Czego mi brakuje do szczęścia? Niczego. Przeciwnie. To właśnie BRAK mnie ostatnio ucieszył niezmiernie. Odważyłam się i po trzech latach przyczajenia wyrzuciłam ponad 80 procent moich ubrań. Że sprytnie zrobiłam miejsce na nowe? Oj, Dziewczyny! Wcale nie. Słowo, że nadal cieszę się pustymi półkami.

Dziś razem z Miszą postanowiliśmy porozmawiać o tym jak przykryć zbyt dużą pupę. Osobiście nie wiem co to znaczy zbyt duża pupa, ale niektóre dziewczyny tak mówią o swoich tyłach. Ja mam dużą, ale zbyt dużą? Nie sądzę. Zapraszam do zapoznania się z naszą rozmową i naszymi wyborami. pozdrawiamy Olgu i Misza

Szansa na to, aby dwie bardzo zajęte matki spotkały się twarzą w twarz jest nikła - zwłaszcza jeśli mieszkają w różnych miastach. Dlatego mój wywiad z Dorotą Smoleń, pomysłodawczynią akcji "Macierzyństwo bez lukru", to efekt wymiany maili, pisanych nocą, bo tylko wtedy jest czas. To jedna z prawd o macierzyństwie - bez lukru, ale i bez martyrologii - które nam się podczas tej rozmowy ujawniły.

Każdemu czasem skacze ciśnienie i ma ochotę złapać interlokutora za kudły, zakręcić nim trzy razy nad głową i rzucić w siną dal. Ale to tylko wizje, które rozładowują nasze napięcie. A co, jeśli ktoś postanawia rozładować napięcie inaczej?

Strzeżcie się, oto bowiem przed wami przerażający artykuł, w którym znajdziecie niebezpieczne dźwięki od których mózg się lasuje, a ciało cierpi katusze. Oraz piosenki, po których wasze głowy nawiedzać będą durne teksty i maltretujące ducha melodie. Na koniec zaś sprzedam wam sekretną receptę na to, jak się tego świństwa pozbyć.

Pragnęłam tego serialu, jak kania dżdżu. To, co dostałam w zamian za długie oczekiwanie, jest najlepszą nagrodą jaką można sobie wyobrazić. Nowy serial HBO, Detektyw, ma wszelkie szanse okazania się moim hitem roku. A zważywszy na to, że piszę te słowa w styczniu, możecie być pewni, że mój zachwyt jest ogromny.

Temat rodzicielstwa i aspektów z nim związanych wypłynął parę razy, kiedy pytałam, o czym życzycie sobie przeczytać. Poniższy tekst jest dla tych, którzy o tym czytać chcieli. Tych, których te kwestie nudzą i niesmaczą - rozumiem i obiecuję, że z Waszych typów też coś wkrótce wybiorę. Nic o dzieciach, obiecuję. Dziś jednak...

Nasza stała Czytelniczka i komentatorka Aj (zwana w redakcji pieszczotliwie Ajką) zastanawia się, czy zdradzeni zasługują na współczucie, czy pogardę?

Karnawał zaczął się u mnie z przytupem. Odebrałam telefon i usłyszałam krzyk: dzieje się coś złego, puchnę! I tak oto na własne oczy przekonałam się, że kwas hialuronowy, do stosowania którego zachęcałam, bywa przekornym nicponiem. Powikłania się zdarzają. Zobaczyłam, co pozornie bezpieczne wypełnienie bruzd, potrafi zrobić z twarzą. I nie był to wcale przyjemny widok.

Chciałabyś poćwiczyć, ale jakoś ci nie wychodzi? Bo nie masz czasu, butów, pada deszcz i właśnie wrzucili nowy odcinek ulubionego serialu? Sprawdź, co ci najbardziej przeszkadza w sporcie. I zrób coś tym!

Ze wszystkich rzeczy, na które czekam w tym roku i które pewnie się nie wydarzą (trasa koncertowa Bowie'go*?) jest jedna, której jestem pewna - film o Veronice Mars. Czekam na niego od siedmiu lat. 14 marca będzie premiera. Trzymajcie kciuki, by film był tak wielki, jak moje oczekiwania.

Nie będzie wprowadzenia, bo nie ma na to czasu. Już za chwilę, już za momencik jadę w podróż życia i mam mnóstwo spraw na głowie do załatwienia przed wyjazdem.

Znacie to uczucie? Kiedy ktoś prezentuje poglądy, które może i nie są wam do końca obce, lecz prezentujący jest tak malutki, parszywieńki i pachnie tak nieładnie, że ze wszystkich sił staracie znaleźć się po przeciwnej niż on stronie barykady. Znacie? To posłuchajcie.

Dziś dla odmiany nie będzie o urzędzie, tylko o doświadczeniach w pracy z klientami. List naszej czytelniczki przywołał pewne reminiscencje.

Kaczkę podsunęła mi Aleksandra. Bynajmniej nie w odpowiedzi na moje: "Siostro, basen!". Bo to nie basen, to ocean cały złożony ze słów w wielu językach. Utonęłam więc w nim natychmiast, parskając śmiechem obficie. I tak, pokochałam kaczkę jak siostrę. Szl-OCH!

Nasza Czytelniczka Julia z humorem i swadą opisała nam drobne zdarzenie ze swojego życia. Niby drobne, a jednak na swój sposób wstrząsające... Strzyżcie się z głową!

Ty będziesz pisać o nudzie?! Chyba nie z własnego doświadczenia, co? - powiedziała mi ostatnio jedna z redakcyjnych koleżanek. Faktycznie, coś w tym jest - w temacie nudy jestem wielkim teoretykiem. Nie tylko ja. Choć dla znudzonego bywa męcząca i powoduje wiele skutków ubocznych, nuda od lat fascynuje i motywuje do działania naukowców z całego świata.

Nie będę kłamać - nie choruję z miłości do Krakowa. Nie zakochałam się w nim ani od pierwszego wejrzenia, ani od kilku następnych. Przyjeżdżałam tu na niezliczone wycieczki szkolne, poznałam turystyczną twarz miasta i nie była ona szczególnie zachwycająca. Tym razem także przyjechałam tu, aby spotkać się z przyjaciółką, która zadbała jednak o to, żebym trochę pozwiedzała. Jej pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę.

Aleksandra i Rączka wypowiedziały się w sprawie Bratkowskiej (tak już chyba należy o tym mówić i pisać?). Fala różnorakich opinii przetoczyła się przez komentarze pod oboma tekstami. Pojawiły się również sugestie, że nie wszyscy, co się wypowiadają, w ogóle widzieli przyczynek do dyskusji: program z udziałem bohaterki skandalu. I w tej właśnie sprawie napisał do nas Czytelnik.

Uważaj, czego sobie życzysz, bo jeszcze się spełni - mówi chińskie przysłowie. Naucz się nie życzyć sobie zbyt wiele, a będziesz szczęśliwy - mówię ja.

Ależ byłam podła ostatnio, ajajajaj. Non ne regrette rien. Ale żeby wynagrodzić sobie i światu ataki (słusznej) furii i strugi (uzasadnionego) jadu - dziś same ładne rzeczy, miłe zjawiska i dobre wiadomości. Może ładne, miłe i dobre wybieram całkowicie subiektywnie, ale za to szczerym (choć czarnym) serduszkiem. To jazda!

Bądźcie grzeczne dzieci, bo przyjdzie dżender i was zje! - tak się teraz straszy milusińskich. Żeby nie straszyć bez sensu, ale też nie przeoczyć trendu "na gender" poprosiłyśmy o kilka słów Szprotę, czyli Katarzynę Paprotę, która rzuca nieco światła na tego mrocznego potwora z otchłani dziejów.

"Bezustne kreatury o piętnastu palcach u jednej dłoni" - taką wizję przyszłości kreśli nasz Czytelnik. Niby żartobliwie, ale coś w tym jest...

W zalewie chłamu i w obliczu obojętności mas ludzkich na prawdziwe wartości artystyczne poczułam się zobowiązana napisać kilka słów podziękowania osobie, która poruszyła miliony serc i tysiące głów. To do Ciebie, droga Nataszo, aktorko, wokalistko i nieformalna ambasadorko naszej słowiańskiej sztuki!

Aleksandra co tydzień donosi Wam o tym, kto i co powiedział (nie doczytał/przejęzyczył się), a od dziś ja będę robiła dla Was małą prasóweczkę sieciową. W nowym cyklu zbierzemy linki, strony, zdjęcia, klipy i co tylko z mroków internetów wyłowimy.

Aj waj, gewałt! Minęło dziewięć dni stycznia, a nasza postrzelona redakcja nie ogłosiła jeszcze tematu na ten miesiąc! Skoro brak tematu, to niech tematem będzie brak - rzekła Rednacz, klasyczny Salomon w spódnicy, który leje z pustego w próżne od rana do wieczora.

Każdemu czasem zdarza się skłamać - z delikatności, w dobrej wierze, czasem z lenistwa lub ze strachu. Nie ma co o to kruszyć kopi. A co, jeśli głupie kłamstwo burzy nam monumentalną postać ukochanej osoby?

Miałam się nie odzywać. Cichutko sobie siedzieć, nic nie mówić. Bo po co, skoro tłum już wystawił szafot, tłum już wirtualnie ściął. Co mi to da, że napiszę, co ja o tym myślę? Szczerze? Jeszcze nie wiem. To się jeszcze okaże.

David Bowie skończył dziś 67 lat - a ja postanowiłam podzielić się moją miłością do niego z całym światem. W tym celu nagrałam filmik, w którym próbuję wyjaśnić za co i dlaczego kocham Davida B.

Śmierć ważnej dla nas osoby to temat, z którym zmierzy się każdy. W tym jesteśmy wszyscy równi. Ale każdy przeżywa to zupełnie inaczej. Napisała do nas wdowa, która nie zamierza przechodzić tradycyjnej żałoby. Ku lekkiemu oburzeniu rodziny, sąsiadów, a może nawet Waszemu.