wychowanie

Matka i córka noszą te same ciuchy, dzielą pasje i gusta i zachowują się jak przyjaciółki? Czy urabianie dziecka na swój wzór i podobieństwo to na pewno pomysł na wychowawczy sukces?

Dżentelmen to staroświeckie pojęcie, łączące się z manierami i kindersztubą. Dziś niektórym się wydaje, że wystarczy założyć garnitur, by zasłużyć na miano dżentelmena.

Ani garnitur, ani znajomość win z górnej półki, ani zegarek, ani golenie brzytwą nie uczyni dżentelmenem. Konieczne jest odpowiednio ukształtowane wnętrze i szereg przymiotów charakteru. Niestety nasze polskie chłopaki mają w tej dziedzinie braki...

Krótkometrażowy film, w którym córka apeluje do ojca, by bronił ją przed światem, w którym sam fakt bycia dziewczynką jest źródłem zagrożenia, ma na celu przeciwdziałanie przemocy wobec kobiet. Niestety, głównie umacnia krzywdzące płciowe stereotypy.

"Gwiezdne wojny" to niemal klasyczna baśń z wyraźnym podziałem na dobro i zło. I jak każda baśń może służyć celom wychowawczym - a przynajmniej rodzice nie umrą z nudów.

Podobno dzieci oglądają za dużo reklam i za dużo korzystają z tabletów. A ja się pytam - niby kiedy mają na to czas?

Dziś szkoła bardzo ułatwia rodzicom życie: formy i kanały komunikacji mocno się zmieniły od naszych czasów. Jednak pewne rzeczy są niezmienne: gdy na chybcika trzeba skompletować materiały potrzebne na zajęcia z plastyki...

Ani garnitur, ani znajomość win z górnej półki, ani zegarek, ani golenie brzytwą nie uczyni dżentelmenem. Konieczne jest odpowiednio ukształtowane wnętrze i szereg przymiotów charakteru. Niestety nasze polskie chłopaki mają w tej dziedzinie braki...

Dżentelmen to staroświeckie pojęcie, łączące się z manierami i kindersztubą. Dziś niektórym się wydaje, że wystarczy założyć garnitur, by zasłużyć na miano dżentelmena.

Robisz wszystko, żeby wspierać rozwój twojego dziecka, czytasz mu zalecane 20 minut dziennie. A jednak masz wrażenie, że dziecko niespecjalnie słucha. Przeczytaj ten tekst, a dowiesz się, dlaczego tak się dzieje. I co zrobić, by było lepiej.

Nie unikaj, nie uciekaj, nie gadaj głupot. Po prostu porozmawiaj z dzieckiem, kiedy tego potrzebuje. Kiedy cię pyta. I nie mów mu, że jest za małe, żeby się czegoś dowiedzieć, nawet jeśli to mało wygodna prawda. Choć może nie zawsze jest sens tłumaczyć wszystko do końca?

Można dyskutować o tym, czy wychowując dziecko należy je traktować jak dorosłego człowieka (w Stanach ta metoda wychowawcza cieszy się rosnącą popularnością). Ja wolę się jednak zastanowić, czy aby na pewno rodzice traktują swoje dorosłe już dzieci jak dorosłych ludzi? Gdzie jest granica między troską a dominacją?

"Jaka mać, taka nać" - uczy przysłowie. Matka jest pierwszym wzorcem kobiecości z jakim obcuje córka, więc powinnyśmy uważać, by nie przekazać naszym dzieciom negatywnego stosunku do własnego ciała. Czy jednak naprawdę jest w naszej matczynej mocy, by je przed tym uchronić?

Fascynuje mnie rodzicielstwo bliskości. Wkładam dużo miłości w wychowywanie córki i zauważam przykrą prawidłowość: jeśli dziecko zachowuje się w niepożądany społecznie sposób to jest wina matki. Jeśli za to jest radosne, większość zawistnie cedzi: "trafiło się ślepej kurze ziarno".

Nie będę nikogo mamić, to nie będzie łatwe zadanie. Nakazy i obowiązki odstraszają nie tylko dzieci. Co zatem zrobić, aby maluch na hasło - porządki - nie uciekł do innego pomieszczenia lub przestrzeni marzeń?

Niby wiemy, że zdrowego, małego człowieka można wychować wyłącznie "przy użyciu" dużej dawki świeżego powietrza, a jednak jesienią i zimą większość dzieci nie spędza zalecanych dwóch godzin dziennie poza ścianami budynków.

Czy zabierać ze sobą dzieci do restauracji? Oto jest pytanie (które zawsze podgrzeje Internet i towarzyską konwersację). Bo choć niby wiemy, że nikt nie rodzi się wirtuozem sztućca, to jednak mało kto wytrzymuje towarzystwo adeptów sztuki.

"Bezstresowe wychowanie jest ślepą uliczką, za podążanie którą płacą dzieci. To psychologowie wiedzą już od dawna. Ale można wychowywać dziecko nowocześnie i z głową" - pisze Czytelniczka podirytowana komentarzami o tym, jak dziś wychowuje się maluchy.

Nasza Czytelniczka prosi o to, aby dać jej synkowi spokój. Święty. Zwłaszcza gdy coś go wyprowadzi z równowagi i płacze. Dlaczego? "Przez hamowanie emocji mamy cyborgi, które nie potrafią zrozumieć własnych uczuć!" Też lubicie dać gromko znak swojemu niezadowoleniu?

To wcale nie dzieci nienawidzą szkoły najbardziej. To rodzice mają dość prac domowych i dziwnych godzin lekcji. "Jestem wściekła, że nie kombinowałam z odroczeniem rozpoczęcia szkoły przez mojego 6-latka" pisze Czytelniczka.

Smarujesz dzieciaka kremem z filtrem, często go chwalisz, zakładasz mu kask, gdy jedzie na rowerze? To lepiej przestań, bo jeszcze się okaże, że sobie wyhodujesz życiową pierdołę. Tak twierdzi Rafał Drzewiecki z "Dziennika Gazety Prawnej", ja zaś twierdzę, że pisze bzdury.

W Polsce nie ma bogaczy, cheerleaderek i futbolistów, którzy gnębią grubokościstych, okularników i rudzielców? Z tego, co pamiętam ze szkoły, a pamiętam dużo, wystarczyło choć trochę się wyróżniać, żeby mieć przerąbane. Kogo "fajni" dręczą najchętniej?

Hej, młodzi rodzice! Padacie na pysk? O przepraszam, chwilowo zaniemogliście fizycznie? To przejściowe! Słodkie zmęczenie szybko minie. Siły zregenerujecie wtulając się w miękkie ciałka waszych pociech, tymczasem cieszcie się chwilą. NO DALEJ! Jak to się nie cieszycie? Jak to macie dość?!

Adaptacja małej gadziny... tj. dzieciny w przedszkolu to trudny moment. W trosce o zdrowie psychiczne pań nauczycielek postanowiliśmy wraz z mężem napisać list z ostrzeżeniem...

W świecie dorosłych nie brak przykładów na przełamywanie stereotypów płciowych, a co się dzieje, gdy nieświadome zagrożenia dzieci przekraczają genderowe granice?

Pamiętam dwójkę znajomych z liceum. Kiedy wszyscy mówiliśmy o swoich raczej młodych rodzicielach per "moi starzy", w ich ustach było to określenie boleśnie dosłowne. Jak to w takim razie jest z tymi późno urodzonymi dziećmi?

Każda mama i tata mają w swoim rodzicielskim życiorysie chwile, kiedy mówią dzieciom rzeczy bardzo wzruszające, mądre, ale też nieprawdziwe i po prostu kłamliwe. Oto teksty, które prędzej czy później usłyszy każde dziecko.

Dzieci, wszędzie dzieci i jeszcze więcej dzieci. Od razu widać, że mają wakacje. A my przy okazji zostajemy uszczęśliwieni ogromem czasu na szlifowanie umiejętności rodzicielskich. Ja też was dziś nie oszczędzę, bo choć nie przygotowałam tradycyjnego przeglądu książek do czytania dzieciom, to będę zachęcała do czytania o - zgadliście! - dzieciach.

"Ja rozumiem, że kobiecie w ciąży albo staruszkowi czy inwalidzie, ale dziecku? Niby dlaczego?" - pytają oburzone kobiety. Ustąpilibyście trzylatkowi miejsca w tramwaju albo autobusie?

Gdzie zaczyna się prześladowanie, które może doprowadzić do takich tragedii, jak koszmarna historia 14-letniego Dominika? W piaskownicy. Sześcioletnie dzieciaki, którym nie wyrosły jeszcze stałe zęby, a już ćwiczą się w wyzywaniu.