praca

Tekst redaktora naczelnego "Krytyki Politycznej" Sławomira Sierakowskiego, który po rozstaniu z partnerką napisał, że przez pięć lat trwania ich związku ona nieodpłatnie pracowała na rzecz KP, podzielił opinię publiczną i naszą redakcję. Kasia i Anka przedstawiają dwa punkty widzenia tej sprawy.

Z dala od najmodniejszych punktów na gastronomicznej mapie Warszawy i bez "warszawkowego? zadęcia. Na Mokotowie powstał GringoBar: knajpa, gdzie burrito i tacosy serwują raperzy, aktor i ich ziomale.

Sam o sobie mówi, że nie jest "tym Wojciechem Albińskim, tylko tym drugim". Nie tym, który zadebiutował jako pisarz w wieku 68 lat. Jest kreatywnym człowiekiem ze świata reklamy, który w wieku 35 lat, latem 2012 roku, "na wypowiedzeniu w kolejnym z biur" napisał książkę "Jak czuć się dobrze, gdy cię wywalą (bo że to się stanie, to pewne)", którą można zadedykować wszystkim. Bo przecież wszyscy kiedyś stracą pracę.

Kiedy czytam ostatnie prasowe doniesienia, to mam wrażenie, że żyjemy w scenariuszu sensacyjnej fabuły. A ponieważ lubię sobie pofantazjować to stworzyłam listę znanych filmów, które mogłyby opowiadać o polskich urzędniczych realiach.

Proces rekrutacji do pracy do przyjemnych nie należy. Potencjalni pracodawcy robią wszystko, by było to możliwie skomplikowane i stresujące. Choć są i tacy, którzy stawiają na zabawę... klockami. Nasza Czytelniczka zadaje przytomne pytanie: po co?

Czym jest pracownia? Jak wygląda? Po co ona komu, skoro w społecznej świadomości dziś artysta pracuje głównie na komputerze? Jasna, pusta przestrzeń w opuszczonej fabryce czy upaćkany farbami, przesiąknięty zapachem rozpuszczalnika strych? W miniony weekend można było zajrzeć do pracowni wielu tworzących w Warszawie artystów, spotkać się m.in. z Karolem Radziszewskim, Zuzanną Janin czy Zbigniewem Liberą. A wszystko dzięki trzem zaangażowanym w sztukę dziewczynom.

?Dziewczyny, napiszmy o tym, jak negocjować podwyżkę. Pracuję od dwudziestu lat, a dalej mam z tym problem?, padło niedawno na naszym fochowym forum. Postanowiłam podnieść rękawicę, bo mnie doświadczenie też niewiele nauczyło. Przed rozmową o PIENIĄDZACH (ciii, przecież nie wypada wypowiadać tego słowa na głos!) z każdym kolejnym szefem miewam ataki kaszlu, paniki, histerycznego śmiechu albo obfitej potliwości.

Wchodzę pod biurko i odszczekuję. Miałam nie narzekać, nie marudzić i nie skamleć, ale muszę sobie ulżyć. Otóż nienawidzę klimatyzacji. To cholerstwo doprowadza mnie do szału, choroby i zawsze jest punktem zapalnym na biurowej mapie konfliktów. Tak, wiem, są ważniejsze problemy. Jednakże...

6 czerwca 2014 roku. Tego dnia, po pięciu latach, zamknęłam swoją działalność gospodarczą. W końcu odetchnęłam z ulgą i cieszę się, że mam to już za sobą.

Dzielimy się radościami i smutkami. Kochamy się. Ufamy sobie. Bawią nas te same żarty. Śpimy w jednym łóżku. Jemy wspólnie posiłki. Razem chodzimy na zakupy. Dzielimy się samochodem i obowiązkami. Wspólnie podejmujemy kluczowe decyzje. Wspólnie się rozliczamy. Ale wspólne konto? Nie w tym życiu.

Niniejszym wchodzę pod stół i odszczekuję: praca "na opak" nie jest fajna. To znaczy jest, ale ma wiele poważnych minusów. Nieprzespane noce. Weekendy w pracy. Święta w pracy. Wiadomo, że jak Polyanna staram się dostrzegać w każdej sytuacji plusy, ale nie powiem - minusy też są dość dobrze widoczne.

Czy łatwo? Czy opłaca się być odważnym? A może zamiast odwagi i tego naszego słowiańskiego machania szabelką lepiej wybrać bezpieczną pokorę i taktykę nastawioną na przetrwanie?

Czy kobiety w Polsce zostały omamione wizją "mamy w garsonce ze słodkim berbeciem na kolanach", co w praktyce oznacza frustrację i niemożność pogodzenia wszystkiego ze wszystkim? Nasza Czytelniczka stawia diagnozę.

Maturę zdajemy w wieku 19 lat. I jak to zwykle bywa po maturze podejmujemy decyzję o wyborze studiów. Takich, które teoretycznie zapewnią nam godziwe życie po i świetną atmosferę w trakcie. Mając 19 lat byłam intensywnie roześmianą i trochę zbuntowaną nastolatką z pewną dozą głupiej gąski. Czy wybrałam dobrze? Otóż wybrałam doskonale. To było cudowne i niezwykle twórcze pięć lat w moim życiu. I choć nie pracuję w zawodzie sensu stricte, to wiedza zdobyta na studiach bardzo mi się w obecnej pracy przydaje.

Wyobraź sobie pół roku, spędzone na podróży przez cały świat. Przeloty w luksusowych warunkach, mieszkanie w najlepszych hotelach, jedzenie w fantastycznych restauracjach, zwiedzanie najwspanialszych zabytków i poznawanie najbardziej fascynujących miast. Marzysz o takich sześciu miesiącach? Teraz masz szansę zrealizować to marzenie.

Czy to zawsze musi wyglądać tak samo? Zostawiam sobie pracę na ostatnią chwilę. Pielęgnuję odkładactwo od czasów podstawówki. Wypracowanie na poniedziałek pisałam w niedzielną noc. Zestresowana i spięta, lecz na odżywce z adrenaliny. A przecież miałam na to cały weekend. A może ta presja czasu jakoś perwersyjnie mnie kręci? Może to przesuwanie terminów wcale nie jest takie złe i czasem daje dobre efekty?

Całe dnie ślęczysz przy biurku gapiąc się w monitor i z rozrzewnieniem myślisz, że lepiej było zostać cieślą, wróżką albo bóg wie kim jeszcze? Teraz możesz sprawdzić, czy zajęcia, które wydają ci się twórcze, sensowne i przyjemne, są takie naprawdę. I poznać przy tym nowych, fantastycznych ludzi. Po to stworzony został Lifetramp!

Aplikując do firmy trzeba się zareklamować i przedstawić z tej lepszej strony. Podrasowane zdjęcie, podrasowane detale z życiorysu. Niestety szpachla kłamstwa spływa jak błoto pośniegowe, odsłaniając brzydkie dziury w asfalcie. Zderzenie z biurową rzeczywistością szybko weryfikuje jednak sztucznie napompowane CV.

Nie przypuszczałyśmy, że list Nie-emigrantki tak wzburzy krew w niektórych Czytelnikach. Kolejna Czytelniczka pisze do nas w jego sprawie. Czy znajdzie się ktoś, kto zdeklarowaną przeciwniczkę emigracji weźmie w obronę?

Napisała do nas Czytelniczka, której udało się wyrwać z toksycznej pracy. Opowiada swoją historię, ale i radzi, co można robić, jak się bronić, gdy padnie się ofiarą mobbingu.

Nasz Czytelnik, nieco wzburzony argumentacją Nie-emigrantki, postanowił rozprawić się z jej teoriami.

Jeżeli czytasz to przewalając się z boku na bok, nażarty mazurkiem i jajkami, względnie nafutrowany schabem i sałatką, wyspany i zadowolony z życia, to znaczy, że jesteś w szczęśliwej większości. Nieszczęśliwa mniejszość - jak ja - musi w tym czasie, zamiast świętować, siedzieć za biurkiem i pracować...

Nie, nie pytam o najstarszy - o najtrudniejszy. Według twórców pewnej reklamy, która od kilku dni krąży w sieci, odpowiedź na to pytanie jest oczywista. Czy faktycznie?

"Choć Polska nie jest rajem na ziemi i wcale się tu nie żyje łatwo, to wolimy jeść schabowy w dużym mieszkaniu w Polsce, niż mielonkę w zagranicznej suterenie 10 m2" - pisze nasza Czytelniczka, ostro krytykując politykę wyjazdów za granicę "na dorobek".

Działalność gospodarcza miała być rozwiązaniem wszelkich problemów - na czele z zatrudnieniem. Czy jednak życie "na swoim" jest naprawdę takie różowe? Nasza czytelniczka zdaje się być zaprzeczeniem tej tezy.

Co pani dała praca w urzędzie? Takie pytanie może paść na rozmowie kwalifikacyjnej. I jak na nie odpowiedzieć, żeby wypaść dobrze ? To proste. Trzeba kłamać, kłamać i jeszcze raz kłamać. Bo jakbym miała odpowiedzieć szczerze, to musiałabym powiedzieć, że praca w urzędzie dała mi osiem kilo, trzy dioptrie i bóle w kręgosłupie.

Spotkania są nieodłącznym elementem biurowego krajobrazu. Dla jednych to możliwość zaistnienia w strefie lansu, dla innych męczarnia. Zwłaszcza, gdy jesteś w towarzystwie przełożonego, który publicznie kompromituje się swoją niewiedzą, albo traktuje słowo ?kurwa? jako przerywnik mądrości. Ale spotkania to też świetna możliwość zgarnięcia premii za pomysł kolegi - jeśli jesteś cwaną łasicą.

Uważam, że najłatwiej jest zmienić pracę, gdy dobrze sobie w obecnej radzimy. Nad głową nie wisi bat nieuchronności ani widmo zwolnienia. Spokojnie rozsyłamy CV to tu, to tam, badając nowe terytoria. Rozmowy o pracę obarczone są mniejszym poziomem stresu.

Wystąpienie Kai Malanowskiej nadal rozgrzewa emocje. Napisał do nas Krzysztof Koziołek - pisarz i wydawca - który ma problem z okazaniem zrozumienia udręczonej pisarce...

Wiem, że się narażę. Że takie wyznanie to jakieś nieporozumienie. I ktoś zaraz powie: ona pewnie piła deszczówkę po Czarnobylu i takie są skutki, że jej się mózg zlasował. Ale prawda jest taka, że wolę gdy szefem jest mężczyzna.