życie

Wkrótce już nie tylko programiści, budowlańcy czy spawacze będą poszukiwani przez pracodawców. Projektant grywalizacji, telechirurg, czy nostaligsta - oto zawody przyszłości.

Z nadzwyczajną łatwością wszelkie złe czyny przypisujemy osobom zakompleksionym. Złośliwość, czepliwość, rozgoryczenie, frustrację, trolling, hejterstwo i kto wie, może nawet niekorzystne zmiany klimatyczne. Nie zgadzam się z tym. Zło przypisujmy ludziom złym, głupotę głupim, a kompleksów proszę nie potępiać w czambuł. Spieszę wyjaśnić, dlaczego niekiedy je doceniam.

Kończy się kwiecień, miesiąc siły na Fochu. Dostałyśmy właśnie list, który niesie ogromną porcję siły i optymizmu. Dzielimy się nim z Wami, a naszej Czytelniczce życzymy rozwalenia walca uśmiechniętym spojrzeniem, jak superbohaterka, którą jest!

Nasza Czytelniczka nie może się nadziwić, że w tekście o codziennych nieuprzejmościach nie znalazło się nawet słowo o zachowaniach podczas zakupów. Postanowiła zatem uzupełnić tę lukę.

Świat oszalał na punkcie Kate Middleton (ups, przepraszam, księżnej Catherine). Media piszą, że to nowa ikona mody, macierzyństwa, kobiecości. Wszystko co najlepsze, to ona. Piękna i wspaniała. I takiego wspaniałego męża ma, Williama (trochę łysy, ale co tam). Prawie króla. Podobno każda kobieta chce być jak ona, bo przecież życie ma zupełnie jak z bajki. Aha. Uważajcie, żeby to nie była bajka braci Grimm czy innego Andersena.

Święta, święta i po świętach. Zanim poczułam, że są święta, te już się skończyły. Nie wiem, czy jest mi z tego powodu jakoś specjalnie smutno. Mam raczej wrażenie, że czas mi gdzieś ucieka.

Otworzyliście się kiedyś przed zupełnie obcą osobą? Opowiedzieliście o rzeczach, o których normalnie wolelibyście pomilczeć? Do redakcji przyszedł list, w którym Czytelniczka zwierzyła się z pewnej słabości. A mianowicie z ciekawości wobec innych ludzi. A przy okazji dziękuje pewnej kobiecie, która przysiadła się do niej na ławce.

Każdy z nas ma je u siebie w domu. Trzymamy, bo jeszcze mogą się przydać albo mieliśmy jakiś mistrzowski plan wykorzystania ich, ale nie bardzo już pamiętamy jaki. Oto skryci zaśmiecacze - rzeczy, które spokojnie możecie wyrzucić lub oddać - choćby dziś.

Lubicie horrory? Mam dla Was świetną lekturę. Najpierw was wciągnie, potem przerazi, zmrozi krew w żyłach i przyprawi o zawroty głowy albo nauczy czegoś o planowaniu wydatków i zarządzaniu własnymi oszczędnościami. Coś w sam raz na wielki finał corocznej PIT-owej odysei.

Nie przypuszczałyśmy, że list Nie-emigrantki tak wzburzy krew w niektórych Czytelnikach. Kolejna Czytelniczka pisze do nas w jego sprawie. Czy znajdzie się ktoś, kto zdeklarowaną przeciwniczkę emigracji weźmie w obronę?

Irytują nas z wielu powodów. Chcielibyśmy ich nie zauważać, ale zwyczajnie się nie da. Zlewają się trochę z tłem, ale dają się wyczuć - trudno powiedzieć ilu ich jest, niełatwo to zbadać i policzyć. Prawdopodobnie kilkaset tysięcy osób w Polsce, które nas drażnią i irytują. Dlaczego?

Do śmierci? Do osiągnięcia wieku "statecznego"? Dopóki jesteśmy zdrowi? Kiedy należy przestać gonić za przyjemnością i "folgować sobie"? Oto trzy inspirujące historie o radości życia. Na przekór śmierci.

Napisała do nas Czytelniczka, której udało się wyrwać z toksycznej pracy. Opowiada swoją historię, ale i radzi, co można robić, jak się bronić, gdy padnie się ofiarą mobbingu.

Trafiłam wczoraj na artykuł opublikowany przez Huffington Post, traktujący o dwunastu wyjątkowo niegrzecznych zachowaniach, które w naszych czasach stały się normą. Spróbuję zatem zrobić mały rachunek sumienia i podzielić się własnymi obserwacjami.

Kto mieszka w internecie, ten prędzej czy później spotka jakiegoś hejtera. Jeśli kiedykolwiek mieliście wrażenie, że to nie są normalne osoby - możecie mieć rację. Tego dowodzą najnowsze badania!

Tęsknota za utraconą młodością, czy dekadencja dorosłości? Toast za spektakularne sukcesy, czy opijanie zmarnowanych szans? Czy szalone trzydziestki naszego pokolenia to dowód na to, że choć byliśmy przyszłością, ktoś nam ją ukradł sprzed nosa?

Idealne matki, doskonałe partnerki, ikony stylu. Świeciły przykładem w kraju, zawstydzały kobiety zza żelaznej kurtyny, po latach zaś pokazały, że są jedynie ludźmi, podobnie jak ich mężowe. Kto taki? Żony astronautów z NASA.

Nasz Czytelnik, nieco wzburzony argumentacją Nie-emigrantki, postanowił rozprawić się z jej teoriami.

Na pomysł pluszaków w formie ludzkich organów i narządów, Agnieszka Nieradka wpadła na studiach. Kupiła maszynę, na kartkach papieru zaczęła uczyć się szycia, a trzy miesiące później wystartowała z firmą pluszektorium.pl. Miała 23 lata. Dziś jej wesołe serca, zmęczone wątroby, złe jelita i wykończone macice można spotkać zarówno w lekarskich gabinetach, jak i prywatnych domach.

Oto Rafał Mikołajczyk. Szybko jeździ na handbike'u i ostro walczy o punkty, gdy gra w rugby. Jest w kadrze narodowej i trenuje, aby wziąć udział w paraolimpiadzie. Poza tym jest typowym facetem, który poproszony o popilnowanie torebki, kładzie ją na stoliku i odwraca się do niej plecami.

Jeżeli czytasz to przewalając się z boku na bok, nażarty mazurkiem i jajkami, względnie nafutrowany schabem i sałatką, wyspany i zadowolony z życia, to znaczy, że jesteś w szczęśliwej większości. Nieszczęśliwa mniejszość - jak ja - musi w tym czasie, zamiast świętować, siedzieć za biurkiem i pracować...

Nie, nie pytam o najstarszy - o najtrudniejszy. Według twórców pewnej reklamy, która od kilku dni krąży w sieci, odpowiedź na to pytanie jest oczywista. Czy faktycznie?

Nie lubię gotować - nie wychodzi mi większość dań na ciepło. Są jadalne, ale brak im smaczności. Lubię za to szybkie, łatwe w przygotowaniu, a pięknie i efektownie wyglądające przekąski. Wielkanoc zatem jest w zasięgu moich możliwości. Ale nie ma co szaleć: uporajmy się z tym w trzy godziny!

Mam koleżankę, która tak bardzo kogoś nienawidzi, że życzy mu śmierci. Coś takiego wydawało mi się niemożliwe, dopóki jej nie poznałam. Szczerze tej osoby nie znosi, ale żeby nie było - ma swoje powody. Doznała od tej osoby krzywd, które w tamtym momencie życia dużo ją kosztowały. I nie umie przestać nienawidzić.

List Czytelniczki, zastanawiającej się czy nie lepiej przyznać się do porażki i wrócić do swojego małego miasta z Warszawy, która rozczarowała ją w wielu kwestiach, bardzo mocno Was poruszył. Oto wybrane przez nas trzy listy, z których - mamy nadzieję - Everywoman będzie mogła czerpać pociechę.

O tym, że niektóre marki zostały lub będą wycofywane z Polski słychać co pewien czas. Sama jakoś specjalnie nie przywiązuję do tego wagi, bo nie jestem z żadną marką specjalnie związana. Jednak podobno znikanie z rynku marek ma wpływ na wielkie centra handlowe, które podobno czeka rychła śmierć.

Ponieważ lubię łączyć przyjemne z pożytecznym i chciałam zrobić coś nowego i odświeżającego, wybrałam się na warsztaty kulinarne. Postanowiłam poszukać odpowiedzi na pytanie, czy można mnie w końcu nauczyć gotować i czy nabyte umiejętności okażą się trwałe. Eksperyment uważam za udany!

"Choć Polska nie jest rajem na ziemi i wcale się tu nie żyje łatwo, to wolimy jeść schabowy w dużym mieszkaniu w Polsce, niż mielonkę w zagranicznej suterenie 10 m2" - pisze nasza Czytelniczka, ostro krytykując politykę wyjazdów za granicę "na dorobek".

Działalność gospodarcza miała być rozwiązaniem wszelkich problemów - na czele z zatrudnieniem. Czy jednak życie "na swoim" jest naprawdę takie różowe? Nasza czytelniczka zdaje się być zaprzeczeniem tej tezy.

Wielkanoc to taki moment, kiedy można zaszaleć i wrócić do tradycji. Ja tak robię - nie dlatego, że trzeba i wypada, tylko z absolutnie egoistycznych pobudek. Lubię mazurki i żur, taki postny, z suszonymi grzybami oraz z chrzanem, natomiast biała kiełbasa to dobry sposób na zamknięcie ust mięsożercom.