To cud, że żyjemy - myślę, podsumowując listę dziwnych rzeczy, które jedliśmy za młodu, dorastając w owianym legendami okresie PRL. W naszych potrawach roiło się od glutenu, laktozy i innych takich majonezów i konserwantów.

Stała praca, niezła pensja, wszystko idzie gładko. Aż do cięcia kosztów, restrukturyzacji albo wprowadzania "zmian". Jak zwał, tak zwał, lecisz na bruk. Skrzydła podrapane, policzek w twarz, dziękujemy i czar pryska. Będziesz szukać. Ten tekst jest o szukaniu właśnie.

Bicie piany może podnieść ciśnienie. Naszej Czytelniczce podniosło. I po lekturze tekstu Dominiki, dzieli się z nami swoimi przemyśleniami - m.in. o czystym powietrzu.

Fajnie jest decydować o swoim losie, brać sprawy we własne ręce, podejmować ważne decyzje i co tam jeszcze się robi, będąc dorosłym. To daje dużo satysfakcji i jest przyjemne, choć trudne. I frustrujące. I w dorosłości właśnie najgorsza jest ta cholerna ambiwalencja. I to, że wielu rzeczy o byciu dorosłym nikt nam nie powiedział.

Dziennikarze pracujący w Gremi Business Communication, czyli u wydawcy m.in. "Rzeczpospolitej" zostali przez pracodawcę zobowiązani - pod sankcją utraty pozostawionych w nieładzie przedmiotów - do utrzymywania porządku na biurkach.

W komentarzach padło pod moim adresem wiele zarzutów, zdecydowałam się więc, zamiast odpowiadać na każdy z nich oddzielnie, napisać tekst, w którym odniosę się do waszych uwag. Tekst nie został zrozumiany tak, jak tego chciałam - wina, niestety, leży po mojej stronie. A ponieważ temat okazał się gorący, chcę dokładniej wyjaśnić, o co mi chodzi i odpowiedzieć na kilka pytań. Może zrozumiemy się lepiej.

Rączka wywołała niemałą burzę tekstem "Przeciwko uczłowieczaniu zwierząt". Dziś, nim przemówi sama krytykowana, prezentujemy jeszcze dwa głosy: jeden zdecydowanego sprzeciwu, drugi z prośbą o zauważenie innego problemu.

Czy zastanawialiście się, jak często korzystacie z nazwy jakiejś marki jako synonimu nazwy przedmiotu? Ja, przyznaję się bez bicia, dość często. Na rynku jest wiele towarów, które dzięki swojej sile oddziaływania mają wpływ na język potoczny. Przynajmniej ja to tak odbieram.

Napisała do nas Czytelniczka z krainy Gluta, Focha, a może nawet Depresji. Wsparcie mile widziane. A może ktoś pomoże tak realnie?

Widok zapiera dech w piersiach. Panorama Warszawy ze szczytu najwyższego biurowca dawnych zakładów chemicznych Foton jest przepiękna. Stoimy tu we troje. Ja, Filip Chlebda - miłośnik urbeksu, od pewnego czasu także jeden z członków ekipy programu telewizyjnego poświęconego odkrywaniu historii współczesnych pustostanów. No i Jacek Podemski - przewodnik, miłośnik fortyfikacji, chiropterolog amator. To on prowadzi nowy program ?Wstęp wzbroniony" w TVN Turbo.

Rak? No i co z tego? Da się z tym żyć, i to nawet lepiej niż wcześniej - mówi jeden z uczestników programu "Photos for Life", który 15 października uruchomiła fundacja Rak'n'Roll. W ramach programu fundacja tworzy charytatywny bank zdjęć. Ich bohaterowie są chorzy na raka, a mimo to zadowoleni, uśmiechnięci, piękni, bo rak to nie wyrok.

Tekst Rączki o uczłowieczaniu zwierząt spotkał się z ogromnym odzewem z Waszej strony (czytaj: działo się jeszcze więcej, niż zazwyczaj). Publikujemy dziś list od Czytelniczki, która grozi, że strzeli nam porządnego focha.

Wpadki zdarzają się każdemu i potrafią podnieść ciśnienie bardziej niż 10 najlepszych włoskich kaw. Jeśli błędy można naprawić, to świat się nie zawali. Gorzej, gdy są to błędy nieodwracalne.

Wiem, że cieszymy się właśnie złotą polską jesienią i wcale nie myślimy jeszcze o pierwszych mrozach. Ale ja co roku obiecuję sobie, że nie będę jak drogowcy i nie dam zaskoczyć się zimie. I właśnie dlatego dzisiejszy tekst będzie pierwszym z cyklu o zimowej pielęgnacji.

Nasza Czytelniczka zadumała się na sprężynowym logiem i Polską. Pierwsi do krytyki, ostatni do myślenia? Czy to my?

Tadkowi przeszkadza właściwie wszystko - zimny kotlet, karłowata roślinność i nieinspirujący krajobraz. Maria też nie lubi polskiej rzeczywistości. Szczecińscy artyści Łona i Webber nagrali zabójczo zabawną piosenkę o wiecznym polskim narzekaniu i zrobili z niej pocztówkę dźwiękową. A ja postanowiłam poważnie sobie z nimi o tym porozmawiać.

"Nikomu nie żal pięknych kobiet" - napisała lata temu Agnieszka Osiecka. W tej kwestii niewiele się zmieniło. O niemiłym traktowaniu kobiet mało urodziwych, czy grubszych rozpisują się różnorakie media (i dobrze!), o dokuczaniu ładnym - już niekoniecznie.

W listopadzie ukaże się autorska składanka "Nothing Has Changed", na której David Bowie zebrał swoje najlepsze piosenki. To świetna okazja, by ułożyć własną listę "best-ofów".

Pies to pies. Kot to kot. Zwierz i tyle. Nie, to nie znaczy, że można je męczyć i dręczyć. Są żywe, szacunek im się należy. Ale na boga (którego nie ma) to nie znaczy, że mamy je traktować jak ludzi!

Jestem patologicznym czytaczem książek. Czytam, kiedy tylko mogę - w autobusach, pociągach, w kolejkach, oczywiście w domu. Dość długo opierałam się kupieniu czytnika książek elektronicznych, powtarzając frazes ?nie ma to jak zapach książki?. Och, w jakże wielkim byłam błędzie!

Przyznaje się bez bicia, w ramach samoumartwienia od miesięcy śledzę losy Konwencji o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet. Nazwa może długa i nudna, trudno ją seksownie reklamować na billboardach, ale za to dokument nią opatrzony jest ważny. Paradoksalnie też, afera, jaka rozpętała się po tym, jak polski rząd miał go ratyfikować przydała mu znaczenia. Choć nie o takie znaczenie chodziło jej autorom.

Amerykanka Meghan Trainor, rozmiar co najwyżej 42, w przeboju "All About That Bass" śpiewa o tym, że kochanego ciałka nigdy za dużo, piętnując jednocześnie "chude zdziry", które tyłeczka zdatnego do kręcenia i potrząsania nie mają. Czy pochwała krągłych pośladków jest równie szkodliwa jak promowanie rozmiaru zero?

Masz przyjaciół i znajomych? To dbaj o nich, kochaj i szanuj. Celebruj każdą chwilę z nimi, bo chwile są ulotne i nikt wam nie zwróci niewykorzystanego czasu.

Przez kilka dni gościłam w swoim domu wegan. Trochę to brzmi tak, jakby zawitali do mnie kosmici. I możliwe, że tak właśnie jest. Bo i oni sami przyznają, że czasem - gdy mówią o tym, co jedzą - czują się, jakby przybyli z innej planety.

"Jestem matką, ciężko i uczciwie pracuję (...). Mój ulubiony płaszcz na ten sezon ma kolor mleczno-różowy" - pisze o sobie nasza Czytelniczka, która chciała wybrać się na koncert Behemotha, ale jej tę możliwość odebrano. No i strzela słusznego focha.

Dzika przygoda, walka z żywiołami, walka z samym sobą, wolność. Hipisi, pionierzy, pogranicznicy, zakapiory. Czy dziś da się wszystko rzucić i przenieść w Bieszczady? I czy to nadal są te same Bieszczady?

Jeden z najlepszych polskich filmów. Doskonały, mocny, wbija w fotel. "Ta historia musiała zostać sfilmowana, aż dziwne, że nikt tego wcześniej nie wziął" - mówi Krzysztof Rak, autor scenariusza. Jacy są według niego "Bogowie"?

Podrywanie to podobno domena mężczyzn. Nie bez powodu mówi się jednak, że to "kobieta wybiera mężczyznę, który ją wybierze". Jak to robi płeć piękna? Jakie zna metody? Na ile przyznaje się do tego, co robi? No i co o tym wszystkim myślą mężczyźni?

Nie interesujecie się muzyką? To dobrze, ona też się wami nie interesuje. Po prostu powstaje. Radzę wam jednak dobrze - odkurzcie odtwarzacze i podłączcie dobre głośniki, nadciąga złota polska jesień piosenkowa.