praca

Osiem godzin za biurkiem na umowę o dzieło plus "dzieła" pomniejsze realizowane w międzyczasie, po godzinach i w weekendy. Pracuję w taki sposób od dawna i uważam, że to normalka. Ale czy multitasking, wymuszony sytuacją finansową, to nie jest jednak pułapka?

Stała praca, niezła pensja, wszystko idzie gładko. Aż do cięcia kosztów, restrukturyzacji albo wprowadzania "zmian". Jak zwał, tak zwał, lecisz na bruk. Skrzydła podrapane, policzek w twarz, dziękujemy i czar pryska. Będziesz szukać. Ten tekst jest o szukaniu właśnie.

Dziennikarze pracujący w Gremi Business Communication, czyli u wydawcy m.in. "Rzeczpospolitej" zostali przez pracodawcę zobowiązani - pod sankcją utraty pozostawionych w nieładzie przedmiotów - do utrzymywania porządku na biurkach.

Napisała do nas Czytelniczka z krainy Gluta, Focha, a może nawet Depresji. Wsparcie mile widziane. A może ktoś pomoże tak realnie?

Wpadki zdarzają się każdemu i potrafią podnieść ciśnienie bardziej niż 10 najlepszych włoskich kaw. Jeśli błędy można naprawić, to świat się nie zawali. Gorzej, gdy są to błędy nieodwracalne.

"Mój poziom cierpliwości i wiary w to, ze tu może być lepiej osiągnął punkt krytyczny i pękła mi żyłka" - pisze nasza Czytelniczka. I punktuje ostro, za co nie poważa naszego pięknego kraju.

Jestem wyznawczynią harmonii także w życiu zawodowym i wszystko, co zaburza ład mnie przeraża. Są jednak tacy, którym twórczy chaos jest potrzebny, by dobrze pracować. Jakim typem jesteś?

Polska to nie jest miejsce, w którym człowiek chce wychowywać dzieci? Nasza Czytelniczka ma bogate doświadczenie w mieszkaniu poza granicami naszego kraju. I dzieli się swoimi przemyśleniami.

Po pracy można robić tyle fantastycznych rzeczy. Na przykład cieszyć się życiem i oddychać powietrzem innym niż to przemielone przez klimatyzator. Czasem jednak biuro staje się prawie domem, a ty bierzesz kolejne nadgodziny.

Praca po znajomości lub, jak kto woli, praca załatwiona, wcale nie musi być synonimem zła wcielonego i oznaką degrengolady etyki zawodowej. Co więcej, w pewnych okolicznościach nie potępiam tego procederu, ponieważ pomaganie ludziom jest z natury dobre. Jest jednak jedno, ogromne ALE.

Jesteśmy kowalami swojego losu - Czytelniczka zwraca uwagę na powszechne, jej zdaniem, zrzucanie odpowiedzialności na rząd, urzędy, państwo, w sytuacjach, gdy winy za niepowodzenia powinniśmy szukać w sobie.

W pracy spędzamy większość dnia. O ile nie pracujemy na swój rachunek, to mamy szefów, lub jesteśmy szefami dla innych. Bycie przełożonym, to nie tylko wyższe wynagrodzenie, to przede wszystkim zarządzanie innymi ludźmi, którzy non stop oceniają.

Wizyta w urzędzie może przypominać zwiad na terytorium wroga, dlatego na taką okoliczność trzeba się odpowiednio przygotować i uzbroić.

Ciekawa jestem jak długo będziemy uwikłani w ten stereotyp. Bo jeśli nie zarabia więcej, to co? To będzie postrzegany jako nieudacznik i słabsze ogniwo? I co powie rodzina, znajomi? Co ludzie powiedzą? A jakie to ma znaczenie?

Każdy ma inny próg wytrzymałości w stosunku do drugiej osoby. Mnie najbardziej irytują ludzie bez charakteru. Tacy wiecznie życiowo rozmemłani. Zwłaszcza w pracy są nie do zniesienia.

Nie dotrzymujesz terminów? Nie masz pomysłu na godziwe usprawiedliwienie? Nie ma sprawy, oto poręczny i wygodny zestaw wymówek na każdą okazję. Nie giąć, nie niszczyć, zafoliować - będzie służył długie lata!

"Nie ma na świecie człowieka, który by nie miał jakiejś wpadki, nie jesteśmy maszynami. Każdemu może się przydarzyć sytuacja kryzysowa" - mówi Anna Garwolińska, jedna z niewielu osób w Polsce, która wyciąga ludzi z sytuacji bez wyjścia. Większość kryzysów, które zażegnała, nigdy nie ujrzała światła dziennego. Dlatego trudno z nią rozmawiać, bo nie może się nawet pochwalić sukcesami.

Narzekamy na pracodawców - to jest takie naturalne. A tymczasem oni - ci źli pracodawcy - też mają swoje przemyślenia odnośnie pracowników. Jeden z naszych Czytelników podzielił się z nami swoją historią. Niewesołą.

Wstyd jest nam potrzebny. To wyznacznik sprawności naszego kręgosłupa moralnego. Bezbłędnie wykrywa zdolność do empatii, wrażliwość oraz kodeks etyczny.

Nazywam się Ania i jestem pracoholiczką. Nawet moi najbliżsi nie wiedzą, ile naprawdę mam zleceń i ile godzin dziennie spędzam przed komputerem. Zdarza mi się pracować za dużo, za długo, zbyt obsesyjnie, a na dodatek, w mojej opinii, nie dość dobrze. W "Wysokich Obcasach Extra" czytam, że efektywność jest najwyższa, jeśli pracujemy po pięć-sześć godzin dziennie. Co na to ci, którzy nie przestają (albo udają, że nie przestają) przez 24 godziny na dobę?

Wywołuje skurcz w żołądku i sprawia, że włosy siwieją jak u Gandalfa. Mowa o krytyce, która bywa ostra jak brzytwa, ale potrafi też zmotywować do pracy. Krytykę konstruktywną lubię. Szkoda tylko, że nie każdy szef potrafi użyć jej mocy.

?Zazdroszczę ludziom wewnętrznego przekonania o słuszności ich działań, tego, że wewnętrznie i z całą mocą wierzą, że robią coś, co ma znaczenie, bo ja tak nie mam.? Słowa te wypowiedział mój kolega, ale ja się również pod nimi w pewien sposób podpisuję.

Nie płacą na czas albo nie płacą w ogóle. Zatrudniają na czarno, nie zgłaszają pracowników do ZUS, nie szkolą i oczekują rzeczy niemożliwych. Polski pracodawca nie jest aniołem. Czym grzeszy najczęściej?

Dyskryminacja urlopowa? Czytelniczka zwraca uwagę na pewien korpo-problem, z którym - rzeczywiście - trochę ciężko jest sobie poradzić. (Nasza rada? Dzieci rodzić!)

Masz wolny zawód, masz też w kieszeni przysłowiowe kilka groszy, a twój komputer mieści się w małym plecaku, podobnie jak i zapas wygodnych ubrań na kilka dni. Dlaczego więc nie zamienisz pokoju z oknem zasłoniętym roletą na jakąś miłą werandę zatopioną w cieniu drzew?

Czy kobieta może zostać górnikiem dołowym? Dlaczego na górze bywa gorzej? Dlaczego to nie płeć dzieli dziś polskich górników i czy właściwie można mówić o kopalniach inaczej niż w kontekście upadku, roszczeń i przywilejów wyszarpywanych przez związkowców? Sprawdzamy to razem z Karoliną Bacą-Pogorzelską, reporterką, autorką książek "Drugie życie kopalń" i "Babska Szychta".

Trzeba to wreszcie powiedzieć. My - pracownicy - nie jesteśmy idealni. Wręcz przeciwnie, bywamy beznadziejni. Staramy się bardzo kamuflować nasze wady, ale trzeba stawić czoło prawdzie, a ta bywa gorzka.

System emerytalny musi upaść, bo kopią pod nim dołki złośliwi bezdzietni oglądający seriale? Czytelniczka w oparach absurdu jaki znalazła w artykule na jednym z czołowych polskich portali.

Jesteśmy jednym z dłużej pracujących narodów w Europie. Potrafimy się zaangażować i poświęcić dla firmy. Potrafimy też zagryźć zęby i zakasać rękawy. Nie boimy się ciężkiej roboty. Ale, żeby być wydajnym i efektywnym, trzeba znaleźć czas na odpoczynek. Trzeba też umieć się zregenerować. Bo nawet ten uroczy, różowy króliczek, napędzany najlepszymi ponoć bateriami, w końcu padnie.

Część z nas wykonuje zawody, które, chcąc nie chcąc, "ciągną się" za nami nawet po zamknięciu drzwi od biura lub gabinetu. W dużej mierze jest to, niestety, zasługa znajomych i dalszej rodziny. Czy da się coś zrobić, żeby nie zostawać wbrew własnej woli darmowym doradcą?