życie

"Wiesz, co przynoszą demonstrantom na Majdanie kobiety? Barszcz ukraiński! Ha ha ha. Dobrze, że nie ruskie pierogi! Ha ha ha".To cytat z dyskusji jaka miała miejsce na FB mojego znajomego dziennikarza. Towarzyszyły temu także dość zmyślne memy o Majdanie. Kto ma z zabitych ubaw, a kto zapala w ich pamięci znicz pod ambasadą Ukrainy w Warszawie?

Czytanie to nawyk chwalebny, ale czy na pewno koniecznie trzeba się z nim obnosić? Szprota o czytaniu, nieczytaniu i ocenianiu na podstawie nieistotnych przesłanek. A my przy okazji pytamy - czy wystarczy czytać, czy ważne jednak, co się czyta?

Na takie opowieści o (nie)znanych i ukochanych miejscach czekamy! Przypominamy - chcemy razem z Wami stworzyć mapę miejsc, które koniecznie trzeba odwiedzić. Przysyłajcie swoje propozycje! Szlak przeciera dziś Inaa.

Tematem miesiąca jest brak. A brak kasy jest jednym z poważniejszych. I najpowszechniejszych. I na ogół bardzo dramatycznie przeżywanych. Wszyscy nie mamy kasy. Tylko czy rzeczywiście tak jest?

Jesteś leniem i chcesz, by twój telefon, komputer, padzik czy co tam jeszcze fabryka wyprodukowała, robił rzeczy za Ciebie? Proszę bardzo! W trudnych sytuacjach sprawdzi się szereg aplikacji: wystarczy zainstalować, zapłacić grosze i kliknąć. I samo się robi. Witamy w Nowym Lepszym Świecie!

- Ależ tego nigdzie nie dostaniesz - mawiała z troską moja Mama, kiedy sobie ubzdurałam kieckę, bucik, mężczyznę, czy klimat. Najczęściej miała rację. Najczęściej chciałam czegoś nierealnego i absurdalnego. Czegoś, co było niemodne od dekad lub nigdy modne się nie stało. A gdyby tak...?

Czy kobiety ubierają się dla swoich (i innych) mężczyzn? Na pierwszej randce wyglądają "jak wóz strażacki na otwarciu jednostki", a potem marzą o luźnym dresie, czym zaskakują partnerów. Jak tu żyć, jak się ubrać?

Lubimy sobie ponarzekać na szefa (niedouczony, ogólnie zły, wpływowy i na dodatek nie daje podwyżki), na współpracowników (wyrachowani, podstępni, głupi), na klimatyzację, na warunki biurowe, na sprzęt, który niedomaga. W końcu narzekamy na samą pracę, że odmóżdża, że sie w niej nie realizujemy, że kiepsko nam płacą, że jest poniżej naszych kwalifikacji. Zabrzmi to paradoksalnie, ale cieszcie się, że macie na co narzekać. Cieszcie się, bo macie pracę. Tematem stycznia jest BRAK, dlatego postanowiłam napisać o braku pracy.

Parafrazując pewien znany cytat powiem tak: "Nie mam męża i dzieci i co mi Pan zrobi?". No właśnie co mi Pan/Pani zrobi? Jeden z czytelników oznajmił, że skoro nie mam dzieci to znaczy, że jestem socjopatką i zakałą społeczeństwa. Powiedział co wiedział i pewnie poczuł się dumny, że tak dowalił głupiej feminazistce z Agory. No bo że jestem feminazistką to on też wie. A skąd to wie? No bo piszę dla Agory, więc chyba to jest oczywiste.

Nasz Czytelnik uważa, że "przeciętny Kowalski ma w głębokim poważaniu organizacje pożytku publicznego, jeden procent i wszystko co z tym związanie". Ale docenia porywy serca, jak ten w miniony weekend.

Remontuję, maluję, urządzam, nie potrafię wyrzucać i jestem zboczona na punkcie starych mebli i przedmiotów. Poluję na nie w internecie i daję drugie życie przywleczonym ze śmietnika. I wszystkim to bardzo polecam!

Jest wiosna, druga połowa lat siedemdziesiątych XX wieku. Kwitną już jabłonie i wszystkie drzewa z zapałem wypuszczają kolejne pokolenia młodych pąków. Jest pięknie, wtedy zaczynam widzieć świat po raz pierwszy. Mam pewnie około miesiąca i moje oczy powoli uczą się akomodacji. Mama często stawia wózek pod czereśnią. Ten widok sprawia że jestem spokojna i zaintrygowana.

Szansa na to, aby dwie bardzo zajęte matki spotkały się twarzą w twarz jest nikła - zwłaszcza jeśli mieszkają w różnych miastach. Dlatego mój wywiad z Dorotą Smoleń, pomysłodawczynią akcji "Macierzyństwo bez lukru", to efekt wymiany maili, pisanych nocą, bo tylko wtedy jest czas. To jedna z prawd o macierzyństwie - bez lukru, ale i bez martyrologii - które nam się podczas tej rozmowy ujawniły.

Każdemu czasem skacze ciśnienie i ma ochotę złapać interlokutora za kudły, zakręcić nim trzy razy nad głową i rzucić w siną dal. Ale to tylko wizje, które rozładowują nasze napięcie. A co, jeśli ktoś postanawia rozładować napięcie inaczej?

Chciałabyś poćwiczyć, ale jakoś ci nie wychodzi? Bo nie masz czasu, butów, pada deszcz i właśnie wrzucili nowy odcinek ulubionego serialu? Sprawdź, co ci najbardziej przeszkadza w sporcie. I zrób coś tym!

Znacie to uczucie? Kiedy ktoś prezentuje poglądy, które może i nie są wam do końca obce, lecz prezentujący jest tak malutki, parszywieńki i pachnie tak nieładnie, że ze wszystkich sił staracie znaleźć się po przeciwnej niż on stronie barykady. Znacie? To posłuchajcie.

Dziś dla odmiany nie będzie o urzędzie, tylko o doświadczeniach w pracy z klientami. List naszej czytelniczki przywołał pewne reminiscencje.

Nasza Czytelniczka Julia z humorem i swadą opisała nam drobne zdarzenie ze swojego życia. Niby drobne, a jednak na swój sposób wstrząsające... Strzyżcie się z głową!

Ty będziesz pisać o nudzie?! Chyba nie z własnego doświadczenia, co? - powiedziała mi ostatnio jedna z redakcyjnych koleżanek. Faktycznie, coś w tym jest - w temacie nudy jestem wielkim teoretykiem. Nie tylko ja. Choć dla znudzonego bywa męcząca i powoduje wiele skutków ubocznych, nuda od lat fascynuje i motywuje do działania naukowców z całego świata.

Nie będę kłamać - nie choruję z miłości do Krakowa. Nie zakochałam się w nim ani od pierwszego wejrzenia, ani od kilku następnych. Przyjeżdżałam tu na niezliczone wycieczki szkolne, poznałam turystyczną twarz miasta i nie była ona szczególnie zachwycająca. Tym razem także przyjechałam tu, aby spotkać się z przyjaciółką, która zadbała jednak o to, żebym trochę pozwiedzała. Jej pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę.

Aleksandra i Rączka wypowiedziały się w sprawie Bratkowskiej (tak już chyba należy o tym mówić i pisać?). Fala różnorakich opinii przetoczyła się przez komentarze pod oboma tekstami. Pojawiły się również sugestie, że nie wszyscy, co się wypowiadają, w ogóle widzieli przyczynek do dyskusji: program z udziałem bohaterki skandalu. I w tej właśnie sprawie napisał do nas Czytelnik.

Uważaj, czego sobie życzysz, bo jeszcze się spełni - mówi chińskie przysłowie. Naucz się nie życzyć sobie zbyt wiele, a będziesz szczęśliwy - mówię ja.

"Bezustne kreatury o piętnastu palcach u jednej dłoni" - taką wizję przyszłości kreśli nasz Czytelnik. Niby żartobliwie, ale coś w tym jest...

Aj waj, gewałt! Minęło dziewięć dni stycznia, a nasza postrzelona redakcja nie ogłosiła jeszcze tematu na ten miesiąc! Skoro brak tematu, to niech tematem będzie brak - rzekła Rednacz, klasyczny Salomon w spódnicy, który leje z pustego w próżne od rana do wieczora.

Każdemu czasem zdarza się skłamać - z delikatności, w dobrej wierze, czasem z lenistwa lub ze strachu. Nie ma co o to kruszyć kopi. A co, jeśli głupie kłamstwo burzy nam monumentalną postać ukochanej osoby?

Miałam się nie odzywać. Cichutko sobie siedzieć, nic nie mówić. Bo po co, skoro tłum już wystawił szafot, tłum już wirtualnie ściął. Co mi to da, że napiszę, co ja o tym myślę? Szczerze? Jeszcze nie wiem. To się jeszcze okaże.

Śmierć ważnej dla nas osoby to temat, z którym zmierzy się każdy. W tym jesteśmy wszyscy równi. Ale każdy przeżywa to zupełnie inaczej. Napisała do nas wdowa, która nie zamierza przechodzić tradycyjnej żałoby. Ku lekkiemu oburzeniu rodziny, sąsiadów, a może nawet Waszemu.

Staram się być na bieżąco z nowinami związanymi z pielęgnacją. Zdarza mi się jednak, że oglądam się wstecz i...  zostaję tam na dłużej. Porządkując biblioteczkę, natrafiłam na poradnik autorstwa Eugenii Praskiej wydany w 1956 roku. Przepadłam. Uwiodły mnie porady spisane blisko 60 lat temu. Zapraszam do "salonu" urody sygnowanego przez Polskę Ludową.

A teraz wyobraź sobie, że się starasz, poświęcasz i chcesz dla wszystkich jak najlepiej. Licząc po cichu na choćby cień wzajemności. I nagle okazuje się, że nie było sensu liczyć na cokolwiek. A zawiodła rodzina. I to w święta...

Jeszcze nie zwariowałam. Wszak dobrze wiem - mam wypraktykowane - że teksty na tematy feministyczno-polityczno-aborcyjne zwykle powodują co najmniej zamieszanie. Po co mi to? Wymiana obelg i ogólne obrzucanie się błotem pod moim nazwiskiem? Ej, zaraz, przecież mogę pisać co zechcę. Najwyżej po fakcie użyję któregoś ze słów-kluczy. Jak LAPSUS. Albo SARKAZM. Albo NIE DOCZYTAŁAM. Prawda?