80 procent mężczyzn chce mieć dzieci. O dziesięć procent więcej niż kobiet, które coraz częściej deklarują, że do szczęścia nie potrzebują macierzyństwa. Czy nasi chłopcy, narzeczeni i mężowie mogą nam dyktować kiedy, ile i jak mamy rodzić?

Od jednego wymagam, drugiemu pobłażam, pierwszego stawiam na piedestale, nad drugim kręcę głową i ręce mi opadają. Jeden mnie denerwuje bardziej, drugi bardziej zachwyca. Niby kocham synów jednakowo, ale...

Dzieci - robić, posiadać, wychowywać, rozpieszczać, mieć więcej! Na początek dwoje, czyli parkę, jak papużki. I wpaść w sidła, zadziwić się, przekonać, że w życiu jest zawsze inaczej, niż myślisz.

Nie wiem dokąd zmierza ludzkość, wiem jedno - nic tak nie porusza ludzi, jak kupa. Ostatnio w niezłe szambo wpakowali się ci, którzy stanęli po dwóch stronach pampersowej barykady. Fechtując na prawo i lewo wolnością, zdają się wylewać dziecko wraz całym tym nocnikiem.

Spotkanie z okulistą może stać się przyczynkiem do rozważań o poważnych problemach życiowych kobiet. Czy dziecko jest gwarancją dla związku? (Nie musicie odpowiadać na to pytanie).

Nikt mnie nie przekona, że ciąża jest super. Jestem w stanie zaakceptować fakt, że dzieci są, ale ciąża? Nigdy. Dlaczego?

Rozstępy, bolący kręgosłup, obolałe nogi i piersi, wiatry i bekanie, hemoroidy, żylaki, zmęczenie, huśtawki nastrojów. Tak, pojawiają się. Ale bycie w ciąży to nie wyłącznie droga przez mękę. W byciu w ciąży można odnaleźć wiele przyjemności. Naprawdę.

Rodzić "naturalnie" w szpitalu, przez cięcie cesarskie czy może zdecydować się na poród domowy? Każda kobieta z dzieckiem w brzuchu zadaje sobie pytanie o to jak rodzić. Justyna Prus-Wojciechowska napisała nam dlaczego walczy o cesarkę.

Planujesz powiększenie rodziny? Zaczynasz szykować dom na przyjęcie bobasa? Reorganizujesz swoje życie, żeby zapewnić mu optymalną opiekę? W całym zamieszaniu związanym z szykowaniem wyprawki i słodziutkiego pokoiku może ci umknąć kilka istotnych zmian, które małe dziecko wprowadzi w twoje życie. I nie o wszystkich powiedzą ci w szkole rodzenia.

O tym, że nie trzeba patologii, by młodzi żywili uraz do swoich rodziców, wiemy nie od dziś. Nie brak na ten temat naukowych publikacji, równie dużo w tym temacie odnajdziemy w dziełach popkultury. Tabu przestaje być natomiast zupełnie inna sytuacja - kiedy w teoretycznie normalnej rodzinie matka zaczyna nienawidzić własne dzieci.

Rodziny się nie wybiera. Co zrobić, gdy kocha się swoją rodzinę, bo przecież to rodzina, ale nie przepada za tym, jakimi są ludźmi?

Czy kiedy zostałyście matkami to przeobraziłyście się w posągowe, niewzruszone matrony stojące na straży moralności, dobrego obyczaju, umiaru i szeroko rozumianej trzeźwości? Papierosek, kawusia i winko (o dżoinciku nawet nie wspomnę) poszły w odstawkę na wieki? Tak myślałam.

Czy kobiety w Polsce zostały omamione wizją "mamy w garsonce ze słodkim berbeciem na kolanach", co w praktyce oznacza frustrację i niemożność pogodzenia wszystkiego ze wszystkim? Nasza Czytelniczka stawia diagnozę.

Oszukali nas. Nakłamali. Powiedzieli, że my, matki, wszystko możemy mieć, że wszystko jest możliwe. Że dziecko nie przeszkadza ani w życiu, ani w karierze. Na wszystko wystarczy czasu. Bo przecież liczy się JAKOŚĆ, a nie ILOŚĆ.

Nasza Czytelniczka postanowiła podzielić się spostrzeżeniami na temat uroków bycia mamą nastolatka. To wiele wyzwań i wiele wzruszeń, choć czasami człowiek żałuje, że nie pokroił i nie zjadł dzieciątka, gdy jeszcze było zbyt małe, żeby stawiać opór.

Jedna z najbardziej naturalnych, a jednocześnie złożonych relacji, skazana na porażkę, a zarazem pełna sukcesów. Powszechna, a jednocześnie bardzo jednostkowa i unikalna - ta cholerna zależność między matką i jej dziećmi! Niech będzie przeklęta. Niech będzie pochwalona.

Nasza Czytelniczka, zawiedziona nieprzyjaznym przyjęciem, jakie zgotowała jej Warszawa, postanowiła napisać o swoich przeżyciach do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy. W oczekiwaniu na odpowiedź, dzieli się z nami swoim listem. "Myślę, że warto zainteresować się tematem barier architektonicznych, bo w XXI wieku to wstyd dla stolicy Polski" - pisze. I nie sposób się z nią nie zgodzić.