foch

Człowiek człowiekowi wilkiem, a kobieta kobiecie, eee... wilczycą? Panuje przekonanie, że kobiety nie mówią sobie szczerze, co naprawdę jedna o drugiej myśli. Może to i lepiej?

Myślałam, że ten kwestionariusz to pikuś, ale te pytania tylko pozornie są proste. Niemniej cieszę się, że mogłam na nie odpowiedzieć, bo chyba dowiedziałam się czegoś nowego o sobie. Nie mogę doczekać się wiosny i pierwszych poziomek.

I jak co roku, tak i tym razem z kalendarza wyskakuje Dzień Kobiet! Święto elegancko wręczonego goździka, pończoch, klepnięcia w tyłeczek, bo przecież dziewczyny to uwielbiają... No i coś miłego trzeba by powiedzieć kobiecie. To już było i nie wróci więcej? Oj, zdziwicie się panowie, ileż komplementów z Waszych ust trafia prosto do naszego mentalnego kosza.

No i stało się! Zostałyśmy adopcyjnymi matkami. W czwartek rano udało się nam sfinalizować wszelkie działania. Czas zatem przedstawić nowego członka fochowej rodziny.

Podczas prac nad superprodukcją o wkurzających tekstach kobiet, wyszło na jaw, że panów irytują pytania, które stawiają panie - pytania, na które odpowiedź jest trudna, a udzielenie niewłaściwej nieuchronne kończy się fochem.

Napiszę to już w leadzie, bo nie wytrzymam: blog Aleksego, syna Ani Oki, zdobył bardzo prestiżową europejską nagrodę!. OCH! Gratulujemy i jesteśmy niesamowicie dumne, że mamy w zasięgu taką prawdziwą gwiazdę internetu. Dziś będzie więc o gwiazdorstwie.

Umiłowani (zawsze chciałam to powiedzieć), nasza wirtualna społeczność zyskała nowe, fajne narzędzie w postaci forum. Na razie jest to maluszek w powijakach, ale już pokazuje swoje możliwości. Oto kilka rzeczy, które dzieją się TERAZ - nie przegapcie!

Grube, cienkie, kolorowe, lub czarne - wciągam świat narysowany każdą kreską. Dzisiejszy tekst jest trochę kartką urodzinową, trochę przeglądem najlepszych moim zdaniem rysunkowych i komiksowych blogów kobiecych. Ale nie zabraknie i okazji do FOCHA!

Wiwat Chińczycy! Wiwat Nowy Rok! Czy to nie wspaniałe, że mamy kolejną szansę podjęcia mocnych postanowień noworocznych i obiecania sobie że od lutego to już NA BANK będziemy chodzić na siłownię i zaczniemy oszczędzać? Szczególnie, że nowy rok lunarny, tym razem - Konia, ma sprzyjać nowym początkom, zmianom i rozwojowi.

Produkcja o męskich tekstach, które podnoszą kobiece ciśnienie, przyniosła nam sławę, chwałę i uznanie w środowisku (zwłaszcza kobiet). Dziś prezentujemy długo wyczekiwaną produkcję sci-fi. Bo przecież to nie ma nic wspólnego z rzeczywistością... Że niby my, kobiety, mówimy coś, co może irytować?

Nigdy nie wierzcie komuś, kto twierdzi, że nie lubi mówić o sobie. Gdyby nie lubił - to by nie mówił. Niczego. Ja oczywiście - uwielbiam. Jestem swoim ulubionym tematem, próżna, jak paw, zarozumiała, jak kot. Tyle, że... eee... no... wolałabym wybierać sobie pytania. Nawet, jeżeli z założenia nie mam zamiaru być szczera. A może jednak będę? A może nie? Voilà.

W ubiegłym tygodniu życiem tzw. blogosfery (charakteryzuje się całkowitym brakiem powietrza zassanego przez rozdęte ego - tym się różni od stratosfery na przykład) wstrząsnął tzw. Ranking Kominka, w którym znany bloger wymienił najbardziej (jego zdaniem) wpływowych blogerów. Och, chów wsobny w pełnej krasie.

Obiecałyśmy, że po współpracy z Quentinem będziemy się wznosić, aż wzlecimy ponad poziomy i... zaczniemy ustawiać wszystkich do pionu. Zaczniemy od facetów, bo to dla nas chleb powszedni przecież.

Kasia pisała ostatnio, jak bardzo cenimy sobie komunikację z Naszymi Czytelnikami. Z radością donoszę, że będzie jeszcze fajniej, ciekawiej i przyjemniej.

Jak wiecie zaraz uciekam za granicę dogrzać kości. W związku z tym postanowiłam pozostawić po sobie ślad, żebyście o mnie nie zapomnieli. Wpis zawiera lokowanie lizusostwa.

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi - tak twierdził kiedyś pewien biskup (było to w dawnych czasach, gdy biskupi zajmowali się cnotami a nie "ideologią gender". Drzewiej bowiem wszystko było nieco lepsze). A ponieważ Foch znalazł się ostatnio w krzyżowym ogniu krytyki (może odrobinę dramatyzuję), to pozwolę sobie zapłonąć świętym oburzeniem. Albo tak po ludzku, zwyczajnie i uprzejmie odpowiem. Wiem, to niepopularne rozwiązanie. (Pioruny, błyskawice, świetlne miecze).

Deklarując chęć honorowej adopcji jakiegoś zwierzęcia z warszawskiego ZOO nie przypuszczałyśmy, że będzie to taka emocjonująca przygoda, obfitująca w nieoczekiwane zwroty akcji i prowokująca uczestników zdarzeń do wydawania radosnych pisków. Wszystko opowiem po kolei, ale zdradzę od razu, bo nie wytrzymam: adoptujemy nahura! HURA!

Kaczkę podsunęła mi Aleksandra. Bynajmniej nie w odpowiedzi na moje: "Siostro, basen!". Bo to nie basen, to ocean cały złożony ze słów w wielu językach. Utonęłam więc w nim natychmiast, parskając śmiechem obficie. I tak, pokochałam kaczkę jak siostrę. Szl-OCH!

Aj waj, gewałt! Minęło dziewięć dni stycznia, a nasza postrzelona redakcja nie ogłosiła jeszcze tematu na ten miesiąc! Skoro brak tematu, to niech tematem będzie brak - rzekła Rednacz, klasyczny Salomon w spódnicy, który leje z pustego w próżne od rana do wieczora.

Zachęcona recenzją Aleksandry sięgnęłam po kryminał J.K. Rowling. A to z kolei sprowokowało mnie do rozmyślań o tym, że w sumie czytam mało blogów książkowych. Bardzo niedobrze, bo skoro kurczy się rynek recenzji prasowych, skądś jednak trzeba czerpać czytelnicze inspiracje.

Przejście przez ten kwestionariusz to była droga przez mękę. Jestem skryta, nieśmiała i nie lubię mówić o sobie. Nie bez powodu mam pracę polegającą na zadawaniu pytań. Wolę słuchać i poznawać historie innych ludzi. Ale cóż, służba nie drużba, niech czyta, kto ciekawy!

"Koniec roku, czyli czas na podsumowania. Tutaj podsumowanie prostej, cichej, ale i wiernej czytelniczki. Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!" - tak napisała Marta i chyba nic dodać, nic ująć.

To będzie wspaniały, magiczny rok: internet będzie szybki, dzieci grzeczne a my piękne i młode... Tak sobie życzymy w każdym razie. To znaczy Wam - Wam życzymy. Niech się święci trzeci maj!

Sieć pełna jest śmieci, bzdur i bezsensownych pochłaniaczy czasu. Na szczęście można w niej znaleźć także krynice wiedzy, źródełka inspiracji i fontanny rozrywki. Oto nasz subiektywny przewodnik po bezdrożach internetów - gdzie zaglądałyśmy najczęściej w minionym roku?

Jeśli pamiętacie filmiki wideo z Kamilem Durczokiem komentującym czystość stołu, wiecie już, że dziennikarze przeklinają gorzej niż szewcy. Soczyste mięso to nasz chleb powszedni, ale my w Fochu robimy to nieco inaczej, mamy bowiem swój zestaw najróżniejszych odzywek, nie zawsze wulgarnych, ale wiele znaczących. Mamy też swoje kody i szyfry, które mają zmylić nieprzyjaciela. Skoro jednak znamy się długo, postanowiłyśmy się z Wami podzielić naszymi powiedzonkami.

Kochane Czytelniczki i Drodzy Czytelnicy! Foch wesołych świąt Wam życzy. I nie bójcie się: to jedyny rymowany element. Teraz będzie po naszemu (plus gościnna wkładka mięsna i zwierzęta mówiące ludzkim głosem).

Mięsem tylko metaforycznie, choć materiał nagrywałyśmy w sklepie mięsnym Chrum.com, za to jednorożec naprawdę obrywa. Ale mnie sprowokował, skubany.

Zauważyłam, że kiedy w moim małym blogowym cyklu piszę o kimś w tonie sugerującym zaczepkę, to żywiej reagujecie. Pozwolę sobie więc na mały trolling, bo OCH! jak ja to lubię!

No, niezupełnie od redakcji. List jest ode mnie, od Aleksandry Zielińskiej. Nie uzurpując sobie prawa do reprezentowania poglądów redakcji Focha (to byłoby raczej trudne, nawet żmudny casting nie wyłoniłby tak diametralnie różnych osobowości) - czuję się jednakowoż tej redakcji częścią. I tak sobie myślę - Wy piszecie do nas, ja napiszę do Was.

Dzień dobry nasi wideo-oglądacze! W dzisiejszym odcinku, którego nie mogliście się oczywiście doczekać, występują red. Domi i red. Olgu. Możemy powiedzieć, że za scenariusz odcinka odpowiada nasza Czytelniczka annabuziaczek - poprosiła redakcję o udzielenie odpowiedzi na kwestionariusz Prousta.