Kolejny etap wojny polsko-polskiej za nami. Nic i nikt tak nie dzieli naszego narodu jak my sami. Bez wewnętrznych sporów, podczas których obrzucamy się wyzwiskami, bylibyśmy po prostu chorzy. Nie potrafimy dyskutować, potrafimy tylko wyrzucać z siebie swoje prawdy. I nie potrafimy odpuścić innym.

Jest noc, na zewnątrz szaleje orkan, a ja się trzęsę. Nie z zimna i strachu, a ze złości i obrzydzenia. Po raz kolejny przeczytałam historię, która doprowadziła mnie do skrajnych emocji, a myślałam, że to będzie bezpieczniejsza lektura.

Nie lubię mrozów i taplania się po kostki w śniegowym błocie. Nie jestem też fanką soli z chodników, bo sól ta niszczy buty i wżera się w psie łapy. Stałam się za to - nagle - fanką sportów zimowych. No dobrze, na razie jednego.

"Za jednym i za drugim w ogień bym wskoczyła" - pisze nasza Czytelniczka o swoim synku i swoim partnerze. W czym problem? Otóż ten ostatni nie przepada za tym pierwszym.

Za nami Święta Bożego Narodzenia. Wierzącym po raz kolejny narodził się Bóg, wszędzie widać było Mikołajów, żłóbki, szopki, aniołów. A ateistom? U sporej części z nich rodził się z kolei sprzeciw i przemożna chęć protestu. Dlaczego?

Jest wiele sytuacji, w których można zrobić z siebie idiotę. Traktowanie życia jako serii wyzwań prowadzi zaś do upadku kultury i degradacji wartości człowieczeństwa. Opowiem o tym, jak poległam na jednym z takich frontów.

Wymiana zdań pomiędzy ludźmi nazywana jest rozmową. W niektórych przypadkach komunikacja werbalna bardzo szwankuje i robisz wszystko, żeby nie przebywać w pobliżu osoby, która cię drażni.

Takich złotych strzałów jak przeraźliwie długi weekend łączący święta Bożego Narodzenia w 2014 roku ze świętem Trzech Króli w roku 2015 próżno już wypatrywać. Wciąż jednak grożą nam wszystkie negatywne objawy związane z krótką wolnością.

"Nie jestem lepsza od męża. Nie jestem też gorsza. Jestem inna" - pisze nasza Czytelniczka. I tłumaczy, dlaczego nie chce być (zagorzałą) feministką.

Rozkręca się czas karnawałowych imprez. To okres, w którym pozwalamy sobie na więcej, a nawet dużo więcej. Także w makijażu. I dlatego dziś zamiast punktować makijażowe grzechy, ponamawiam was do złego. A w każdym razie - do odważnego. NIECH ŻYJE BAL!

Czytelniczka nie może się nadziwić, że rodzina i znajomi, zamiast wybrać najprostszą opcję reakcji na radosną nowinę - gratuluję i uścisk - zadają sobie trud, by się trochę pomądrzyć.

Co roku to samo - w grudniu o choinkach, stroikach, karpiach, prezentach i świątecznej logistyce a w styczniu - o postanowieniach noworocznych, zmęczeniu zimą. Taki to już wieczny życia krąg, w którym co roku piszemy, czytamy i rozmawiamy z grubsza o tym samym. Na przykład - o kalendarzach.

Jesteśmy przyzwyczajeni do luksusów, z których istnienia sobie nie zdajemy sprawy, dopóki ktoś ich nam nie odbierze. Przy czym ta utrata nawet na moment zdaje się nam nieraz końcem świata.

Osobistych podsumowań ciąg dalszy. Opowiedziałam wam już o kilku filmach i serialach, które powstały w 2014 i zachwyciły mnie. Teraz pora na te, które nie zrobiły na mnie najlepszego wrażenia, albo wręcz - rozczarowały.

Agencje fotograficzne cenzurują okładki czasopisma, komentatorzy zauważają, że zamach uderza w muzułmanów, a rysownicy - nie przestają rysować. "Cieszę się, że naszą bronią są rysunki i satyryczne teksty i mam nadzieję, że dzięki nim jednak zwyciężymy" - polscy rysownicy komentują zamach na redakcję Charlie Hebdo.

Depresja stała się ostatnio motywem przewodnim Waszych listów. Smutno nam, gdy czytamy tak przejmujące wyznania jak to, ale tyle możemy zrobić - wysłuchać i choć trochę zrozumieć.

Wielu nie wierzyło, że istnieje naprawdę. Ale lata poszukiwań opłaciły się. Zespół biologów morskich znalazł płetwala i go nagrał.

2014 był dla mnie rokiem seriali i filmów, które na długo pozostaną w mojej pamięci, choć nie każdy zapamiętam jako "dobre kino". Oczywiście, mój przegląd jest tylko mój i zakładam, że możecie nie zgadzać się z moim osądem co do tych produkcji.

Czy "paryżanka" - kobieta-ideał to wymyślony twór? Jakoś nie chce mi się wierzyć, że one wszystkie takie są - szczupłe, zadbane, uśmiechnięte, eleganckie, a do tego wszystko im wychodzi zupełnie niechcący - pisze Czytelniczka.

Piszę "zrobił" lecz na usta ciśnie mi się niecenzuralne słowo zaczynające się na literę "o". Wiem, że polityka to dno muliste i grząskie. I że nie należy się polityką denerwować, bo szkoda cery i żołądka, ale czasem ciśnienie się podnosi, pomimo dwóch litrów melisy.

Humuserie, pierogerie i inne boulangerie. Zachęcają nas wykwintnymi nazwami, kuszą frymuśnym menu, a kiedy chcesz zamówić puree ze smalcem, słyszysz, że pjure są tylko z dżemem, sztućce jakieś krzywe, a kasza niedogotowana. Jednym słowem chamstwo i brak umiejętności. Czas na knajpianego focha!

W Brukseli, gdzie mieszkałem prawie 20 lat, latem mężczyźni nie chodzą w spodenkach jak dla małych chłopców. A u nas w upał: koszulka na ramiączkach i gumowe klapki. Dlaczego tak jest? Dlatego że nie ma w Polsce autorytetów - mówi Krzysztof Łoszewski, znawca mody i savoir-vivre'u, autor książki "Od spódnicy do spodni. Historia mody męskiej".

Ja jestem półkrwi Sosnowiczanką, on pochodzi z mrocznych zakątków Peru. Trafiliśmy na siebie zupełnie przez przypadek i choć nic nie zapowiadało, że razem będziemy się dobrze bawić, to jednak się udało. Poznałam Misia Paddingtona i wcale tego nie żałuję.

Duńczycy mają specjalne słowo wyrażające szczęście płynące z faktu spełniania się w pracy: arbejdsglade. Nawet nie próbujcie tego wymawiać, ale warto się zastanowić czy praca daje nam radość, czy zwyczajnie jej nie znosimy?

Korzystając z internetu, dopasowujemy go do siebie. Teoretycznie jest jeden internet, ale każdy ma jakiś inny. U niektórych na głównym planie są kotki i pieski, u innych wiadomości, a jeszcze inni mają śmieszne obrazki, które publikują ku radości swoich e-znajomych.

Schudnę 5 kg. Rzucę papieroski. Zacznę biegać. Przestanę jeść słodycze. Poszukam nowej pracy. Zacznę smarować twarz kremem, kiedy wychodzę na mróz. No i nie wiem, może spróbuję jeszcze raz pojechać nad polskie morze? Ja już sobie tego wszystkiego nie obiecuję. Dlaczego?

Lubimy o sobie myśleć źle i pomniejszać sukcesy. Uwielbiamy wytykać własne wady i maskować solidną czarną chmurą przebłyski słońca. Ale nie tym razem! Rodzime fenomeny nie uszły uwadze ludzi spoza Polski. I są to sukcesy, z których wszyscy możemy się cieszyć.

Jeden obraz wart jest więcej niż tysiąc słów - głosi chińskie przysłowie. Ja bym dodała - i więcej niż tysiąc słów jest w stanie zachować uczuć i wspomnień. Dlatego pielęgnuję w sobie staroświecką dziwaczkę: robię tradycyjne zdjęcia i zbieram aparaty analogowe.

To był piękny, ale trudny rok. Piękny, bo wyszło naprawdę dużo dobrych książek, oraz kilka wznowień niedostępnych już tytułów, więc było co czytać i oglądać. Trudny, bo książki gromadnie wsysały nasze kieszenie i zajmowały coraz to nowe przestrzenie w domach.

Masz koleżanki równie urocze co nieporadne? A może masz takich kolegów? Zdradzę ci, co warto mieć w torebce, jeśli przed tobą spotkanie z nimi. Zwłaszcza takie, podczas którego obecny będzie też alkohol.