praca

Niniejszym wchodzę pod stół i odszczekuję: praca "na opak" nie jest fajna. To znaczy jest, ale ma wiele poważnych minusów. Nieprzespane noce. Weekendy w pracy. Święta w pracy. Wiadomo, że jak Polyanna staram się dostrzegać w każdej sytuacji plusy, ale nie powiem - minusy też są dość dobrze widoczne.

Czy łatwo? Czy opłaca się być odważnym? A może zamiast odwagi i tego naszego słowiańskiego machania szabelką lepiej wybrać bezpieczną pokorę i taktykę nastawioną na przetrwanie?

Czy kobiety w Polsce zostały omamione wizją "mamy w garsonce ze słodkim berbeciem na kolanach", co w praktyce oznacza frustrację i niemożność pogodzenia wszystkiego ze wszystkim? Nasza Czytelniczka stawia diagnozę.

Maturę zdajemy w wieku 19 lat. I jak to zwykle bywa po maturze podejmujemy decyzję o wyborze studiów. Takich, które teoretycznie zapewnią nam godziwe życie po i świetną atmosferę w trakcie. Mając 19 lat byłam intensywnie roześmianą i trochę zbuntowaną nastolatką z pewną dozą głupiej gąski. Czy wybrałam dobrze? Otóż wybrałam doskonale. To było cudowne i niezwykle twórcze pięć lat w moim życiu. I choć nie pracuję w zawodzie sensu stricte, to wiedza zdobyta na studiach bardzo mi się w obecnej pracy przydaje.

Wyobraź sobie pół roku, spędzone na podróży przez cały świat. Przeloty w luksusowych warunkach, mieszkanie w najlepszych hotelach, jedzenie w fantastycznych restauracjach, zwiedzanie najwspanialszych zabytków i poznawanie najbardziej fascynujących miast. Marzysz o takich sześciu miesiącach? Teraz masz szansę zrealizować to marzenie.

Czy to zawsze musi wyglądać tak samo? Zostawiam sobie pracę na ostatnią chwilę. Pielęgnuję odkładactwo od czasów podstawówki. Wypracowanie na poniedziałek pisałam w niedzielną noc. Zestresowana i spięta, lecz na odżywce z adrenaliny. A przecież miałam na to cały weekend. A może ta presja czasu jakoś perwersyjnie mnie kręci? Może to przesuwanie terminów wcale nie jest takie złe i czasem daje dobre efekty?

Całe dnie ślęczysz przy biurku gapiąc się w monitor i z rozrzewnieniem myślisz, że lepiej było zostać cieślą, wróżką albo bóg wie kim jeszcze? Teraz możesz sprawdzić, czy zajęcia, które wydają ci się twórcze, sensowne i przyjemne, są takie naprawdę. I poznać przy tym nowych, fantastycznych ludzi. Po to stworzony został Lifetramp!

Aplikując do firmy trzeba się zareklamować i przedstawić z tej lepszej strony. Podrasowane zdjęcie, podrasowane detale z życiorysu. Niestety szpachla kłamstwa spływa jak błoto pośniegowe, odsłaniając brzydkie dziury w asfalcie. Zderzenie z biurową rzeczywistością szybko weryfikuje jednak sztucznie napompowane CV.

Nie przypuszczałyśmy, że list Nie-emigrantki tak wzburzy krew w niektórych Czytelnikach. Kolejna Czytelniczka pisze do nas w jego sprawie. Czy znajdzie się ktoś, kto zdeklarowaną przeciwniczkę emigracji weźmie w obronę?

Napisała do nas Czytelniczka, której udało się wyrwać z toksycznej pracy. Opowiada swoją historię, ale i radzi, co można robić, jak się bronić, gdy padnie się ofiarą mobbingu.

Nasz Czytelnik, nieco wzburzony argumentacją Nie-emigrantki, postanowił rozprawić się z jej teoriami.

Jeżeli czytasz to przewalając się z boku na bok, nażarty mazurkiem i jajkami, względnie nafutrowany schabem i sałatką, wyspany i zadowolony z życia, to znaczy, że jesteś w szczęśliwej większości. Nieszczęśliwa mniejszość - jak ja - musi w tym czasie, zamiast świętować, siedzieć za biurkiem i pracować...

Nie, nie pytam o najstarszy - o najtrudniejszy. Według twórców pewnej reklamy, która od kilku dni krąży w sieci, odpowiedź na to pytanie jest oczywista. Czy faktycznie?

"Choć Polska nie jest rajem na ziemi i wcale się tu nie żyje łatwo, to wolimy jeść schabowy w dużym mieszkaniu w Polsce, niż mielonkę w zagranicznej suterenie 10 m2" - pisze nasza Czytelniczka, ostro krytykując politykę wyjazdów za granicę "na dorobek".

Działalność gospodarcza miała być rozwiązaniem wszelkich problemów - na czele z zatrudnieniem. Czy jednak życie "na swoim" jest naprawdę takie różowe? Nasza czytelniczka zdaje się być zaprzeczeniem tej tezy.

Co pani dała praca w urzędzie? Takie pytanie może paść na rozmowie kwalifikacyjnej. I jak na nie odpowiedzieć, żeby wypaść dobrze ? To proste. Trzeba kłamać, kłamać i jeszcze raz kłamać. Bo jakbym miała odpowiedzieć szczerze, to musiałabym powiedzieć, że praca w urzędzie dała mi osiem kilo, trzy dioptrie i bóle w kręgosłupie.

Spotkania są nieodłącznym elementem biurowego krajobrazu. Dla jednych to możliwość zaistnienia w strefie lansu, dla innych męczarnia. Zwłaszcza, gdy jesteś w towarzystwie przełożonego, który publicznie kompromituje się swoją niewiedzą, albo traktuje słowo ?kurwa? jako przerywnik mądrości. Ale spotkania to też świetna możliwość zgarnięcia premii za pomysł kolegi - jeśli jesteś cwaną łasicą.

Uważam, że najłatwiej jest zmienić pracę, gdy dobrze sobie w obecnej radzimy. Nad głową nie wisi bat nieuchronności ani widmo zwolnienia. Spokojnie rozsyłamy CV to tu, to tam, badając nowe terytoria. Rozmowy o pracę obarczone są mniejszym poziomem stresu.

Wystąpienie Kai Malanowskiej nadal rozgrzewa emocje. Napisał do nas Krzysztof Koziołek - pisarz i wydawca - który ma problem z okazaniem zrozumienia udręczonej pisarce...

Wiem, że się narażę. Że takie wyznanie to jakieś nieporozumienie. I ktoś zaraz powie: ona pewnie piła deszczówkę po Czarnobylu i takie są skutki, że jej się mózg zlasował. Ale prawda jest taka, że wolę gdy szefem jest mężczyzna.

Temat przegrzmiał po internetach, odbił się - tu echem, tam czkawką, jedni się pośmiali, inni oburzyli, jeszcze inni pouczyli. Ucichło, po czym we właściwym dla siebie czasie - wróciło już oficjalnie, w mediach. A mnie temat korci, odkąd wypłynął. I korci mnie na wielu poziomach.

Przyjaźń między kobietami - najsilniejsza czy nieistniejąca? Pojawiały się na Fochu już różne głosy w temacie. Dziś jeszcze inny problem: co zrobić, gdy zaczyna nam przeszkadzać zachowanie bliskiej osoby, do tego stopnia, że się zwyczajnie wstydzimy?

W przewodniku po krainie absurdu zapisano przed laty przydatne wskazówki: jak skutecznie rozmawiać z biurwą, w jakich sytuacjach wypada zaproponować paczkę kawy, kiedy przynieść kwiatek i dlaczego nie może być to goździk. Niestety ostatni egzemplarz przewodnika zaginał bez śladu. Zachowała się tylko jedna kartka, a na niej to zdanie: ?Wchodząc do krainy absurdu, załóż wygodne buty?. I jest to bardzo dobra rada.

Po publikacji artykułu o szefach chamach w Dużym Formacie, w redakcji otworzyła się istna puszka Pandory. Zaczęłyśmy się zastanawiać nad tym, czy któraś z nas miała z typem szefa chama do czynienia. Która zaś miała więcej szczęścia i są to dla niej opowieści niczym bajki o żelaznym wilku. Napisała do nas też dziewczyna, która ma ewidentnego pecha...

Gdy zdarzy się, że dojdziemy do ściany - czy to w życiu zawodowym, czy osobistym - możemy próbować ją ominąć, walić z nią głową (może zburzymy?) lub zawrócić. Nasza Czytelniczka pisze do nas z okolic swojej ściany.

Myślicie, że ten tytuł to żart. Że mi się w głowie poprzewracało albo, że piszę to pod wpływem jakiejś niezbadanej substancji i chcecie już kupić ten eliksir optymistycznej myśli. Błąd i to w dodatku błąd przez wielkie, pogrubione ?B?. Piszę to całkiem serio, pełna serdeczności i miłości. Nie liczcie na to, że będę ptakiem, który kala własne, urzędnicze gniazdo. Stanę na straży wartości takich jak uczciwość, rzetelność i kompetencja.

Nie ma to jak mała, gęsta jak smoła, czarna jak noc na Saharze kawa na dobry początek dnia. Niestety 24 lutego roku pańskiego 2014 na naszym osiedlu, tym samym, które wiele lat temu posłużyło Stanisławowi Barei jak naturalna scenografia serialu Alternatywy 4, zupełnie niespodziewanie zabrakło wody. Ciśnienie krwi na szczęście (w nieszczęściu) podniosło się mimowolnie po lekturze wywiadu z niezmordowanym panem Jeremim Mordasewiczem.

Jakiś czas temu przeczytałam tekst o panu, który bardzo nie lubił swoje pracy i przez dwa lata analizował godziny, przybycia i wyjścia z biura oraz pory, w których robił sobie przerwę na lunch. Przez dwa lata pan notował sobie te dane, po czym zrobił z nich wykres i doszedł do wniosku, że im mniej lubił swoją pracę, tym później ją zaczynał.

Czy może nasza Czytelniczka przesadza w swoim poczuciu, że dzieci koleżanek z pracy mają ogromny wpływ na jej życie? A z drugiej strony - czy matki to specjalny gatunek, który musi być pod ochroną, bo wyginie? Czasem chyba faktycznie można poczuć się, jak matka cudzych dzieci.

Filemon wciąż pytał Bonifacego "dlaczego?" Nieustanne "po co?" i "dlaczego" wnerwiały starego kocura, który wolał wygrzewać kości na zapiecku niż uczyć młodego. Też lubię zadawać pytania, zastanowić się czasem nad rzeczą niby oczywistą. Po co więc chodzimy do pracy?