Mam znajomych, którzy nie wyjadą na urlop bez solidnych kilkuset stron fantasy, tygodniki opinii od lat namawiają do czytania kryminałów pod chmurką, a mnie w podróżach najlepiej przyswaja się literaturę faktu.

Szczerze? Trochę martwią / denerwują mnie dziewczyny, które twierdzą, że nie trzeba być feministką, bo w życiu nie spotkały się z żadną dyskryminacją. I z żadnym seksizmem. Ja się pytam - czy to ja jestem nienormalna, czy one ślepe?

Jakiś czas temu Aleksandra napisała o tym, że lubi oglądać reklamy i że chciałaby pracować dla Zaniewskiego i Przybory. Ja z kolei mam zupełnie inaczej, nie lubię ich oglądać. Znaczy nie panów, ale reklam. Ale nie o tym będzie tekst.

W wieku 23 lat uświadomiłam sobie, że nigdy tego nie robiłam. Nigdy! Nigdy nie byłam SAMA w kinie. Nie wiem, jak to się stało. Zawsze ktoś, rodzice, klasa, znajomi, przyjaciółka, chłopak, kumple ze studiów. Nigdy sama.

Na wieść o tym, że na rynku debiutuje pismo przeznaczone dla kobiet po czterdziestce uważnie nastawiłam uszu. Po pierwsze tworzę serwis internetowy dla kobiet po trzydziestce, po drugie do czterdziestki niewiele mi już brakuje - więc jak tu się nie zainteresować? Tylko, że "Cała Ty" to na pewno nie ja. Czy ktokolwiek z mojego pokolenia?

Imponują mi ludzie zwyczajni - niezwyczajni. Tacy, którzy potrafią realizować się w kilku różnych dziedzinach. Nic dziwnego więc, że pewnego dnia moja koleżanka powiedziała mi "musicie się poznać, to niesamowita osoba, na co dzień pracuje z informatykami, po godzinach sama remontuje mieszkanie, a w wolnych chwilach pisze teksty piosenek i śpiewa". Tak, to brzmiało jak kandydatka na bohaterkę mojego kolejnego tekstu.

Niezależnie od dobrego wyglądu i wszelakich walorów, każdy ma czasem chwilę zwątpienia w siebie. Jednak gdy myślenie o własnych (choćby wyimaginowanych) wadach staje się codziennością, to już naprawdę spory problem. O tym właśnie napisała nasza Czytelniczka, która liczy na Wasze wsparcie i pomoc. Czy istnieje recepta na pozbycie się kompleksów?

Jak wiecie dwa tygodnie temu podjęłam się wyzwania - "jak się ubrać, żeby nie splajtować". Znaczy ja to sobie tak roboczo nazywam. Jak na razie pierwsze podejście spotkało się z dość miłym przyjęciem z Waszej strony za co dziękuję. Od razu muszę uprzedzić, że nie mogę korzystać z wszystkich sklepów online, które są dostępne, ale tylko z tych, które współpracują z Shopstory.

"Chciałabym mieć takie problemy" - przeczytałam w komentarzach pod swoim tekstem o kremach przeciwzmarszczkowych. Słuszna uwaga. Też chciałabym mieć tylko takie. Ale bywa różnie. Przed niektórymi z kłopotów chowam się w świecie opanowanym przez kosmetyki, w drogeriach. To tam przez chwilę myślę tylko o przyjemnościach. O ile trafię na odpowiednią sprzedawczynię. Bo niczym barman w barze, tak ona w drogerii nadaje wszystkiemu odpowiednią atmosferę.

Myślałam, że wróci, ale porzucił mnie na stałe. Przeszłam przez wszystkie stosowne fazy od załamania "jestem beznadziejna", poprzez wyparcie "wcale nie przytyłam, po prostu teraz jestem bardziej seksowna", do obojętności "a niby dlaczego miałabym chudnąć?", kończąc na buncie "chcę mieć swoje ciało z powrotem".

Od kilku dni jest gorąco, co może niezbyt dobrze wpływać na nasze samopoczucie. Możemy być bardziej wkurzeni, upierdliwi i złośliwi. Opisywałam takie zjawisko już wcześniej.

Will McAvoy jest męski, przystojny, kawał chłopa z niego i świetnie nosi ciuchy. Wszystkie ciuchy, od smokingu, do rozchełstanej koszuli z podwiniętymi rękawami. Frank Underwood jest niewysoki, lekko pękaty (na szczęście w piwnicy ma wiosła), ubiera się nienagannie, lecz nudno, chodzi o to, żeby nie wyróżniać się nadmiernie z tłumu wtedy, kiedy jest to niepożądane.

Dziewczyny z Grupy Desantowej lubią gotować, ale jak wiadomo - w lecie nie należy się przemęczać. Dziś proponują zatem dwa proste i bardzo smakowite przepisy na dania, które robi się szybko, a pochłania jeszcze szybciej.

Niektórzy lubią, gdy ich przyszłość jest przewidywalna i nic się nie zmienia. Nawet ustawienie stołu w dużym pokoju jest takie samo, jak trzydzieści lat temu. Ja mam inaczej. Kiedy chcę coś zmienić, przestawiam stół albo zmieniam się z blondynki w zielonowłosą.

Nie znoszę jak ktoś rozlicza mnie z moich pieniędzy i nadmiernie interesuje moimi wydatkami. Skąd u ludzi taki pęd do oceniania wyborów innych? Wara od mojego portfela.

Znalazłam ciekawy tekst na blogu niejakiej Szproty. Autorka pisze o niechęci, pogardzie, czy wręcz nagonce na matki w naszym kraju. Cóż, w wielu kwestiach - zgoda. Jednak wydaje mi się, że znam przyczynę takiego stanu: w Polsce dziecko traktowane jest jak rzecz, więc czemu spodziewać się szacunku dla jego właścicielek czyli matek?

Nic tak nie wnerwia mojego męża jak następujące słowa: ?Kochanie, jadę w delegację w przyszłym tygodniu.? Od tego momentu zaczyna się czas męskiego focha.

Źle starzejące się gwiazdy, ludzie przebrani za pizzę i zaklinacz piesków - oto, co w tym tygodniu przyniósł mi internet (choć niekoniecznie chciałam)...

Dziś mam włosów dużo, są kręcone i prezentują się całkiem nieźle. Ale mam też za sobą chorobę, która znacząco je przetrzebiła. Dobrze wiem, że nie jest to sytuacja łatwa. Wiem też, jakich błędów przy rzadkich, osłabionych włosach popełniać nie można. Bo sama popełniłam większość z nich.

Zazwyczaj tematy "dzieciowe" omijam wielkim łukiem, bo nie interesuje mnie to co słychać w świecie najmłodszych. Czasami jednak coś mnie tam zainteresuje i wtedy czytam. Tak było właśnie w przypadku informacji, że muzyka Mozarta stymuluje rozwój inteligencji u niemowląt. Jak tylko zobaczyłam nagłówek "efekt Mozarta" to już mi zaleciało treścią jak z powieści fantastycznonaukowej. Jak się okazało - całkiem słusznie.

Życie codziennie rzuca mi pod nogi perełki i diamenciki. Pozbierałam je dla Was. Za tydzień znów pozbieram, chcecie?

O tym, dlaczego dajemy łapać się we wredną marketingową pułapkę, pisze dla nas dziś Zuzanna. Czy Wy też odbieracie większość kampanii społecznych jako nadmiernie (i niepotrzebnie) szokujące?

Czy chciałbyś żeby student filozofii - syn dentysty - leczył ci zęby? Albo fryzjerka - córka mechanika - naprawiała samochód? Bo ja nie. I z tego powodu oburza mnie wciskanie do mediów ludzi bez doświadczenia.

Autorka pragnie przypomnieć potencjalnie Oburzonym, że nie wszystko i nie zawsze należy brać śmiertelnie serio. Buzi.

Pisałam już, że nie bardzo lubię i umiem gotować. Jestem kulinarną pierdołą i godzę się z tym bez żalu. Przychodzi jednak taki moment, że musisz nauczyć się jeść. Wtedy z pomocą przychodzą profesjonaliści.

Trylogie, trylogie, wszędzie trylogie! W czasach młodości mojej babci była tylko jedna, w dodatku niezekranizowana. Wystarczyło rzucić tylko hasło i już wszyscy wiedzieli, że chodzi o Sienkiewicza. Gdy nastolatkami byli moi rodzice też była tylko jedna - ta, w której dobrzy rycerze Jedi ratują świat przed zakusami Imperium. A ja? Co ja mam powiedzieć?

Atak na kuchnię i błyskawiczne przygotowanie klasycznego i znanego smakołyku. Tak szybko i z jajem gotują nasze Koleżanki z Grupy Desantowej.

Znajomi kuszą: Chodź na "World War Z". Napijemy się, usiądziemy w trzecim rzędzie i będziemy się znakomicie bawić. To taki rytuał - chodzenie na wysokobudżetowe filmy dla odmóżdżenia, po małym piwku. Zazwyczaj przyjmuję propozycję, ale niestety, nie tym razem. W "World War Z" będą zombie, tak? "Ale te zombie to przecież będą strasznie śmieszne!", przekonują znajomi. Może i tak, ale ja i tak będę się bać. A strach to nie jest coś, co sprawia mi przyjemność.

Zainspirowana znalezionym w sieci artykułem o tym, że w czasach social-mediów ludzie nigdy ze sobą się nie rozstają tak do końca, postanowiłam przyjrzeć się własnym sieciowym (głównie facebookowym) relacjom z eksami.

Bez ironii, bez sarkazmu. Uwielbiam. Uważam za formę sztuki, może niespecjalnie wysokiej, ale za to ekscytującej i rozwijającej się w sposób imponujący. Naprawdę, potrafię gnać do kina na złamanie karku, żeby tylko nie uronić ani minuty z przedfilmowego, tak irytującego większość bloku reklamowego