Czy płyta Masłowskiej to ambitny projekt artystyczny, czy cynicznie wciskany produkt? Jedni wychwalają ponad miarę, a od tzw. zwykłych ludzi słyszy się raczej negatywne opinie. Zapytałyśmy o zdanie kilka zaprzyjaźnionych z naszą redakcją kobiet: piosenkarkę, dziennikarkę i pisarkę. Czy kupujecie to Masło i dlaczego?

Jeśli myślicie, że tylko w świecie geopolityki zachodzą wielkie zmiany, a nowe gwiazdy pojawiają się wyłącznie na pudelkoidach, to znaczy, że dawno nie patrzyliście na ręce naukowcom. Spokojnie, zamierzam robić to za was i cyklicznie przedstawiać subiektywny raport z krainy jajogłowych.

Materiał red. Rączkowskiej i tym razem nie pozostał bez echa. Wywołana do tablicy poczuła się Kaśka, która opowiada jak to u niej było. A było całkiem nieźle. Do tego stopnia, że zamierza urządzić jeszcze jedno wesele. Bo do tej pory miała (tylko!) dwa.

W naszym dzisiejszym odcinku będziemy ubierać wyjątkowego gościa. Gościem tym jest redaktor Połajewska. Agata wybiera się w długą podróż do Teksasu i poprosiła nas o pomoc.

Mam dwie miłości absolutne, jeśli chodzi o polskie artystki: Kasię Nosowską i Dorotę Masłowską. Z zaślepieniem szczeniaczka przyswajam ich wytwory, uwielbiam sposób, w jaki operują słowem. Jedna umie też śpiewać, druga niekoniecznie, ale właśnie wydała płytę. I co? Wciąż jestem zachwycona! Ale żeby nie było tak miło - zestawiamy mój zachwyt z opinią na NIE, której autorką jest Dominika.

Nasza Czytelniczka zbulwersowana jest protestem rodziców niepełnosprawnych dzieci. Swoje oburzenie wyraża szczerze i bardzo bezkompromisowo. Zgadzacie się z jej stanowiskiem?

Wiecie, to nie jest tekst z zamaskowaną nutą wyższości, typu: "Ach, och, jak ja zazdroszczę wszystkim niewrażliwym głupcom, mają o tyle łatwiejsze życie". To szczery i smutny skowyt remontowej ofiary. Podlany zieloną zazdrością skierowaną do tych kobiet, które UMIEJĄ REMONTY. A są takie, uwierzcie mi.

Nuda i marazm to zmora każdego związku? Dziewczyny z "Seksu w małym mieście" zapytały, jak z tym problemem radzą sobie mieszkańcy Mińska Mazowieckiego. Odpowiedzi są bardzo inspirujące!

Na marzec mam dla Was moją ulubioną powieść Hrabala. Łagodną, nostalgiczną, perwersyjną, radosną, smutną, gwałtowną, pełną radości życia i tęsknoty za światem, którego już nie ma.

Z kosmetykami pielęgnacyjnymi do ciała i twarzy związki mam krótkie i nie jestem do nich szczególnie przywiązana. Ulubieńców mam wyłącznie w innych kategoriach, a najbardziej wierna jestem perfumom.

Napisała do nas "młoda, skonana i łaknąca kontaktu z dorosłymi mama", która marzy o chwili świętego spokoju. Mamy nadzieję, że gdy popijać będzie CIEPŁĄ kawę, czytając swój list na Fochu, dozna choć momentu wytchnienia. Tego życzymy!

Obiecałam sobie, że nie będę poruszać tematów drażliwych i dla mnie, i dla Czytelników. Nic o Ukrainie. Nic o sytuacji na Krymie. Nic o wojnie. Słowa staram się dotrzymać. Apeluję więc: pielęgnujmy język polski. Nim jedynym rozwiązaniem będzie kupno samouczka języka rosyjskiego. No, wiem, wiem. Nie powinnam.

Napisała do nas Czytelniczka - Singielka, która nawołuje, by nie odkładać na później pewnych spraw. Ona odłożyła i czuje, że zrobiła bardzo źle.

O swoich komiksowych relacjach z Birmy, Korei Północnej czy Jerozolimy mówi, że to pocztówki z podróży albo anegdoty opowiadane znajomym. Jego albumy są czymś zdecydowanie cenniejszym - dają wgląd w świat poplątanych relacji społecznych, konfliktów religijnych i reżimowej rzeczywistości. Guy Delisle potrafi w prosty sposób opowiadać o trudnych sprawach, a nam zdradza, jak to jest żyć na walizkach, być wyrodnym ojcem oraz mężem pracowniczki organizacji Lekarze Bez Granic.

Przed napisaniem tego tekstu przeczytałam powieść dwa razy. Przy pierwszym czułam się jakbym z Pratchetta dostała tylko ziemniaka. Podczas gdy całą resztę zagarnął dla siebie Baxter. Zły, niegrzeczny, zachłanny Baxter. Co z tego, że genialny, skoro zepchnął Sir Pratchetta na drugi plan, podczas kiedy Sir Pratchett jest przecież pępkiem świata? Świata Dysku oczywiście. Tak, wiem, że dziś jesteśmy na Długiej Ziemi, ale i tak spodziewałam się więcej klimatów pratchettowskich.

Impreza do białego rana, całonocny maraton filmowy, wciągająca książka, deadline w pracy, chorujące dzieci (nie rozumiem dlaczego dzieci najintensywniej chorują nocą) - zostawiają niestety ślady pod oczami i na powiekach.

Wiem, że się narażę. Że takie wyznanie to jakieś nieporozumienie. I ktoś zaraz powie: ona pewnie piła deszczówkę po Czarnobylu i takie są skutki, że jej się mózg zlasował. Ale prawda jest taka, że wolę gdy szefem jest mężczyzna.

Niektórzy ludzie twierdzą, że nic dobrego z internetu nie przychodzi. Nie wierzcie im, to fałszywi prorocy. W minionym tygodniu moje zamierające funkcje życiowe (uderzenie pierwszej fali wiosny i kilka innych mniej przyjemnych uderzeń) przywracałam niemal wyłącznie za pomocą DOBRA Z INTERNETU.

Czasami zaglądam sobie na serwis vumag.pl, bo lubię poczytać o luksusie. Kto biednemu zabroni? W ogóle to lubię profil VU MAG na Facebooku. Jest po prostu jakoś tak sympatycznie prowadzony. To TYLE, jeżeli chodzi o wychwalanie innej redakcji. Narzekać nie mam zamiaru, ale chcę napisać o czymś, co dziś wyczytałam i co spowodowało, że zaczęłam niezdrowo fantazjować.

Napisała do nas Czytelniczka-słoik. O tym, jak wyglądała "cała logistyka codzienności w oderwaniu od bezpiecznej bazy, jaką była dla mnie rodzina". I dlaczego warto być słoikiem.

Podobno o zmarłych nie można mówić źle, nie znaczy to jednak najwyraźniej, że nie wolno mówić o nich niestosownie. Samobójcza śmierć L'Wren Scott, znanej projektantki i stylistki gwiazd, została przedstawiona w mediach w sposób, który zasługuje na chwilę uwagi.

Właściwie, to nie my jesteśmy adresatkami tego listu. Nasza Czytelniczka napisała do pani Karoliny Korwin Piotrowskiej - tej samej, dzięki której trafiła na Focha... Jakie to życie przewrotne!

Niby nikomu do niczego nie są potrzebne, a jednak bez nich mieszkanie wygląda jak bezduszna i nieludzka przestrzeń z salonu meblowego. Bibeloty i figurki, zwane też durnostojkami, rzeczy nie mające żadnej funkcji poza wyglądaniem. Pytanie, czy faktycznie takie one durne?

Czy już wszyscy wykichali się i wydrapali alergicznie po zeszłotygodniowym kocim odcinku? Jeżeli nie, to świetnie, lubię, jak Wam źle, mwaha. Tak naprawdę, to na odtrutkę polecam tekst pod psem redaktor Połajewskiej. A dziś przegląd jak bogowie przykazali, bez żadnych kotów.

Miałyśmy taki niecny plan, by dziś iść na wagary w pełnym wymiarze: założyć kolorowe kiecki, peruki, kwiaty sobie powpinać w te sztuczne kłaki i posadzić się wiosenne na Barbakanie, popijając napoje wyskokowe. Ale nie potrafiłyśmy zostawić Was bez Focha...

Wielu rodziców sześciolatków walczy o to, by ich dzieci nie szły jeszcze w tym roku do szkoły: kombinują odroczenia, szukają dla maluchów "ratunku". Dlaczego więc zdecydowałam się iść pod prąd tej tendencji, choć w świetle obowiązujących przepisów mogłabym jeszcze "nie skracać dzieciństwa" córce? To nie była łatwa decyzja i nie podjęłam jej lekko - chętnie wyjaśnię, co mną kierowało.

Pierwszy weekend wiosny (jaka ona dziś u nas ładna) upłynie wielu pod znakiem fantastyki. W Poznaniu startuje dziś Pyrkon - Festiwal Fantastyki, a w Wasze ręce trafić może książka, która jest smacznym kąskiem dla wielbicieli gatunku.

Nasza Czytelniczka wkurzona na źle wychowanych facetów wystosowała interesujący apel. Podpisujemy się pod nim, choć my akurat stosunkowo rzadko trafiamy na takie chamskie przypadki.

Moja szanowna koleżanka Aleksandra zaserwowała Wam już zupę z kota, poczułam się zatem w obowiązku zaproponować danie alternatywne. Bo od kota kicham i swędzę.

Człowiek człowiekowi wilkiem, a kobieta kobiecie, eee... wilczycą? Panuje przekonanie, że kobiety nie mówią sobie szczerze, co naprawdę jedna o drugiej myśli. Może to i lepiej?