Sieć pełna jest śmieci, bzdur i bezsensownych pochłaniaczy czasu. Na szczęście można w niej znaleźć także krynice wiedzy, źródełka inspiracji i fontanny rozrywki. Oto nasz subiektywny przewodnik po bezdrożach internetów - gdzie zaglądałyśmy najczęściej w minionym roku?

Jeśli pamiętacie filmiki wideo z Kamilem Durczokiem komentującym czystość stołu, wiecie już, że dziennikarze przeklinają gorzej niż szewcy. Soczyste mięso to nasz chleb powszedni, ale my w Fochu robimy to nieco inaczej, mamy bowiem swój zestaw najróżniejszych odzywek, nie zawsze wulgarnych, ale wiele znaczących. Mamy też swoje kody i szyfry, które mają zmylić nieprzyjaciela. Skoro jednak znamy się długo, postanowiłyśmy się z Wami podzielić naszymi powiedzonkami.

Była taka powieść dla panienek, w której bohaterka napisała list do siebie samej z przyszłości. Po latach otworzyła przesyłkę. Była rozbawiona, rozczulona, rozgoryczona, pełna politowania. Ja tam żałuję, że nie miałam możliwości jak z książek Strugackich - napisania listu do siebie samej sprzed dekady. Miałabym sobie wiele do powiedzenia.

Małżeństwo to krzywdząca instytucja - zwłaszcza dla kobiet? Zapoznajcie się z interesującą teorią Naszej Czytelniczki. Zgadzacie się z nią?

Ubiegłoroczny Sylwester był jednym z najbardziej stresujących dni dla mojego psa i dla mnie. Wybuchy skutecznie popsuły nam bardzo miły wieczór.

Podsumowania zawsze robię kulawo i ilekroć siadam z ołówkiem, aby dokonać samorozliczenia - wychodzi mi, że winna, nie ma i w ogóle manko. Ale innych, ooo, innych podsumowuję bez drgnienia paluszka na kalkulatorze, sprawnie i nie wahając się. Było, owszem, w roku 2013 parę wypowiedzi i zjawisk, które wywołały u mnie opad szczęki. Czasem z zachwytu, czasem wręcz przeciwnie. Pozwólcie, że dokonam subiektywnego wyboru faworytów, po jednym z każdego przeglądu. Wybór zwycięzcy pozostawiam Wam.

Chyba macie już dość świąt, żarcia i miłej świątecznej atmosfery? Wróćmy więc do zwyczajnych problemów pierwszego świata. Ponieważ tematem przewodnim grudnia wciąż jest egoizm, to (dla odmiany) opowiem wam coś o sobie. Mam syndrom prymusa. I on mnie już trochę męczy.

Do tańca, do płaczu, do zakochania się i do zachwycenia się, mam też cichą nadzieje, że do odkrycia i polubienia. Oto kilkanaście kobiet, które w 2013 roku zaznaczyły swoją obecność na scenie albumami i innymi breweriami. Nie wszystkie kocham, ale uważam, że każda jest warta uwagi. Bierzcie więc, czytajcie i zasłuchujcie się.

Pomyślałam, że fajnie przygotować tekst o tym czego dokonałyśmy i czego nie udało nam się zrobić w bieżącym roku. Pomysł fajny, ale niestety gorzej już z jego realizacją. Po prostu brakuje dziewczynom (prawie wszystkim) czasu na spisanie mi swoich dokonań. Mam natomiast nadzieję, że panie dopiszą się nawet w kilku słowach w komentarzach pod tekstem.

W ostatnim numerze "Wysokich Obcasów Extra" przeczytałam bardzo ciekawy wywiad z panem profesorem Marcinem Królem, który odebrałam trochę jak reprymendę dla samej siebie, bo dużo w nim przeciwko egoizmowi - a to nasz temat miesiąca i nie szczędziłyśmy pochwał takiej postawie. Przemyślenie argumentów mądrego człowieka to będzie chyba najlepsze podsumowanie nie tylko tego cyklu, ale i całokształtu spraw.

Wiadomo, MOI ulubieni. Wiadomo, każdemu z nas serce drga na inny widok. Wiadomo, subiektywizm nie istnieje. Wiadomo, pokłócimy się o rangę, wymiar, rolę i wyraz. Wiadomo, o gustach nieładnie dyskutować. A jednak. Wyzywam Was.

Jak najpiękniej wyrazić w Święta miłość do bliźnich? Podzielić się opłatkiem i pięknym życzeniem? Może. Ale umówmy się, w większości z nas wciąż drzemią dzieci, które jarają się fajnym prezentem. Lub walczą z twarzą przy fatalnym...

Kochane Czytelniczki i Drodzy Czytelnicy! Foch wesołych świąt Wam życzy. I nie bójcie się: to jedyny rymowany element. Teraz będzie po naszemu (plus gościnna wkładka mięsna i zwierzęta mówiące ludzkim głosem).

Czas już właściwie nie goni, prezenty zapakowane, ozdoby choinkowe czekają na pracowite rączki (czubek na pewno znowu będzie krzywy) i wszystkie ruszamy zaraz do ostatnich działań wigilijnych. Może zatem pozostawimy Was tu z garścią wspomnień, zwyczajów i tradycji, które towarzyszą nam w ten przemiły dzień.

W życiu każdego prostego zjadacza popkultury przychodzi taka chwila, gdy musi dokonać rachunku sumienia i przyznać, że te pochłaniane bez umiaru odcineczki seriali nie zawsze były pierwszej świeżości. Na szczęście ten rok wypada naprawdę nieźle: ilość totalnych rozczarowań jest mniejsza od ilości totalnych zachwytów. A chyba o to chodzi, nie tylko w konsumpcji seriali.

W ramach rozrywek świątecznych, część z nas zażywa tego, z czym nie mamy do czynienia na co dzień - wolnego czasu. Oddajemy się wtedy zwykle lubianym, acz prostym rozrywkom. Na przykład oglądamy filmy...

List do uwodzicielki był kamyczkiem wywołującym lawinę - po nim posypały się kolejne. Odezwały się flirciary i mimowolne kusicielki. Dziś propozycja od Czytelniczki, która twierdzi, że ma rozwiązanie tego konfliktu.

Wigilia to taki szczególny dzień w roku, gdy po harówce w kuchni i wypucowaniu mieszkania dzielimy się opłatkiem i siadamy do stołu nakrytego białym obrusem. W tle słychać relaksujące kolędy, a zapach świerka (Picea abies) miesza się z aromatem kapusty z grzybami. Ale oprócz świętowania w domu tradycyjnie, zaliczamy też różne wigilie towarzyskie i te mniej przyjemne, a więc pracowe.

Jeden z naszych najwierniejszych Czytelników, Mężczyzna Inaczej, zaprasza do cyrku osobliwości. A prawdę mówiąc, to niestety wszyscy takich egoistów znamy. I występują oni w przyrodzie dość często...

Stało się. Ja. Ta, co niby nie czyta blogów, została zdemaskowana. Okazało się, że czytam ich całkiem sporo, tylko zwyczajnie przestałam już dawno myśleć o tym, w jaką formę to wszystko jest ubrane. Znów więc zamierzam nieco afirmatywnie podrzucić Wam kilka tropów.

Pięknie przystrojony stół, zastawiony przysmakami... Pachnąca, ślicznie ubrana choinka. Wielopokoleniowa rodzina w odświętnych strojach dzieli się opłatkiem i składa sobie czułe życzenia. STOP. Nie każde święta tak wyglądają. Nasza Czytelniczka przedstawia trochę inną wizję...

Bum, błysk, abrakadabra, rodzinne przetasowanie, mała zmiana planów i okazuje się, że na rodzinnej kolacji będzie mile widziany dodatek. W postaci ciotuni, wujcia, ich nastoletniej córki, nieco mniej nastoletniego syna i drugiej córki, dziewięcioletniej. Cieszysz się?

Tytuł chyba mówi wszystko: zapraszam na podsumowanie najbardziej komentowanych zdjęć z internetu, Instagramów gwiazd, najpopularniejszych memów, video i internetowych trendów mijającego roku.

Poprosić mnie o zrobienie subiektywnego muzycznego podsumowania roku, to jak dać dziecku zapałki i benzynę - ryzyko, że przez godzinkę będziecie słuchać trzasku płomieni i Davida Bowie jest bardzo duże. Ale nie lękajcie się - opanowałam swe naturalne skłonności do monomanii, zaś redakcja szykuje jeszcze inne zestawienia. A ja dziś zapraszam do odsłuchania osobistej playlisty, którą zatytułowałam "Skacz i płacz z RedNacz".

Trzy dni do Świąt. Biegajmy dookoła (panie z koszulami nocnymi zarzuconymi na głowy) i krzyczmy. Panikujmy, wybuchajmy długo tłumioną frustracją, spinajmy się, szarpmy i toczmy nierówne boje. Zawsze, zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie ten spektakl obserwował z pobłażliwym uśmiechem, znad kieliszka czerwonego wina. W tym roku tym kimś planuję być osobiście. Za plany więc!

Zadanie wydawało się banalne: opisać najlepsze książki i komiksy dla dzieci wydane w mijającym roku. Urobiłam się jak koń. Nie przy pisaniu. Przy wyborze. W dodatku odbyłam kilka kłótni z kluczowymi testerami, osobistymi dziećmi - córką lat prawie pięć i synem gimnazjalistą. Uwzględniłam też zdanie moich rodziców, czyli dziadków czytających Klarze. Wbrew pozorom, zła książka dla dziecka, może wykończyć czytającego dorosłego.

Zastanawiałam się, od czego zacząć, żeby was nie spłoszyć. Wiem, że wiele z Was niespecjalnie ma czas, cierpliwość, zapał i talent do majsterkowania. Mam też świadomość, że nie wszyscy mają na wyposażeniu dzieci. Dlatego na samym początku powiem jedno - żeby pobawić się w to, co zaraz wam zaproponuję, wystarczą trzy rzeczy: ciekawość świata, kilka przedmiotów uznawanych za odpady do recyklingu i... poczucie humoru.

Czasami jestem podobna do bohatera Rejsu Marka Piwowskiego, z tą różnicą, że ja mam słabość do filmów, które już widziałam. "Proszę pana ja jestem umysł ścisły. Mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem. Po prostu. No... To... Poprzez... No reminiscencję. No jakże może podobać mi się piosenka, którą pierwszy raz słyszę."

Mięsem tylko metaforycznie, choć materiał nagrywałyśmy w sklepie mięsnym Chrum.com, za to jednorożec naprawdę obrywa. Ale mnie sprowokował, skubany.

Moja droga przyjaciółka E. opowiedziała mi kiedyś zatrważającą historię. Osoby dramatu: ona, jej małe autko, worki z prezentami sztuk siedem, śnieżyca i rodzina, rozrzucona po całym... nie, nie świecie. To był było proste. Po całej Warszawie. Dodajmy najważniejsze: rodzina oczekująca jej obecności przy świątecznym stole. Ale zacznijmy od początku...