Lubimy sobie ponarzekać na szefa (niedouczony, ogólnie zły, wpływowy i na dodatek nie daje podwyżki), na współpracowników (wyrachowani, podstępni, głupi), na klimatyzację, na warunki biurowe, na sprzęt, który niedomaga. W końcu narzekamy na samą pracę, że odmóżdża, że sie w niej nie realizujemy, że kiepsko nam płacą, że jest poniżej naszych kwalifikacji. Zabrzmi to paradoksalnie, ale cieszcie się, że macie na co narzekać. Cieszcie się, bo macie pracę. Tematem stycznia jest BRAK, dlatego postanowiłam napisać o braku pracy.

Stało się. Cytując osoby mądrzejsze ode mnie (żadna sztuka, wiem): "Anna Wintour wpuściła na okładkę Vogue kobietę ważącą więcej, niż czterdzieści kilo". Ba, to nie tylko okładka, w środku jest cała sesja, a zdjęcia zrobiła sama Annie Leibovitz (mniam). Niewątpliwie jest to wielki krok jednego człowieka, zupełnie nieistotny dla całej ludzkości. Za to szum zrobił się taki, jakby chodziło o arenę, chrześcijan i lwy. Dlaczego?

Zazwyczaj ten cotygodniowy wpis poświęcam blogom, przeważnie tym, które z pełnym zachwytu westchnieniem OCH! Wam polecam. Wbrew pozorom rzadko strzelam tu FOCHA!, ale dziś pozwolę sobie i żachnę się, i fochnę, sprowokowana przez Matyldę Damięcką i jej cover "Let's Dance". Zrozumcie psychofankę - wszystko inne, furda!

Jedną z najbardziej frustrujących rzeczy w robieniu manikiuru w domu jest to, jak często zdarza nam się go zniszczyć, bo byłyśmy przekonane, że paznokcie już wyschły. Pomóż im schnąć szybciej!

Parafrazując pewien znany cytat powiem tak: "Nie mam męża i dzieci i co mi Pan zrobi?". No właśnie co mi Pan/Pani zrobi? Jeden z czytelników oznajmił, że skoro nie mam dzieci to znaczy, że jestem socjopatką i zakałą społeczeństwa. Powiedział co wiedział i pewnie poczuł się dumny, że tak dowalił głupiej feminazistce z Agory. No bo że jestem feminazistką to on też wie. A skąd to wie? No bo piszę dla Agory, więc chyba to jest oczywiste.

Nasz Czytelnik uważa, że "przeciętny Kowalski ma w głębokim poważaniu organizacje pożytku publicznego, jeden procent i wszystko co z tym związanie". Ale docenia porywy serca, jak ten w miniony weekend.

Remontuję, maluję, urządzam, nie potrafię wyrzucać i jestem zboczona na punkcie starych mebli i przedmiotów. Poluję na nie w internecie i daję drugie życie przywleczonym ze śmietnika. I wszystkim to bardzo polecam!

Wyprzedaże są super, wiadomo. Można kupić odjazdową kieckę za cenę drogich majtek, a drogie majtki w pakiecie ze stanikiem za równowartość zestawu mydełek. Mydełka zaś dają teraz "kup dwa, trzeci zestaw za złotówkę". Żyć, nie umierać. A ja czuję się jak zwłoki po tej wizycie w molochu ze sklepami... Jak tu żyć podczas takich okazji?

Porozmawiajmy o pogodzie, bo ponoć o pieniądzach i polityce damom i gentlemanom nie wypada, a my tu przecież wszyscy z wyższych sfer, mać. Owszem, to nic nowego, iż zieję irytacją, to wręcz mój znak firmowy. Ale tym razem mam powód. Naprawdę, myślałam, że uda się nam wszystkim z tymi stokrotkami w trawie i łagodną temperaturą - przetrwać aż do kwietnia. Zima zaskoczyła Aleksandrę. W styczniu.

Nasz sporadyczny czytelnik, pan Janusz, postanowił najpierw nieco ochłonąć, a potem wyrazić swój sprzeciw wobec ataku na Nataszę i jej utwór. Jak broni artystki? Sprawdźcie sami.

Jest wiosna, druga połowa lat siedemdziesiątych XX wieku. Kwitną już jabłonie i wszystkie drzewa z zapałem wypuszczają kolejne pokolenia młodych pąków. Jest pięknie, wtedy zaczynam widzieć świat po raz pierwszy. Mam pewnie około miesiąca i moje oczy powoli uczą się akomodacji. Mama często stawia wózek pod czereśnią. Ten widok sprawia że jestem spokojna i zaintrygowana.

W Warszawie spadł pierwszy śnieg (bardzo się cieszę), nie wiem jak tam u Was, ale podobno zbliżają się jeszcze większe chłody. No to będzie coś na rozgrzewkę, trochę wzruszeń i kilka propozycji na zimowe zabawy.

I pewnie nie będzie, już taki mój pech. Ale cóż, marzenia nie zrujnują dziewczyny - jak mawia bohaterka powieści, którą mamy z red. Połajewską na półeczce Wstydliwych Przyjemności. Chętnie bym widziała ekranizację, problem w tym, że nigdy się nie przyznam, co to za tytuł. Nie i już. Mam jednak parę innych pragnień, których wstydzę się nieco mniej.

Czego mi brakuje do szczęścia? Niczego. Przeciwnie. To właśnie BRAK mnie ostatnio ucieszył niezmiernie. Odważyłam się i po trzech latach przyczajenia wyrzuciłam ponad 80 procent moich ubrań. Że sprytnie zrobiłam miejsce na nowe? Oj, Dziewczyny! Wcale nie. Słowo, że nadal cieszę się pustymi półkami.

Dziś razem z Miszą postanowiliśmy porozmawiać o tym jak przykryć zbyt dużą pupę. Osobiście nie wiem co to znaczy zbyt duża pupa, ale niektóre dziewczyny tak mówią o swoich tyłach. Ja mam dużą, ale zbyt dużą? Nie sądzę. Zapraszam do zapoznania się z naszą rozmową i naszymi wyborami. pozdrawiamy Olgu i Misza

Szansa na to, aby dwie bardzo zajęte matki spotkały się twarzą w twarz jest nikła - zwłaszcza jeśli mieszkają w różnych miastach. Dlatego mój wywiad z Dorotą Smoleń, pomysłodawczynią akcji "Macierzyństwo bez lukru", to efekt wymiany maili, pisanych nocą, bo tylko wtedy jest czas. To jedna z prawd o macierzyństwie - bez lukru, ale i bez martyrologii - które nam się podczas tej rozmowy ujawniły.

Każdemu czasem skacze ciśnienie i ma ochotę złapać interlokutora za kudły, zakręcić nim trzy razy nad głową i rzucić w siną dal. Ale to tylko wizje, które rozładowują nasze napięcie. A co, jeśli ktoś postanawia rozładować napięcie inaczej?

Strzeżcie się, oto bowiem przed wami przerażający artykuł, w którym znajdziecie niebezpieczne dźwięki od których mózg się lasuje, a ciało cierpi katusze. Oraz piosenki, po których wasze głowy nawiedzać będą durne teksty i maltretujące ducha melodie. Na koniec zaś sprzedam wam sekretną receptę na to, jak się tego świństwa pozbyć.

Pragnęłam tego serialu, jak kania dżdżu. To, co dostałam w zamian za długie oczekiwanie, jest najlepszą nagrodą jaką można sobie wyobrazić. Nowy serial HBO, Detektyw, ma wszelkie szanse okazania się moim hitem roku. A zważywszy na to, że piszę te słowa w styczniu, możecie być pewni, że mój zachwyt jest ogromny.

Temat rodzicielstwa i aspektów z nim związanych wypłynął parę razy, kiedy pytałam, o czym życzycie sobie przeczytać. Poniższy tekst jest dla tych, którzy o tym czytać chcieli. Tych, których te kwestie nudzą i niesmaczą - rozumiem i obiecuję, że z Waszych typów też coś wkrótce wybiorę. Nic o dzieciach, obiecuję. Dziś jednak...

Nasza stała Czytelniczka i komentatorka Aj (zwana w redakcji pieszczotliwie Ajką) zastanawia się, czy zdradzeni zasługują na współczucie, czy pogardę?

Karnawał zaczął się u mnie z przytupem. Odebrałam telefon i usłyszałam krzyk: dzieje się coś złego, puchnę! I tak oto na własne oczy przekonałam się, że kwas hialuronowy, do stosowania którego zachęcałam, bywa przekornym nicponiem. Powikłania się zdarzają. Zobaczyłam, co pozornie bezpieczne wypełnienie bruzd, potrafi zrobić z twarzą. I nie był to wcale przyjemny widok.

Chciałabyś poćwiczyć, ale jakoś ci nie wychodzi? Bo nie masz czasu, butów, pada deszcz i właśnie wrzucili nowy odcinek ulubionego serialu? Sprawdź, co ci najbardziej przeszkadza w sporcie. I zrób coś tym!

Ze wszystkich rzeczy, na które czekam w tym roku i które pewnie się nie wydarzą (trasa koncertowa Bowie'go*?) jest jedna, której jestem pewna - film o Veronice Mars. Czekam na niego od siedmiu lat. 14 marca będzie premiera. Trzymajcie kciuki, by film był tak wielki, jak moje oczekiwania.

Nie będzie wprowadzenia, bo nie ma na to czasu. Już za chwilę, już za momencik jadę w podróż życia i mam mnóstwo spraw na głowie do załatwienia przed wyjazdem.

Znacie to uczucie? Kiedy ktoś prezentuje poglądy, które może i nie są wam do końca obce, lecz prezentujący jest tak malutki, parszywieńki i pachnie tak nieładnie, że ze wszystkich sił staracie znaleźć się po przeciwnej niż on stronie barykady. Znacie? To posłuchajcie.

Dziś dla odmiany nie będzie o urzędzie, tylko o doświadczeniach w pracy z klientami. List naszej czytelniczki przywołał pewne reminiscencje.

Kaczkę podsunęła mi Aleksandra. Bynajmniej nie w odpowiedzi na moje: "Siostro, basen!". Bo to nie basen, to ocean cały złożony ze słów w wielu językach. Utonęłam więc w nim natychmiast, parskając śmiechem obficie. I tak, pokochałam kaczkę jak siostrę. Szl-OCH!

Nasza Czytelniczka Julia z humorem i swadą opisała nam drobne zdarzenie ze swojego życia. Niby drobne, a jednak na swój sposób wstrząsające... Strzyżcie się z głową!

Ty będziesz pisać o nudzie?! Chyba nie z własnego doświadczenia, co? - powiedziała mi ostatnio jedna z redakcyjnych koleżanek. Faktycznie, coś w tym jest - w temacie nudy jestem wielkim teoretykiem. Nie tylko ja. Choć dla znudzonego bywa męcząca i powoduje wiele skutków ubocznych, nuda od lat fascynuje i motywuje do działania naukowców z całego świata.