praca

"Nie ma na świecie człowieka, który by nie miał jakiejś wpadki, nie jesteśmy maszynami. Każdemu może się przydarzyć sytuacja kryzysowa" - mówi Anna Garwolińska, jedna z niewielu osób w Polsce, która wyciąga ludzi z sytuacji bez wyjścia. Większość kryzysów, które zażegnała, nigdy nie ujrzała światła dziennego. Dlatego trudno z nią rozmawiać, bo nie może się nawet pochwalić sukcesami.

Narzekamy na pracodawców - to jest takie naturalne. A tymczasem oni - ci źli pracodawcy - też mają swoje przemyślenia odnośnie pracowników. Jeden z naszych Czytelników podzielił się z nami swoją historią. Niewesołą.

Wstyd jest nam potrzebny. To wyznacznik sprawności naszego kręgosłupa moralnego. Bezbłędnie wykrywa zdolność do empatii, wrażliwość oraz kodeks etyczny.

Nazywam się Ania i jestem pracoholiczką. Nawet moi najbliżsi nie wiedzą, ile naprawdę mam zleceń i ile godzin dziennie spędzam przed komputerem. Zdarza mi się pracować za dużo, za długo, zbyt obsesyjnie, a na dodatek, w mojej opinii, nie dość dobrze. W "Wysokich Obcasach Extra" czytam, że efektywność jest najwyższa, jeśli pracujemy po pięć-sześć godzin dziennie. Co na to ci, którzy nie przestają (albo udają, że nie przestają) przez 24 godziny na dobę?

Wywołuje skurcz w żołądku i sprawia, że włosy siwieją jak u Gandalfa. Mowa o krytyce, która bywa ostra jak brzytwa, ale potrafi też zmotywować do pracy. Krytykę konstruktywną lubię. Szkoda tylko, że nie każdy szef potrafi użyć jej mocy.

?Zazdroszczę ludziom wewnętrznego przekonania o słuszności ich działań, tego, że wewnętrznie i z całą mocą wierzą, że robią coś, co ma znaczenie, bo ja tak nie mam.? Słowa te wypowiedział mój kolega, ale ja się również pod nimi w pewien sposób podpisuję.

Nie płacą na czas albo nie płacą w ogóle. Zatrudniają na czarno, nie zgłaszają pracowników do ZUS, nie szkolą i oczekują rzeczy niemożliwych. Polski pracodawca nie jest aniołem. Czym grzeszy najczęściej?

Dyskryminacja urlopowa? Czytelniczka zwraca uwagę na pewien korpo-problem, z którym - rzeczywiście - trochę ciężko jest sobie poradzić. (Nasza rada? Dzieci rodzić!)

Masz wolny zawód, masz też w kieszeni przysłowiowe kilka groszy, a twój komputer mieści się w małym plecaku, podobnie jak i zapas wygodnych ubrań na kilka dni. Dlaczego więc nie zamienisz pokoju z oknem zasłoniętym roletą na jakąś miłą werandę zatopioną w cieniu drzew?

Czy kobieta może zostać górnikiem dołowym? Dlaczego na górze bywa gorzej? Dlaczego to nie płeć dzieli dziś polskich górników i czy właściwie można mówić o kopalniach inaczej niż w kontekście upadku, roszczeń i przywilejów wyszarpywanych przez związkowców? Sprawdzamy to razem z Karoliną Bacą-Pogorzelską, reporterką, autorką książek "Drugie życie kopalń" i "Babska Szychta".

Trzeba to wreszcie powiedzieć. My - pracownicy - nie jesteśmy idealni. Wręcz przeciwnie, bywamy beznadziejni. Staramy się bardzo kamuflować nasze wady, ale trzeba stawić czoło prawdzie, a ta bywa gorzka.

System emerytalny musi upaść, bo kopią pod nim dołki złośliwi bezdzietni oglądający seriale? Czytelniczka w oparach absurdu jaki znalazła w artykule na jednym z czołowych polskich portali.

Jesteśmy jednym z dłużej pracujących narodów w Europie. Potrafimy się zaangażować i poświęcić dla firmy. Potrafimy też zagryźć zęby i zakasać rękawy. Nie boimy się ciężkiej roboty. Ale, żeby być wydajnym i efektywnym, trzeba znaleźć czas na odpoczynek. Trzeba też umieć się zregenerować. Bo nawet ten uroczy, różowy króliczek, napędzany najlepszymi ponoć bateriami, w końcu padnie.

Część z nas wykonuje zawody, które, chcąc nie chcąc, "ciągną się" za nami nawet po zamknięciu drzwi od biura lub gabinetu. W dużej mierze jest to, niestety, zasługa znajomych i dalszej rodziny. Czy da się coś zrobić, żeby nie zostawać wbrew własnej woli darmowym doradcą?

Nawet w biurach, gdzie przez cztery dni w tygodniu trzeba wciskać się w elegancki garnitur, obowiązuje pewna dyspensa przypadająca w piątek. W ten dzień można pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa (choć w wielu urzędach to w ogóle można oszaleć niezależnie od dnia tygodnia). W każdym razie w piątek pracownicy potrafią pokazać modowy pazur i zaskakujące skarby z dna szafy. Są to takie stylizacje, gdzie dżinsy są szczytem elegancji, a podkoszulek z pofałdowanym kołnierzykiem z jedną tylko plamą - emanacją dobrego gustu.

W życiu każdej kobiety może się zdarzyć modowa wpadka. Spuszczam zasłonę milczenia na stylizacje z okresu mojego liceum - dramatyczne modowo lata 90. Chodzi mi o błędy popełniane w wieku balzakowskim. Wtedy, gdy rozum i stylistyczna intuicja powinny być po naszej stronie. A jednak nie są.

Zmęczona radami w stylu dobrotliwego Paulo Coelho przygotowałam kontrę. Sprawdzone wskazówki, jak mimochodem i w białych rękawiczkach doprowadzić współpracowników do stanu przedzawałowego. Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych osób i zdarzeń, jest oczywiście, zupełnie przypadkowe. Chyba.

Trzeba być szaleńcem z kadr, zwanych też szumnie HR-em, by wierzyć, że człowiek zdolny jest do utrzymania się w zawodowych ryzach przez osiem godzin dziennie. Oczywiście, wszelkie plotki, papierosy, lunche i inne czasopochłaniacze przekładają się na realne koszty dla pracodawcy. Ale ta strata czasu może przynosić realne zyski. Trzeba tylko inaczej na nią spojrzeć.

Szczerze podziwiam kobiety, które odnoszą sukcesy zawodowe. Te, które robią zawrotne kariery. Nie wiem jednak jak udaje się im pogodzić życie prywatne z mocno rozreklamowaną karierą. I czy faktycznie są szczęśliwe?

Czytelniczka, licealistka renomowanego liceum w jednym z większych miast Polski zwraca się do nas wszystkich z prostym pytaniem. Czy łatwo będzie udzielić jej mądrej odpowiedzi?

Tekst redaktora naczelnego "Krytyki Politycznej" Sławomira Sierakowskiego, który po rozstaniu z partnerką napisał, że przez pięć lat trwania ich związku ona nieodpłatnie pracowała na rzecz KP, podzielił opinię publiczną i naszą redakcję. Kasia i Anka przedstawiają dwa punkty widzenia tej sprawy.

Z dala od najmodniejszych punktów na gastronomicznej mapie Warszawy i bez "warszawkowego? zadęcia. Na Mokotowie powstał GringoBar: knajpa, gdzie burrito i tacosy serwują raperzy, aktor i ich ziomale.

Sam o sobie mówi, że nie jest "tym Wojciechem Albińskim, tylko tym drugim". Nie tym, który zadebiutował jako pisarz w wieku 68 lat. Jest kreatywnym człowiekiem ze świata reklamy, który w wieku 35 lat, latem 2012 roku, "na wypowiedzeniu w kolejnym z biur" napisał książkę "Jak czuć się dobrze, gdy cię wywalą (bo że to się stanie, to pewne)", którą można zadedykować wszystkim. Bo przecież wszyscy kiedyś stracą pracę.

Kiedy czytam ostatnie prasowe doniesienia, to mam wrażenie, że żyjemy w scenariuszu sensacyjnej fabuły. A ponieważ lubię sobie pofantazjować to stworzyłam listę znanych filmów, które mogłyby opowiadać o polskich urzędniczych realiach.

Proces rekrutacji do pracy do przyjemnych nie należy. Potencjalni pracodawcy robią wszystko, by było to możliwie skomplikowane i stresujące. Choć są i tacy, którzy stawiają na zabawę... klockami. Nasza Czytelniczka zadaje przytomne pytanie: po co?

Czym jest pracownia? Jak wygląda? Po co ona komu, skoro w społecznej świadomości dziś artysta pracuje głównie na komputerze? Jasna, pusta przestrzeń w opuszczonej fabryce czy upaćkany farbami, przesiąknięty zapachem rozpuszczalnika strych? W miniony weekend można było zajrzeć do pracowni wielu tworzących w Warszawie artystów, spotkać się m.in. z Karolem Radziszewskim, Zuzanną Janin czy Zbigniewem Liberą. A wszystko dzięki trzem zaangażowanym w sztukę dziewczynom.

?Dziewczyny, napiszmy o tym, jak negocjować podwyżkę. Pracuję od dwudziestu lat, a dalej mam z tym problem?, padło niedawno na naszym fochowym forum. Postanowiłam podnieść rękawicę, bo mnie doświadczenie też niewiele nauczyło. Przed rozmową o PIENIĄDZACH (ciii, przecież nie wypada wypowiadać tego słowa na głos!) z każdym kolejnym szefem miewam ataki kaszlu, paniki, histerycznego śmiechu albo obfitej potliwości.

Wchodzę pod biurko i odszczekuję. Miałam nie narzekać, nie marudzić i nie skamleć, ale muszę sobie ulżyć. Otóż nienawidzę klimatyzacji. To cholerstwo doprowadza mnie do szału, choroby i zawsze jest punktem zapalnym na biurowej mapie konfliktów. Tak, wiem, są ważniejsze problemy. Jednakże...

6 czerwca 2014 roku. Tego dnia, po pięciu latach, zamknęłam swoją działalność gospodarczą. W końcu odetchnęłam z ulgą i cieszę się, że mam to już za sobą.

Dzielimy się radościami i smutkami. Kochamy się. Ufamy sobie. Bawią nas te same żarty. Śpimy w jednym łóżku. Jemy wspólnie posiłki. Razem chodzimy na zakupy. Dzielimy się samochodem i obowiązkami. Wspólnie podejmujemy kluczowe decyzje. Wspólnie się rozliczamy. Ale wspólne konto? Nie w tym życiu.