dzieci

Rozumiem rejs po Nilu, albo wypad samolotem do kurortu, ale na wakacyjne eskapady z dziećmi i to bez własnego samochodu? Da się? Pewnie, można nawet przy okazji odpocząć. Przetestowaliśmy kilka alternatywnych sposobów podróżowania z potomstwem. Największym kłopotem bywają inni ludzie.

Planujesz powiększenie rodziny? Zaczynasz szykować dom na przyjęcie bobasa? Reorganizujesz swoje życie, żeby zapewnić mu optymalną opiekę? W całym zamieszaniu związanym z szykowaniem wyprawki i słodziutkiego pokoiku może ci umknąć kilka istotnych zmian, które małe dziecko wprowadzi w twoje życie. I nie o wszystkich powiedzą ci w szkole rodzenia.

Na podwórku, na ulicy, nad wodą, w sklepie. "Nie rusz!", "Nie rób!", "Zwariowałaś?!", "Zostaw to!". Czy mnie coś ominęło, czy krzyk stał się powszechną i zalecaną metodą wychowawczą?

Piaskownica jako miejsce, w którym nasze maluchy dostają pierwszą lekcję życia? Według naszej Czytelniczki, to dorośli dbają, by tak właśnie było.

Czytelniczka opisuje nam sytuację żywcem wyjętą z przezabawnej komedii. Tylko że historia jest prawdziwa i dotyczy procedury adopcyjnej...

O tym, że nie trzeba patologii, by młodzi żywili uraz do swoich rodziców, wiemy nie od dziś. Nie brak na ten temat naukowych publikacji, równie dużo w tym temacie odnajdziemy w dziełach popkultury. Tabu przestaje być natomiast zupełnie inna sytuacja - kiedy w teoretycznie normalnej rodzinie matka zaczyna nienawidzić własne dzieci.

Od kilku lat niezbyt pewnie czuję się w kostiumach kąpielowych, ale nie chcę z tego powodu rezygnować z chodzenia na plażę z dziećmi. Chciałabym, żeby moje dzieci pamiętały wakacje spędzane z mamą, jako czas radości, wygłupów i beztroskich szaleństw.

Kto jest lepszy? Ten, co ma dzieci i się z tym nie obnosi, ten co nie ma, ale się obnosi, czy może ci, co mają, ale się obnoszą? Można się pogubić i zwariować? Albo wrzucić na luz!

"Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki" - Czytelniczka niestety nie zapamiętała sobie tej maksymy i srodze się zawiodła na byłym mężu.

Rodziny się nie wybiera. Co zrobić, gdy kocha się swoją rodzinę, bo przecież to rodzina, ale nie przepada za tym, jakimi są ludźmi?

Wczoraj policja zatrzymała mężczyznę, który biwakował z synkiem we własnoręcznie zrobionym szałasie na warszawskim Bemowie. Sprawa, choć nie do końca jasna, a za to nadmiernie rozdmuchana, dała mi do myślenia. Bo pokazuje brzydkie prawdy o współczesnym świecie: obszar wolności się kurczy, dziecko jest dla społeczeństwa problemem, zaś ojciec jest z zasady podejrzany.

"Dramat" katowickiego osiedla podzielił naród! Niektórzy są zdania, że się bogatym w, eee, głowach poprzewracało. Inni, że otwieranie ludziom przedszkola pod oknem jest niewłaściwe. Nasza Czytelniczka Anna R. jest w tym drugim obozie.

Poznajemy wiele książek dla dzieci (w dzieciństwie, gdy czytają nam je rodzice lub gdy sami mozolnie przebijamy się przez pierwsze lektury; potem czytamy naszym dzieciom), ale nie wszystkie robią na nas wrażenie. Są jednak takie, które zapisują się w pamięci i chcemy do nich wrócić. Żeby dzieciom poczytać. Przecież nie sobie. Nasz stały Czytelnik - Mężczyzna Inaczej - przyznaje się do swojej słabości.

Uderzasz w pupę. Pupa jest miękka, nie będzie mocno bolało. Poza tym pamiętasz, jak ojciec ci tłumaczył, że pupa jest do bicia. Albo trzepniesz po rączkach. Po rączkach to nawet w zasadzie nie jest klaps, bo wiadomo, pupa jest od klapsów. No i nie bijesz z całej siły. Przecież nie chcesz sprawić bólu, tylko chcesz, żeby sobie ten rozbisurmaniony dzieciak dobrze i na całe życie zapamiętał, czego nie wolno!

Hej, rodzice, słyszycie to? No właśnie. Nikt nie woła. Wreszcie wakacje. Teoretycznie, jako matka dzieciom powinnam naprzemiennie zgrzytać zębami i szlochać z tęsknoty. Zgrzytać, gdy pytają, kiedy skończę pracę, szlochać, kiedy dzwonią, pytając kiedy przyjadę. A ja tymczasem się cieszę. Wiecie czemu? Bo wreszcie mamy dwumiesięczną przerwę w tych cholernych zadaniach domowych.

O tym, że czasem odpowiedzią na pytanie o naturę Wszechświata może być formułka "nie garb się", o czarnych dziurach i kosmicznych spływach, rosnącej Islandii i o tym, czy można policzyć gwiazdy nad naszymi głowami opowiada fizyk, dziennikarz, autor książek naukowych dla młodzieży i ciekawych świata dorosłych, Tomasz Rożek.

Chciał śpiewać w operze, potem został lalkarzem, zrobił karierę jako ilustrator, a teraz debiutuje książeczką dla dzieci o ?Najmniejszym słoniu świata". Maciej Szymanowicz opowiada nam o grozie dziecięcych wyobrażeń, motoryce teatru lalek i tym, że Jezus do niego szeptał z tapczanu.

Nowiusieńka jasna sukieneczka dla małej księżniczki, elegancka koszulka z kołnierzykiem dla małego amanta, błyszczące buciki, czyściutkie ułożone włoski, czyste ręce... Żeby tylko się nie wybrudzili - myślisz. Żeby chociaż przez tych parę godzin wytrzymali bez plam, bez błota, bez grzebania w piachu. Ależ, dzieci muszą się brudzić i niech się brudzą! Na zdrowie!

Irlandia jest taka piękna! Te przestrzenie, soczyście zielone pagórki, po których hula wiatr... Nawet bluźnierstwa wypowiadane w takich okolicznościach przyrody wydają się nie mieć mocy. Czy coś złego może się dziać w takim krajobrazie? Okazuje się, że tak. A za wszystkim stoją siostrzyczki z klasztoru... Niezły początek horroru, co?

Kto nigdy nie marzył o oddaniu potomstwa do żłobka z internatem i całodobowej podstawówki? Ale, jak pisze nasza Czytelniczka, trzeba mieć "twarde serce", by skorzystać z realnej oferty jednego z warszawskich przedszkoli...

Tak, oczywiście wiem, że planujecie większość wakacyjnego wyjazdu poświęcić swoim dzieciom. Obiecaliście sobie nadrobić czas, którego wiecznie brakuje w ciągu roku. Też tak mam. Tym bardziej musicie przygotować sobie rozrywkową apteczkę, czyli kilka rzeczy, które możecie wyciągnąć w sytuacji awaryjnej, kiedy dziecko zaczyna zawodzić ?nuuuudzi mi się? albo życzycie mieć chwilę na leniwą kawę, książkę, czy czynność tyleż egzotyczną, co zapomnianą - nicnierobienie.

Mężczyzna Inaczej postanowił wzbogacić nasz wielogłos i w Dniu Ojca opowiedzieć o tym co się dzieje, gdy programista zostaje ojcem. Programowo złym.

Antologia "Jestem Tatą!? mówi nie tylko o ojcostwie, ale też o partnerstwie, społeczeństwie, historii, ewolucji czy zmierzchu cywilizacji. Słowem: można się z niej dowiedzieć więcej niż sugeruje tytuł. I warto!

Kochamy dzieci. Szczególnie te dobrze podgrzane, lub wręcz upieczone. Buracki żart, powiecie, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę tragiczny wypadek, który miał miejsce ostatnio w Rybniku. I pewnie macie rację. Ale chciałam zwrócić uwagę na bardzo powszechny problem - przegrzewania naszych pociech.

Dajcie dzieciom spokój - mówi do nas Astrid Lindgren z każdej strony swojej najbardziej znanej powieści. I to właśnie sprawia, że książka ta nie uległa przedawnieniu. Przeciwnie. W czasach, kiedy staramy się zorganizować dzieciom każdą minutę życia, szwedzka opowieść sprzed kilku dekad wydaje się aktualna jak nigdy wcześniej.

Czytelniczka napisała do nas z pytaniem: czy da się pozbyć niechcianych, patologicznych sąsiadów jeżeli awanturują się w swoich czterech ścianach?

Ostry, zadziorny list naszej Czytelniczki zapewne wywoła burzę. Ale takie właśnie zdaje się być jej założenie. Jak śpiewał jeden pan: "a po burzy przychodzi spokój". Może przyjdzie?

Burzliwą dyskusję wywołał list o wyjeździe dzieci z kochanką taty. Napisała do nas Czytelniczka, która przedstawia, jak wygląda sytuacja po drugiej stronie barykady.

Wydaje się, że to dorośli wychowują i uczą najmłodszych. Czy na pewno? Ja się całkiem sporo nauczyłam od moich dzieci. Czy jesteś rodzicem, czy dopiero planujesz nim zostać, czy też może nigdy nim nie będziesz, te proste zasady, według których działają dzieci, warto zastosować w swoim życiu.

Na świecie trwa wiele krwawych konfliktów, w których śmiertelnymi ofiarami są także dzieci. U podłoża tych wojen tkwi konflikt interesów i rozbieżność przekonań. Wojna o szczepienia, choć odbywa się bez użycia broni palnej, też należy do tej grupy i zbiera coraz większe żniwa.