praca

Jestem gotowa założyć się o krocie, że każdy przynajmniej raz w swoim życiu zawodowym spotkał się z kimś nieprofesjonalnym, za to kłamliwym. Z kimś, kto nie ma najmniejszych oporów, aby obiecywać złote góry, a następnie uciekać się do kłamstw urągających inteligencji.

Czas jest jednym z najbardziej deficytowych towarów współczesności. Prawda jest jednak taka, że często sami go sobie kradniemy. Ale skoro nawet ja mogłam się nauczyć zażywać czasu wolnego, to jest nadzieja dla całej ludzkości.

Podobno praca na śmieciówce czyni wolnym. Tylko kogo? Pracownika czy pracodawcę? Protest pracowników warszawskiej knajpy Krowarzywa natchnął mnie myślą, że nie oni jedni mają powody do buntu.

Kiedy o 6.25 wsiadam do metra na stacji Ratusz Arsenał wita mnie pociąg pełen ludzi. Rodacy tłumnie jadą do pracy. Coś w tych pracach musi być ważnego, żeby o tak wczesnej porze stać w ludzkim ścisku.

Jeżeli twoje oczy nie są w formie możesz nie zauważyć wielu ważnych spraw, które dzieją się w firmie. Zignorować szefa, wysłać maila do niewłaściwego adresata, pomylić rubryczki w Excelu lub nie zauważyć rzucanych w twoją stronę powłóczystych spojrzeń waszego nowego biurowego ciacha!

Kochane Lemingi, powiem Wam w tajemnicy: nie odzyskacie szybko władzy. Buta, arogancja, pogarda czy skłonność do manipulacji, nie pomagają odbudować społecznego zaufania. A Wy tym wszystkim kipicie. Niestety.

Co sezon pojawiają się nowe gadżety, które mają nam ułatwić życie. A to damska rurka do sikania na stojąco (nie przyjmie się), a to wysięgnik do strzelania grupowych selfików (już się przyjął). Ciągle jednak brakuje, moim zdaniem, paru ważnych wynalazków.

Co powoduje, że nie widzimy dalszego sensu w pracy i myślimy jak by tu odejść? Obojętność, złośliwa krytyka. Rzeczy, które podcinają nam skrzydła, jest wiele i każdy z nas spadł już niejeden raz .

Wiele kobiet podejmuje decyzje dotyczące swojej pracy zawodowej głównie z myślą o planach rodzinnych, a w mniejszym stopniu o własnej satysfakcji czy rozwoju. Czas to zmienić!

Jeżeli twoje oczy nie są w formie możesz nie zauważyć wielu ważnych spraw, które dzieją się w firmie. Zignorować szefa, wysłać maila do niewłaściwego adresata, pomylić rubryczki w Excelu lub nie zauważyć rzucanych w twoją stronę powłóczystych spojrzeń waszego nowego biurowego ciacha!

Uber jest dobry, bo jest dobry i tani. Jednak niekoniecznie jest to dobra praca. Podpowiemy wam, jak ułatwić życie ludziom, którzy ją wykonują. Wykreślcie więc kilka punktów z poniższej listy.

Tam gdzie pojawia się człowiek, tam pojawia się możliwość błędu. Im więcej ludzi i przyznanej im swobody, tym wyższe prawdopodobieństwo pomyłek. Jedne są zabawne, inne kończą się wypowiedzeniem, każda powinna nas czegoś nauczyć.

Zwolnili mnie. Po dwudziestu latach pracy w mediach, znów muszę udowadniać swoją wartość. Powiedzieć, że to trudne doświadczenie, to nic nie powiedzieć.

Chłopcy z działu IT pokazują owłosione łydki w krótkich spodenkach, koleżanki z księgowości śmiało eksponują tęskniące za pedikiurem paznokcie w klapkach, a stażystkom widać pupę w ultrakrótkich szortach. Patrzę i już wiem, że nadeszło lato.

Prawie każdy zawód ma swój ustalony dress code. Bywa mniej lub bardziej restrykcyjny, ale problemy zaczynają się, kiedy wymagany strój zagraża zdrowiu pracownika.

O specach od remontu zazwyczaj pisze się źle, kpiąco lub z trudem skrywając lekceważenie. Określenia "robol" nie należą do słyszanych rzadko . A gdyby tak posłuchać ich wersji wydarzeń, można byłoby się przekonać, że na jakość ich pracy ma wpływ też zachowanie klientów. Nie zawsze najmądrzejsze.

Wydaje się, że wszyscy mamy te same priorytety. Zdrowie, rodzina, szczęście. Lista może być różna. Dłuższa lub krótsza. Co się może wydarzyć, jeśli na szczycie stanie praca? O tym właśnie jest list naszej Czytelniczki.

Pierwszy raz w życiu pracuję w redakcji, w której występuje taka nierówność płci. Wokół mnie sam estrogen. Nie, nie jest tak, że nie ma w ogóle mężczyzn. Mam w zasięgu wzroku dwóch. Na dwadzieścia kobiet. Po niemal roku spędzonym wśród samic, czas na małe resume.

To nie będzie tekst o tym, co należy jeść w pracy, żeby lepiej myśleć i wyglądać jak kobieta z żurnala. Nie szukajcie tu przepisów kulinarnych, ani porad dietetycznych. Nie mam o tym pojęcia. To tekst o tym, co jemy, gdy pracujemy.

Mniej stresu, więcej możliwości. Mniej biurokracji, więcej wolności. Mniej odpowiedzialności, więcej kreatywności. O wyższości bycia podwładnym nad zajmowaniem kierowniczego stanowiska.

Nigdy się nie poddawaj, walcz do końca. Bądź wierna zasadom i przyrzeczeniom. Słyszeliście to pewnie. Wszak walka do końca daje satysfakcję oraz poczucie dumy. Fajnie, ale prawdziwe życie, to nie konkurs ani mądrości Paulo Coelho.

Księgowa ma hemoroidy, szefowa działu kadr młodszego kochanka, a sekretarka długi. Jeśli wiesz za dużo o chorobach, życiu erotycznym i finansach swoich współpracowników to znak, że dzielą się faktami ze swojego życia zbyt ochoczo. Gdzie postawić granicę?

List nauczycielki, która miewa dość swojej pracy nie wszystkim się spodobał. Napisała do nas Czytelniczka, wskazując zawody, w których praca jest znacznie gorsza. Pytanie, czy argument, że "inni mają gorzej" jest na pewno dobry?

Zastanawialiście się kiedykolwiek, czy pracując w ładnym i przyjaznym wnętrzu można pracować lepiej? Albo czy zdjęcie na pulpicie komputera może o nas cokolwiek powiedzieć? Ja się nad tym czasem zastanawiam, nie z nudów, z czystej ciekawości.

Drodzy rodzice posyłający swoje dzieci do szkół, macie zastrzeżenie do nauczycieli? Może powinniście przeczytać list naszej Czytelniczki, która pracuje w szkole jako nauczycielka. Jej punkt widzenia może Was zaskoczyć.

Dzieciak w pracy? Albo jeszcze lepiej, pies. To chyba żart. A jednak, czasem zdarza się taka sytuacja, że trzeba zabrać swoje potomstwo albo zwierzę do biura. I podczas gdy dla zwykłego zjadacza chleba taka sytuacja może być osobliwa, to dla niektórych jest już normą.

Fajnie byłoby odnosić w pracy same sukcesy. Ale to nierealne. Każdy miewa gorsze dni. Czasem jednak w pracy jest tak ciężko, że ludzie nie wytrzymują i płaczą. Na szczęście to nie koniec świata ani kariery.

"Drodzy pracodawcy, moje CV was zachwyciło. Ale gdy dowiedzieliście się, że mam zespół Aspergera z kompetentnej kandydatki zamieniłam się w upośledzone dziecko walące głową w ścianę". Prawdziwa historia programistki z Aspergerem.

Autorzy kampanii #EqualFuture poprosili dzieci o wykonanie tych samych obowiązków. A potem dziewczynkom zapłacili mniej, niż chłopcom. Dzieci są szczere i gdy widzą, że coś jest nie fair, to protestują...

Zachowaj dystans i zdrowy rozsądek - mówią mądrzy ludzie. Bądź dorosła. A co jeśli się nie da, co jeśli trzeba rozpieprzyć rzeczywistość w drobny mak?