praca

Chłopcy z działu IT pokazują owłosione łydki w krótkich spodenkach, koleżanki z księgowości śmiało eksponują tęskniące za pedikiurem paznokcie w klapkach, a stażystkom widać pupę w ultrakrótkich szortach. Patrzę i już wiem, że nadeszło lato.

Prawie każdy zawód ma swój ustalony dress code. Bywa mniej lub bardziej restrykcyjny, ale problemy zaczynają się, kiedy wymagany strój zagraża zdrowiu pracownika.

O specach od remontu zazwyczaj pisze się źle, kpiąco lub z trudem skrywając lekceważenie. Określenia "robol" nie należą do słyszanych rzadko . A gdyby tak posłuchać ich wersji wydarzeń, można byłoby się przekonać, że na jakość ich pracy ma wpływ też zachowanie klientów. Nie zawsze najmądrzejsze.

Wydaje się, że wszyscy mamy te same priorytety. Zdrowie, rodzina, szczęście. Lista może być różna. Dłuższa lub krótsza. Co się może wydarzyć, jeśli na szczycie stanie praca? O tym właśnie jest list naszej Czytelniczki.

Pierwszy raz w życiu pracuję w redakcji, w której występuje taka nierówność płci. Wokół mnie sam estrogen. Nie, nie jest tak, że nie ma w ogóle mężczyzn. Mam w zasięgu wzroku dwóch. Na dwadzieścia kobiet. Po niemal roku spędzonym wśród samic, czas na małe resume.

To nie będzie tekst o tym, co należy jeść w pracy, żeby lepiej myśleć i wyglądać jak kobieta z żurnala. Nie szukajcie tu przepisów kulinarnych, ani porad dietetycznych. Nie mam o tym pojęcia. To tekst o tym, co jemy, gdy pracujemy.

Mniej stresu, więcej możliwości. Mniej biurokracji, więcej wolności. Mniej odpowiedzialności, więcej kreatywności. O wyższości bycia podwładnym nad zajmowaniem kierowniczego stanowiska.

Nigdy się nie poddawaj, walcz do końca. Bądź wierna zasadom i przyrzeczeniom. Słyszeliście to pewnie. Wszak walka do końca daje satysfakcję oraz poczucie dumy. Fajnie, ale prawdziwe życie, to nie konkurs ani mądrości Paulo Coelho.

Księgowa ma hemoroidy, szefowa działu kadr młodszego kochanka, a sekretarka długi. Jeśli wiesz za dużo o chorobach, życiu erotycznym i finansach swoich współpracowników to znak, że dzielą się faktami ze swojego życia zbyt ochoczo. Gdzie postawić granicę?

List nauczycielki, która miewa dość swojej pracy nie wszystkim się spodobał. Napisała do nas Czytelniczka, wskazując zawody, w których praca jest znacznie gorsza. Pytanie, czy argument, że "inni mają gorzej" jest na pewno dobry?

Zastanawialiście się kiedykolwiek, czy pracując w ładnym i przyjaznym wnętrzu można pracować lepiej? Albo czy zdjęcie na pulpicie komputera może o nas cokolwiek powiedzieć? Ja się nad tym czasem zastanawiam, nie z nudów, z czystej ciekawości.

Drodzy rodzice posyłający swoje dzieci do szkół, macie zastrzeżenie do nauczycieli? Może powinniście przeczytać list naszej Czytelniczki, która pracuje w szkole jako nauczycielka. Jej punkt widzenia może Was zaskoczyć.

Dzieciak w pracy? Albo jeszcze lepiej, pies. To chyba żart. A jednak, czasem zdarza się taka sytuacja, że trzeba zabrać swoje potomstwo albo zwierzę do biura. I podczas gdy dla zwykłego zjadacza chleba taka sytuacja może być osobliwa, to dla niektórych jest już normą.

Fajnie byłoby odnosić w pracy same sukcesy. Ale to nierealne. Każdy miewa gorsze dni. Czasem jednak w pracy jest tak ciężko, że ludzie nie wytrzymują i płaczą. Na szczęście to nie koniec świata ani kariery.

"Drodzy pracodawcy, moje CV was zachwyciło. Ale gdy dowiedzieliście się, że mam zespół Aspergera z kompetentnej kandydatki zamieniłam się w upośledzone dziecko walące głową w ścianę". Prawdziwa historia programistki z Aspergerem.

Autorzy kampanii #EqualFuture poprosili dzieci o wykonanie tych samych obowiązków. A potem dziewczynkom zapłacili mniej, niż chłopcom. Dzieci są szczere i gdy widzą, że coś jest nie fair, to protestują...

Zachowaj dystans i zdrowy rozsądek - mówią mądrzy ludzie. Bądź dorosła. A co jeśli się nie da, co jeśli trzeba rozpieprzyć rzeczywistość w drobny mak?

Czarny demon porażki powoli się zbliża. Z nerwów boli cię brzuch, czujesz, że za moment wszystko się zawali. Wyleją cię z roboty, facet znajdzie inną albo jakieś marzenie rozpadnie się w pył. Wyluzuj. Jak się to już stanie, to... potem będzie tylko lepiej.

Strażak bez nogi, strażak na wózku, strażak niewidomy... oj, to by się źle skończyło! Na szczęście niepełnosprawność pozwala z powodzeniem wykonywać inne zawody - być programistą lub nauczycielem. Najnowszy spot promujący portal sprawniwpracy.pl znakomicie to pokazuje!

Zasada "Klient nasz pan", nie jest w gruncie rzeczy zła. Złe jest to, że dochodzi do nadużyć. Jakich? Przeczytajcie list naszej Czytelniczki, która jest ekspedientką w centrum handlowym.

Emigrujemy z różnych powodów, ale niezależnie od nich są czynniki, które sprawiają, że jedni są szczęśliwi zagranicą, a inni przeciwnie. W zrozumieniu tego pomaga spojrzenie na emigrację od środka.

Dobra zmiana wprowadza porządki w państwowych instytucjach. Głowy lecą, gawiedź się cieszy. Szkoda tylko, że nowa władza nie widzi, że pozbywanie się doświadczonych i profesjonalnych pracowników jest strzałem w kolano.

Emigracja to czasem jedyny sposób na lepsze życie. Tyle że to wcale nie przychodzi łatwo. Wymaga wielu wyrzeczeń. Może nawet zbyt wielu?

Jesteś zwycięzcą? Jeszcze nie? To zupełnie tak, jak ja. W takim razie może robisz coś źle. Warto przyjrzeć się, czy w ogóle dobrze zaczynasz pracę.

Są na świecie ludzie, przez których złorzeczę. Należą do nich niektórzy freelancerzy. Ci, którzy przez swoją niekompetencję doprawioną zachłannością zawalają pracę innych.

Instrukcja tłumacząca różnicę między zlewem a zmywarką. Zakaz brania reklamówek ze sklepu oraz e-maile podszyte mściwą złośliwością. Ot, przykłady z wojny, która toczy się codziennie w biurach. I nikt tam nie bierze jeńców.

Nie masz pomysłu na życie? Zachodzisz w ciążę. Nie chcesz dopuścić do świadomości, że jesteś coraz starsza? Rodzisz dziecko! Obraz kobiet, jaki wyłania się z listu naszej Czytelniczki jest dość kontrowersyjny. Zgadzacie się z jej obserwacjami?

Pracodawcy uwielbiają testy i poddają nas nim na każdym etapie: od naboru pracownika do zwolnienia. Testy są wygodne, niestety premiują przeciętniaków - niestandardowi nie mieszczą się w tabelce.

Nie umiem przyjmować komplementów. Wiecznie umniejszam swoje osiągnięcia. Ironizuję i przedstawiam się w krzywym zwierciadle. Co w tym złego? To kiepska życiowa strategia, na której najwięcej tracę ja sama.

Drogie Czytelniczki, Drodzy Czytelnicy, to mój ostatni tekst na Fochu. Te dwa lata były super - zawsze chciałam być ?dziennikarką? i dzięki Fochowi dostałam taką szansę. Zobaczyłam z bliska jak działa serwis internetowy, jak wygląda obróbka tekstów, jak planuje się pracę redakcji, jak dobiera się treści - brzmi to jak litania zachwyconej stażystki, ale tak właśnie długo się czułam.