zdrowie

Są rzeczy, od których odruchowo uciekamy - z lęku, z niewiedzy, z chęci zaklinania rzeczywistości: "jak nie będę o tym myśleć, to mi się nie przydarzy". Rak jest jedną z nich, ale zamiast uciekać, spróbujmy normalnie o nim pogadać.

Czasami jedna chwila decyduje o tym, co będzie się z nami działo przez kilka najbliższych tygodni, a może nawet i lat. Nie chcemy dopuszczać do siebie myślenia o tym, że możemy paść ofiarą wypadku, a jak już padamy - to nadal nie możemy w to uwierzyć.

Wiem, nie powinnam narzekać. Listopad całkiem nas rozpieszcza. Jest ciepło, obywa się bez rajstop pod spodniami, kaloszy, czapek, rękawiczek, puchowych kurtek. Ale co zrobić, skoro i tak przyszło czarne ToTo?

Wróciłam na siłownię. Wróciłam po bardzo długiej przerwie i podzielę się moimi refleksjami z tymi związanymi. Może kogoś uda mi się zmotywować do tego samego, a może ktoś w ogóle po raz pierwszy postanowi poćwiczyć na siłowni.

Może zauważyliście podejrzane zagęszczenie wąsaczy w przestrzeni publicznej i mediach? Spokojnie, to nie niedobitki po imprezach halloweenowych, po prostu nadszedł Movember.

Niewiele rzeczy potrafi rozbawić człowieka bardziej, niż mozolne próby ocieplania wizerunku śmieciowego żarcia i fastfoodowych sieciówek. Tu dorzucą listek, tam sypną warzywem, dodadzą fajne hasło i od razu człowiek czuje się zdrowszy.

"Taka to nasza, lekarzy, robota: ratujemy ludzi, żeby mogli dalej żyć po swojemu." O pracy polskich kardiochirurgów kilka słów w kontekście wywiadu z dr Grzegorzem Religą.

Rak? No i co z tego? Da się z tym żyć, i to nawet lepiej niż wcześniej - mówi jeden z uczestników programu "Photos for Life", który 15 października uruchomiła fundacja Rak'n'Roll. W ramach programu fundacja tworzy charytatywny bank zdjęć. Ich bohaterowie są chorzy na raka, a mimo to zadowoleni, uśmiechnięci, piękni, bo rak to nie wyrok.

Jeśli macie dzieci w wieku przedszkolnym lub wczesnoszkolnym to prędzej czy później staniecie ze wszą oko w oko. A ponieważ mam dość zamiatania tego problemu pod dywan (czy chowania pod czapką) postanowiłam porozmawiać na temat wszawicy z Joanną Narożniak - rzeczniczką Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Warszawie.

"Wie pani, jak człowiek trafi na SOR i sobie na to wszystko popatrzy, to potem wszystkie inne problemy, które ma to mu się wydają takie małe i głupie" - powiedział smutno starszy pan podpięty do kroplówki, który kolejną godzinę czekał na lekarza pod gabinetem. Nie sposób nie przyznać mu racji.

Desperacja w ratowaniu zdrowia lub chęć zachowania młodego wyglądu popychają ludzi do rozmaitych decyzji. Niektóre sposoby pielęgnacji wzbudzają nie tyle zdziwienie osób postronnych, co wręcz obrzydzenie i grozę. Wśród takich terapii można wymienić picie i smarowanie się moczem oraz przystawianie ?robaków? czyli hirudoterapię.

Potrafi zniszczyć stawy, serce, tarczycę, sprawić, że posypią się zęby, kręgosłup. Stres, dziś już nieodłączny towarzysz zabieganych ludzi z miasta. Mój też. I mnie też - jak wielu przede mną - próbował wykończyć.

Będzie intymnie, bo o chorobie, z którą żyję od okresu pokwitania. Będzie o brzydkiej chorobie, no bo przecież nie ma ładnych chorób. Będzie o chorobie, która jest widoczna gołym okiem dla innych - o łuszczycy.

Czy czeka nas plaga azjatyckich komarów roznoszących śmiertelne choroby? Takim scenariuszem straszą zachodni naukowcy. Do Europy dotarł już gatunek komara, który może przenosić wirusy gorączek krwotocznych.

Polki uważają się za średnio atrakcyjne, najbardziej krytycznie podchodzą do swoich brzuchów, a za część ciała najbardziej seksowną uważają swoje oczy - wynika z badania przeprowadzonego przez GFK Polonia dla eSexy.pl. I ja, szanowni państwo się tym wynikom nie dziwię. Te oczy - zwłaszcza w kontekście wypowiedzi Krzysztofa Majaka i jemu podobnych - są wyborem naturalnym.

"Nadużywamy antybiotyków we wszystkich dziedzinach życia, nie tylko w medycynie, ale i w weterynarii, przy produkcji żywności" - pisze w komentarzu specjalnie dla Foch.pl specjalista chorób wewnętrznych dr Szymon Pacho.

Wchodzę pod biurko i odszczekuję. Miałam nie narzekać, nie marudzić i nie skamleć, ale muszę sobie ulżyć. Otóż nienawidzę klimatyzacji. To cholerstwo doprowadza mnie do szału, choroby i zawsze jest punktem zapalnym na biurowej mapie konfliktów. Tak, wiem, są ważniejsze problemy. Jednakże...

Nasza Czytelniczka poczuła potrzebę odpowiedzenia na list o hipokryzji prasy kobiecej. Jej zdaniem, nie ma co załamywać rąk nad jej powierzchownością - po prostu nie warto oczekiwać od kolorowych pism czegokolwiek poza ładnymi obrazkami i prostym przekazem.

Profetyczne artykuły, w których medyczne autorytety straszą epidemią spowodowaną odpornością na leczenie antybiotykami, brzmią jak scenariusz filmu katastroficznego. Czy wszyscy zginiemy w męczarniach, zaatakowani przez uodpornione na antybiotyki bakterie?

To mój najdłuższy związek. Był przy mnie i wspierał podczas wielu kryzysów. Przyszedł jednak czas na kolejną separację. Czy przerodzi się ona w prawdziwe rozstanie? Śmiem wątpić. Toksyczne związki trwają latami, a ja nie jestem w stanie zliczyć, ile razy wypaliłam ostatniego papierosa.

Czasami sprawy przyjmują zupełnie nieoczekiwany zwrot akcji, następuje wielkie BUM! I człowiek budzi się w zupełnie nowej nieznanej rzeczywistości. Takie "bumy" są różne, niektóre są fajne, ale chciałabym napisać o tych mniej przyjemnych - zdrowotnych.

Wkrótce już nie tylko programiści, budowlańcy czy spawacze będą poszukiwani przez pracodawców. Projektant grywalizacji, telechirurg, czy nostaligsta - oto zawody przyszłości.

Praca za biurkiem dostarcza wielu niezapomnianych wrażeń oraz dodatkowych kilogramów. Przekonałam się o tym na własnej skórze. Czy da się przezwyciężyć zło występujące pod postacią poduszek z tłuszczu i zmian w kręgosłupie? Oczywiście, nawet jeśli popełnia się pracę biurową.

Co pani dała praca w urzędzie? Takie pytanie może paść na rozmowie kwalifikacyjnej. I jak na nie odpowiedzieć, żeby wypaść dobrze ? To proste. Trzeba kłamać, kłamać i jeszcze raz kłamać. Bo jakbym miała odpowiedzieć szczerze, to musiałabym powiedzieć, że praca w urzędzie dała mi osiem kilo, trzy dioptrie i bóle w kręgosłupie.

Czytelniczka, która nie chce, by z jej podatków finansowano pensje dla rodziców dzieci niepełnosprawnych, wywołała ostrą dyskusję. Po znakomitym tekście Doroty Próchniewicz, która w merytoryczny sposób wyjaśniła sytuację, oddajemy jeszcze raz głos Czytelnikom, którzy znacznie bardziej emocjonalnie traktują tę sprawę.

Nie było trzeba długo czekać na porządną kontrę dla tekstu, który zbulwersował (większość) naszych Czytelników. Wyważony i zdroworozsądkowy głos Doroty Próchniewicz przywraca równowagę w przyrodzie. To jednak nie tylko opinia, ale także rada, gdzie szukać pomocy i dobrych rozwiązań.

Nasza Czytelniczka zbulwersowana jest protestem rodziców niepełnosprawnych dzieci. Swoje oburzenie wyraża szczerze i bardzo bezkompromisowo. Zgadzacie się z jej stanowiskiem?

Wiosna nadchodzi. A ja nie mam nawet siły jej powitać. Czuję się codziennie jak po grubszej imprezie, z tą różnicą, że na imprezy nie chodzę, bo nie mam siły. Od momentu, gdy rano zwlokę się z łóżka, marzę o jednym - by się znów położyć. Okazuje się, że to ma swoją nazwę.

Rzadko choruję. Ostatnio chyba rok albo dwa lata temu. Mówię o "chorobach? typu przeziębienie czy grypa, które niby niewinne, a mogą człowieka z nóg zwalić. Na nic poważniejszego nie zapadam. Na razie. Bozia dała odporność, dobrze o siebie dbam? Kto wie. Ale czasem jednak się zdarza. I wtedy, moi drodzy, nie ma zmiłuj.

Przyzwyczailiśmy się do narzekań na naszą służbę zdrowia, tymczasem jak wynika z relacji naszej Czytelniczki można trafić całkiem nieźle. Ale i w tym "niezłym" można jeszcze to i owo poprawić, żeby było jak w serialu o amerykańskich medykach. Czy to już za wysokie wymagania?